Qui scribit bis legit

Heimwee naar belspellen (2)

2010-09-13T17:36:00.003+02:00

Meer dan een jaar geleden schreef ik er al eens over. En nu zitten ze me weer aan te staren op EroTV. Nee stoeipoes Clarisse, brunette Nowemie, oma Greet3 en huisvrouw Nelleke6: ik bel/sms NIET naar jullie lekkere nummertjes en heb ook geen zin in een heet gesprek.

Ik kan veel hebben op televisie; ben niet kleinzerig en heb ook geen zwakke maag. Daarom kan ik zelfs kijken naar de verschrikkelijke programma's van Carlo & Irene, blijf ik wakker bij 'Hennie zoekt God' en probeer ik een actieve quizhouding aan te nemen tijdens 'That's the question' van perfecte schoonzoon en EO-corryfee Bert van Leeuwen. Maar sorry, de sexadvertenties op de commerciële zenders worden me iets te gortig. Even is het leuk, zo'n misvormde kraakstem die jeugdig en vlot moet lijken, maar doet overkomen als een iets te hippe zestigjarige die zich heeft verslikt in haar breinaald. Maar opwindend is wat anders als diezelfde stem je vertelt dat de hitsige buurmeisjes van net achttien wel een paar gaatjes voor je over hebben. Alsof een trillende strakgetrokken Marijke van Helwegen je vertelt dat je lichaam na plastische chirurgie mooi veroudert; het werkt averechts.

AstroTijd mag dan wel weer terug op tv zijn, een goede oplossing voor EroTV is het allerminst. Hoe vaker je het kijkt, hoe slinkser en afgelikter de 'gediplomeerde paragnosten' proberen het geld uit je portemonnee te kloppen. En eerlijk gezegd: het ziet er ook niet uit. Zo'n niets uitstralende rimpelige vrouw van middelbare leeftijd die je vertelt wat de liefde je brengt. Ze doen me vaak denken aan die WC-juffrouw die je - pulkend aan haar zware Van Nelle - met vriendelijke whiskeystem begroet als je de openbare toiletten betreedt. En je, wanneer je bij vertrek drie dubbeltjes laat stuiteren op het witte koffieschoteltje, met opgewekt 'dankjewel!' vanachter een besmeurde toiletpot bedankt voor je bijdrage.

Ieder zijn vak hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar paragnost moet wel het meest overschatte beroep van Nederland zijn. Je vult een aanmeldformuliertje in op een website, beschrijft je paranomale zintuigen en kunt met een beetje geluk zo achter de telefoon plaatsnemen.
Het lijkt zo'n kunst, die dames die bellers precies vertellen wat ze willen horen. "Het klopt helemaal", hoor je zo'n beller vaak bevestigend door de hoorn juichen. En je weet: ergens in Nederland zit een eenzame vrouw, 60+, met de telefoon in haar hand op de bank. Ze zucht en is opgelucht. Eindelijk iemand om te praten... eindelijk iemand die haar begrijpt. En dat is nou het jammerlijke; de paragnosten weten precies wat ze in de kuip hebben. Zondagnacht: "Ik voel ineens (want zo gaat dat bij paragnosten, ineens) een heftige pijn op de borst... kent u misschien iemand met hartproblemen?" aldus de paranormaal begaafde vrouw, een veertiger met Limburgs accent die regelrecht achter de informatiebalie van de bibliotheek lijkt getrokken. "O ja, die ken ik wel. Mijn overleden man", dient de aangeslagen belster van repliek. Iedereen kent iemand met hartklachten, dat is een inkoppertje. Bovendien bellen mensen niet voor niets naar AstroTijd; ze zitten ergens mee in hun maag. Eén en één is twee en de paragnost vervolgt: "Ja, uw man. Hij kwam al heel snel binnen. Dat was een man van 'doe maar normaal, dan doe je gek genoeg'. Dat zei hij ook altijd he? Hoe heet ie? Theo? Ja, dat zegt hij mij nu ook. Hij waakt over u en is trots op u. U moet gewoon een nieuwe relatie aan gaan hoor, zegt hij. Vindt hij helemaal niet erg, als u maar gelukkig bent." En de belster is in tranen geroerd. En ik denk: wat een zielige schijnvertoning.
Nog één voorbeeld dan. Willekeurige beller (gek genoeg altijd een vrouw) komt in de uitzending. Zware stem, beetje depri, je kent het wel. Paragnost weet genoeg, deze vrouw is negatief ingesteld. "Heeft u wel eens het gevoel dat u alleen voor anderen klaar staat, maar er niemand voor u is?" Hoppa, voltreffer. Iedereen heeft dat gevoel wel eens. Een depressief iemand al helemaal. Het is zo makkelijk. De vrouw klinkt wat kritisch ten opzichte van de paragnost. Ze krijgt vervolgens te horen dat ze paranormale gaven heeft en die verder moet ontwikkelen. "Ik raad u aan eens te bellen met één van onze privélijnen of een berichtje te sturen naar de sms-dienst." En zo wordt er geld verdiend.
Waar is de tijd van Edward van Erp. De bevlogen paragnost die nog wel eens een relletje in de uitzending haalde. Die sprak over comateuze echtgenoten en medische zaken en daarna werd bedolven onder een golf van kritiek. En de man van de doorgewinterde uitspraken en stevige oneliners als 'we moeten niet om de hete brij heendraaien' of 'de kat komt altijd op zijn pootjes terecht'. Heerlijk!

Terugdenkend aan de hoogtijdagen van CallTV, in de prehistorie van telefonische uitmelktechnieken krijg ik echter vooral weemoed naar de belspelletjes. Lieve nieuwe regering: mogen ze alsjeblieft terug op tv?

Gillette shirtsponsor vierde elftal Tubanters

2010-08-20T01:18:00.000+02:00

Hij deed zomaar mee aan de dagelijkse prijsvraag van VI Oranje, het zomersportprogramma tijdens het WK op RTL 5. Bertus Friskes verscheen diezelfde avond nog met naam en clubnaam op de beeldbuis. De door hem gekozen 'speler van de dag', Chu-Young Park, schitterde 22 juni in de wedstrijd tegen Nigeria en leverde Bertus zodoende een dag later een Gillette scheerpakket en gesponsorde wedstrijdshirts voor een heel elftal op.

Lang heeft Bertus niet nagedacht over hoe de shirts te doneren. Het vierde elftal waarin bijna-schoonzoon Dennis Wijnberg sinds vorig seizoen speelt, leek de vrijwilliger van de Vriendenkring het juiste doel.
Zondag hing de sponsorcommissie het ingelijste nieuwe Gillette-shirt naast de andere shirts in de kantine. Maar niet voordat Bertus Friskes deze eerst officieel aan De Tubanters en vierde elftalspeler Dennis Wijnberg overdroeg.

Het vierde elftal bedankt Bertus voor zijn 'donatie' en is verheugd om als één van de weinige (24) teams in Nederland te mogen voetballen met Gillette als shirtsponsor. Gladgeschoren kijken zij uit naar de eerste bekerwedstrijd, 29 augustus tegen Avanti Wilskracht 6.

De LPG-Chinees

2010-08-05T16:35:00.000+02:00

Als je dagelijks met de auto naar je werk gaat, raak je steeds meer gehecht aan de wagen. Het wordt je maatje, een soort vriendin, waar je lief en leed mee deelt. Je herinnert je de eerste keer. De eerste keer op de snelweg. De eerste keer harder dan 150 kilometer per uur. Het eerste krasje. De eerste boete.

Samen rijdt je de zonsondergang tegemoet. En samen passeer je weilanden met ochtenddauw. Je doorstaat heftige slagregens, nauwe bosweggetjes en afgelegen zandpaden. En vooral: je doorstaat samen doodsangsten.

Zo wil er op de Duitse wegen nog wel eens een ongewenste passant de weg op flitsen. Een volgevreten duif, een trage egel of een bange salamander. En vooral veel hazen. Zo rende er mij laatst een verre neef van Bugs Bunny tegemoet. Met sierlijke sprongen verscheen de haas uit een smalle zijstraat van de 100-weg. Elke beweging leek een eeuwigheid te duren. De haas, hangend in de lucht, midden op de geasfalteerde rijbaan. De plotselinge schrik van een naderend blauw projectiel, de angst in zijn felgroene ogen. Even zoekt hij het oogcontact met mij…. Ik knik naar hem en samen weten we het: hij is er geweest. Dan ploft mijn voet op het rempedaal en de trouwe auto wijkt piepend en schreeuwend uit richting de berm. Het zijn centimeters, maar de haas weet te ontkomen aan een bloederig eind op een Duitse landweg. Vanuit de roggevelden zal hij zijn leven nog eens overdenken; vandaag wordt hij niet het avondmaal van rondvliegende aasgieren.
Even verder wordt de Peugeot weer in het gareel gehouden…. Ditmaal slingert een groot kalf over de weg. Ja, je maakt wat mee op de Duitse wegen.

Mijn grootste angst doorstond ik echter afgelopen maandag. Moe van een lange dag werken ga ik tanken bij de Avia aan de grens langs de Knalhutteweg. Bij het naderen van de tankshop ankert een Chinees zijn Opel aan de LPG-pomp. Niets aan de hand, zou je zeggen. Maar bij terugkomst, op het moment dat ik in de auto wil stappen, schiet bij de verstrooide Chinees de buis los van zijn tank. Een grote wolk LPG-gas rijst twee meter voor mijn neus de lucht in. De Chinees lacht wat nerveus en probeert in allerijl de buis wederom te bevestigen. Enkele seconden later schiet deze weer los en opnieuw kiest het gas het luchtruim. Ik besluit niet langer te wachten, want met dit onhandig genie voor me kan de pomp elk moment de lucht ingaan. Op weg naar huis kijk ik nog één keer in de binnenspiegel. Geen rookwolk, geen huizenhoge vlammen. De benzinepomp staat nog. We kunnen er volgende week gewoon weer tanken.

Duitsers

2010-07-15T17:41:00.002+02:00

Het had wel wat weg van een slapstick, zo'n achtervolgingsscène in een oude aflevering van Starsky en Hutch bijvoorbeeld. Zo reed ik met mijn Peugeot door Eibergen, met in de verte de witte kentekenplaat van een Duitse BMW in mijn vizier. Om vijf minuten later in de achtertuin van de bestuurster te zitten, met op tafel een blikje Euroshopper cola.

Het blikje deed mij denken aan enkele weken terug, toen ik op weg naar het werk op de Nederlands-Duitse grens bij de Knalhutte werd staande gehouden door een Polizei-beambte. “Wohin gehtst du denn?”, werd er gevraagd door de agent, wiens vlassige blonde haarlokken wat verfomfaaid onder zijn strakke politiepet vandaan kwamen. “Eibergen? Das ist etwas aus die Richtung, ne?” Maar voor de rest was het een aardige kerel, die er zijn eigenzinnige trekjes op nahield. Zo komt bij het doorzoeken van de kofferbak een blikje Euroshopper Cola uit mijn tas gerold. In zijn handen tollend en met zijn neus bijna op ingrediëntenlijst van het blik gedrukt: “das sieht kömisch aus”. Ik mocht mijn weg vervolgen.

In de achtertuin in Eibergen vertelt de Duitse vrouw mij het verhaal dat de regio al twee dagen bezig hield. Een YouTube-filmpje waarop de vrouw in haar BMW door Oranje ‘supporters’ werd belaagd (dezelfde avond verwijderd door de filmster) haalde de website van Tubantia. In tegenstelling tot wat mensen op de site beweren (‘stelde niks voor’) legt de vrouw uit daadwerkelijk wel angsten te hebben doorstaan. Niet gek, als tientallen dronken gekken je de weg blokkeren, bier over je auto gooien, je voorruit verblinden met een Nederlandse vlag en massaal ‘alle Duitsers zijn homo’ zingen.

En dan vraag ik mij af; waar komt die haast aangeboren haat tegen onze oosterburen nu eigenlijk vandaan? Wat maakt het uitschelden van een Duitser ‘leuk’, maar wordt het racistisch als het om een willekeurige Turk of Afrikaan gaat? Ik zal er waarschijnlijk nooit achter komen – wordt het misschien van vader op zoon doorgegeven? Misschien is het ook wel jaloezie, want we hebben de Duitsers veel te benijden. Niet alleen zijn ze veel beleefder, gründlicher en zijn ze beter in autorijden. Ook is Duitsland het walhalla van bier, broodjes en Pascha, ’s lands en één van Europa’s grootste en gezelligste nachtclubs. En als dat niet iets is om jaloers op te zijn, weet ik het ook niet meer.

Voor mijn artikel op de site van TC Tubantia, klik hier.

Voor een bijbehorende filmpje (niet het originele helaas, want die was duidelijker) van de Duitse vrouw in Eibergen:

Huize Etna

2010-06-19T00:34:00.002+02:00

Naast het toilet in de badkamer van Huize Etna, dat zich onderaan de steile trap naar de woonverdieping van het studentikoze huis bevindt, ligt een Grazia. Hij is al door enkele vrouwenhanden beroerd, is aan de vouwen verspreid over de cover te zien.
‘Kathelijn (25): ik ben constant opgewonden’ weet het blad te melden. Ik moet eerlijk zeggen, mijn handen jeuken om stiekem een kijkje te nemen in het real life katern, alwaar het persoonlijke verhaal van de dame in kwestie in geuren en kleuren zal zijn opgetekend.
Ik doe het toch maar niet. De fantasie gaat zijn eigen beloop en met beelden van een constant opgewonden Kathelijn in mijn hoofd richt ik mij weer op het toilet, waarboven vier flikkerende kaarsjes voor het prille licht in de badruimte zorgen.
En stiekem overmant in mijn onderbuik een licht gevoel van medelijden, met Kathelijn welteverstaan. Of het is gewoon de Captain Morgan die begint te werken, dat kan ook.

Captain – ‘mix het met cola en het smaakt naar cola vanille’ – Morgan is een lichtzoete witte rum die je cola, zoals bewoonster van Huize Etna Britt al aangaf, inderdaad als cola vanille laat smaken. En laat cola vanille nu net één van mijn favoriete drankjes zijn, zoals ik sowieso wel houd van speciale varianten van de gevestigde merken. Voorbeeld?
Zo at ik in London, in de tijd toen Marsrepen nog echte repen waren in tegenstelling tot die zielige chocoplaquettes van nu, van de Mars Midnight.
In Duitsland zet ik mijn lippen al sinds ik me kan herinneren op een flesje Mezzomix, een mix van cola en sinas.
In Frankrijk ontdekte ik Coca Cola Orange, een drankje dat de Nederlandse markt jammer genoeg nooit heeft gehaald.
En in Kroatië maakte ik kennis met Cockta, naar wat ik eerst dacht een goedkope Cola-variant, maar niets bleek minder waar. Cockta – honderd procent Sloveense import – is gemaakt van rozenbottels. Voor de triviagekken onder ons: de bessen die groeien aan de hondsroos. De eerste drie slokken leken perfect, maar daarna ging het bijna direct weer via de slokdarm naar buiten. Nee, niet alle speciale drankjes zijn voor mij gemaakt.

Terug in Huize Etna nestel ik mij op de bank in de woonkamer. Nouja, nestelen. Ik zak diep weg en verdrink bijna tussen de zachte donkerblauwe kussens. Net op tijd kom ik weer boven voor een hap verse zuurstof.
Ik zit.
Tevreden grijp ik nog een kaasstengel uit een fleurig bakje dat – naar ik me heb laten vertellen – voorheen diende als plantenbak en ik kijk naar mijn voormalige Albert Heijncollega’s die een drankspel spelen. Even daarvoor vierde ik in het filiaal aan de Eschmarkelaan mijn definitieve afscheid van de grootgrutter. En op deze afterparty in Huize Etna drink ik voor de laatste keer een biertje met wat naaste AH'ers. Voor de laatste keer als collega tenminste, want stiekem hoop ik dat de avond nog een vervolg krijgt. Als was het maar om nog één keertje die Grazia te bekijken.

Index

2010-04-16T03:59:00.002+02:00

Wat er gebeurt als een groep nooit volwassen geworden achttienjarige pubers een avond wordt losgelaten in discotheek Index en je ze na afloop aangeschoten aantreft in het vervoer terug naar Enschede. Wat volgt is een globale weergave van het onzinnige gesprek van de groep; een mix van stoerpraat, straattaal en stopwoorden. We vallen in als twee jongens te laat voor het busje zijn.

“Hee, gast… waar was je nou man, gast?”

“Dude, er was iemand zijn jas kwijt, dan moeten we wachten, kunnen we niks aan doen toch? (draait zich om naar de chauffeur en steekt zijn hand uit) Ik wil u wel even bedanken voor het wachten meneer. (De grijsaard knikt opgewekt en zegt dat het niet uitmaakt. Waarschijnlijk is hij al lang blij dat er eens iemand tegen hem begint te praten).

“Hee, gast, volgens mij stond je gewoon met een wijf te bekken man.”

“Dude, nee man. Jij hebt wel lopen bekken zeker.”

“Gast, ik heb vandaag gebekt met een lekker wijf zeg. Ik zou haar zo kunnen batsen denk ik.”

“Ik zou Danniëlle wel eens willen batsen.”

“Ahw, gast! Daniëlle? Die heb ik al gebatst man.”

“Serieus?”

“Jah… echt waar. Gast. Twee keer. Toen het even uit was.”

“Met Fleur?”

“Jah toen. Twee keer gebatst. Ze heeft een lekkere strakke kut hoor.”

“Hahaha.
(Hij denkt na)
Man, ik heb weer zin in vakantie man.”

“Ja ik ook man. Zuipen en batsen.”

(een derde bemoeit zich met het gesprek)
“We moeten eens naar een grote stad man. Barcelona ofzo.”

“Ahw, gast, dat is niks man. Vakantie met vrienden moet je niet cultureel ofzoiets gaan doen. Ik bedoel, dat is best leuk met je chickie, maar met vrienden moet je gewoon uitgaan en naar het strand en zuipen.”

“Klopt. Vorig jaar gingen we ook naar Spanje en we wilden één dag naar Barcelona. Maar we zijn niet gegaan, het geld was op omdat we alles opgezopen hadden hahaha.”

(een jongen richt zich op ons)

“Hey gasten…. Hebben jullie nog een lekker wijf gepakt vanavond?
Gasten?
Hej, gasten….
Hebben jullie nog een lekker wijf gepakt vanavond?
Hej gasten…..”

Leroy en Patrick kijken elkaar voor de zoveelste keer tijdens het enerverende gesprek met gefronste wenkbrauwen aan.
(Leroy zucht)
“Nee, we hebben een vriendin.”

Patrick knikt.

Ik lieg mee.

Allard doet alsof hij slaapt en leunt met zijn hoofd tegen het raam van het passagiersbusje.

“Dude, jullie hebben een vriendin? Jammer voor jullie man!”

Tik

2010-04-04T23:21:00.001+02:00

Ik heb het tot één van mijn kunsten verheven om me te kunnen irriteren aan kleine, constante geluidjes. Neem bijvoorbeeld de vaste klant die we bij de Albert Heijn hebben. Jonge kerel, net dertig, nonchalante kop, arrogante zeurende uitstraling, groene polo met witte kraag. En soms in het bezit van zijn blonde anderhalf jaar oude zoontje, waar hij eenzijdige gesprekken mee voert over kaas, worst en ander voedsel dat in de winkelwagen verdwijnt. Als je het mij vraagt puur om de aandacht van andere klanten te trekken. En wat deze kerel écht zo irritant maakt is dat hij op twintig meter afstand is te herkennen aan de luide ‘klak’ dat zijn ontploffende kauwgombel produceert. Niet één, niet twee, maar wel honderd keer klinkt het geluid op zaterdagmiddag. Genoeg om mij compleet van slag te krijgen, want als ik me eenmaal aan een geluidje irriteer, dan kan ik mijn hoofd er niet van af zetten.

Dinsdag in de trein naar school. Meer dan een halfjaar geen fatsoenlijke treinreis ondernomen, dus dan is het even wennen als je weer in een coupé zit opgesloten met de meest diverse en markante figuren die onze samenleving rijk is. Geconcentreerd zit ik te lezen en luister ik ondertussen naar de vrolijke noten van Acda en de Munnik op de Mp3-speler. Dan klinkt er een harde ‘tik’ boven de muziek uit. En nogmaals ‘tik’. Een kort, maar fel geluid… alsof je de linkermuisknop goed en diep indrukt. Als ik uit frustratie bijna aan de bladzijden van mijn boeiende boek begin te knabbelen, zie ik de dader van het irritante geluid. Een donkere man staat op en aait over zijn grijze haar. Dan verwijdert hij met één veeg de achtergebleven nagels op zijn treinstoel. Verschrikkelijk, deze gewoonte in de trein. Des te meer, omdat ik tussen Deventer en Zwolle nog zo’n figuur naast mij blijk te hebben zitten. ‘Tik….. Tik…. Tik…’ De nagels vliegen me bijna om de oren en de nagelknipster lijkt er geen enkel probleem mee te hebben.

Terug in de trein naar Enschede (ja, ik zit tegenwoordig langer in de trein dan op school) denk ik rustig in mijn boek verder te kunnen lezen. Ik heb me vergist, want al voor het vertrek uit Zwolle hoor ik weer dat irritante getik ergens uit de coupé. Vermoeid kijk ik naar buiten. Op een ander perron maakt een overjarige rasta (inclusief Osama-baard) de boel schoon, daarbij zittend op een schoonmaakmachine met ingebouwde borstels. Wat als de man nu een paar centimeter van zijn koers afwijkt en een nietsvermoedende voorbijganger schept, denk ik. Of wat als hij zelf niet oplet en zo op het drukke spoor stort? Vertrekt mijn trein dan nog wel op tijd?. Het andere raam biedt niet veel beter uitzicht. Twee spoorwegmedewerkers, van wie de gele jas en volgepakte oranje rugzak zó vel afsteken, dat ik bijna zou moeten turen om de mannen in de gaten te houden. Ze lopen naast het spoor en lijken onrustig. Continu kijken ze achterom, alsof ze een aanstormende stoomlocomotief verwachten. Die blijft uit, waarna één van de twee spoorwegmedewerkers, een rossige man met bolle rode wangen, een gezellig gesprek met zijn ongeïnteresseerde collega probeert te voeren. Ik besluit me weer te verdiepen in Gil Reavill’s schoonmakers van de CSI, maar kom in de twintig minuten durende rit naar Deventer niet verder dan drie bladzijden. Het getik brengt me van de wijs. Bij het verlaten van de trein verwacht ik bij het meisje dat het geluid het laatste half uur produceerde een hoge berg met nagels. Zou ze maar meteen die van haar tenen hebben bijgewerkt? Wat volgt is een anticlimax: de nerveuze griet blijkt al die tijd met haar pen te hebben zitten spelen. Het wordt tijd voor een tikverbod of een tikvrije coupé; ik raak namelijk van al dat getik getikt.

Voorjaar

2010-03-29T14:53:00.002+02:00

‘Het is weer rokjesdag’, zou wijlen columnist en schrijver Martin Bril gezegd hebben als hij donderdag één van de vele genietende terrasbezoekers in Enschede was geweest. En gelijk zou hij dan hebben, want het wás rokjesdag. Een korte, maar behoorlijke stijging van de temperatuur en de kledingkast van menig vrouw wordt volledig op zijn kop gezet om de dikke bontjassen en lange spijkerbroeken in te ruilen voor rokken en panty’s. En als dat – of het goedsmakende, kruidige Jupiler – het hoofd van Jesper en mij al niet op hol deed slaan, dan was het wel de lente.

De lente zit in de lucht, je zintuigen schreeuwen het uit als je een stap naar buiten waagt. De zoete, frisse geur van het voorjaar en van natgeregende straatstenen. Je neus die je longen en hersenen van een gezonde dosis pure zuurstof voorziet. Het is niet uit te leggen, het is niet te vergelijken. Het is het moment dat je eenmaal per jaar ervaart als je naar buiten loopt en je weet: het is voorjaar.
Het gevoel van het warme zonnetje en de zachte, frisse bries. Te koud om zonder jas te lopen; rits geopend, trui uit. Je proeft het in het bier, in alles, maar vooral in het fruit als je smaakpapillen weer open staan voor een mengelmoes van zoet en bitter. Je ziet het aan de duiven die weer vechten voor de mooiste plek op de dakgoot. Of de bejaarde – anders zo mopperende – hond, die het tafereel met kwispelende staart aanschouwt, als ware hij in zijn jonge jaren. En je hoort het. Je hoort het als je opstaat. Een vogelconcert met mussen, lijsters en merels die een nieuwe voorjaarsochtend vrolijk tegemoet zingen. Ze lijken uit een lange, ijzige winterslaap getoverd.

En langzaam ontwaak ook ik uit die winterslaap en besef me dat ik te lang te weinig blogs heb geschreven. Daarom wordt het hoog tijd dat ik mijn writer’s block na mijn lange stage definitief de deur wijs en ga zorgen voor nieuwe producties. Tenminste, als de lezers inmiddels niet zijn afgehaakt natuurlijk.

Hennepplantage

2010-02-12T00:32:00.002+01:00

Dinsdagochtend 11.00 uur, Duivekervel, Oldenzaal. De gure wind doet de gevoelstemperatuur neigen richting dubbele cijfers in de min. Er zit sneeuw in de lucht; wit poeder dwarrelt zich een weg door het doorzichtige grijze wolkendek. Hoe toepasselijk voor het moment waarop een hennepplantage voor mijn neus wordt ontmanteld.

Even daarvoor zat ik nog op de redactie aan de Groote Markt. Er was een tip binnengekomen over een ontruiming aan de Duivekervel. Dus mag ik een kijkje nemen… met fotocamera natuurlijk.
Het was haasten. Je weet immers nooit of het om een grote of kleine plantage gaat.
Aangekomen blijkt dat zelfs de ontruimingsdiensten nog zijn gearriveerd. Wel lopen er enkele politieagenten en rechercheurs in het pand, dat door de inval een half uur eerder twee voordeurruiten moet missen.
Dan maar terug in de auto. Muziekje erbij en wachten… wachten op de ontruimingsdiensten.

~

Als ik in mijn binnenspiegel een takelwagen, voorzien van afvalcontainer, zie passeren weet ik genoeg. De ontruiming gaat beginnen. In het kielzog van de takelwagen komt een auto met bakken voor de hennepplanten, de aannemer en een medewerker van een gasbedrijf. Als ik tien minuten later druk aan het fotograferen ben richting het openstaande slaapkamerraam – van waaruit allerlei kweekhulpmiddelen in de container worden geworpen – komt een kale rechercheur aangelopen.

“Jij bent er snel bij”, zegt hij met een brede lach.
“Ik ben ingelicht”, antwoord ik terwijl ik me gelijk maar even voorstel.
“Door wie?” En de kale agent kijkt me nieuwsgierig aan.
Op dat moment weet ik nog niet wie onze redactie heeft ingelicht over de ontruiming, maar omdat ik het in dat geval ook niet zou zeggen, houd ik het lekker mysterieus.
“Dat mag ik niet zeggen.”
De rechercheur lacht. “Dat mág je niet zeggen of dat wíl je niet zeggen?”
Leuk, zo’n bijdehante opmerking. Maar ik houd voet bij stuk.
“Ik mag het niet zeggen én ik wil het niet zeggen…… en ik weet het ook niet trouwens”, biecht ik dan maar op.
De kale politieman lacht weer.
Nu stel ik de vraag: “En wat kan jij mij hierover vertellen?”
De rechercheur voelde de vraag al aankomen en is goed voorbereid.
“Ik kan hier nog niets over zeggen”, is het verwachte antwoord, “maar ik denk dat het wel duidelijk is dat het om een kwekerij gaat.”

Ik zeg dat ik datzelfde vermoeden ook heb.
Samen kijken we nog even naar het openstaande slaapkamerraam, als een in oranje gehulde schoonmaker een grote, lege kartonnen doos in de afvalcontainer gooit.
En inmiddels is de Duivekervel bedekt onder een flinterdun laagje poedersneeuw.

[Foto: Wilco Louwes, Bron: TC Tubantia]

Het drumstel van Kane

2010-02-02T02:01:00.000+01:00

Ik had er zo achter kunnen gaan zitten, als ik had gewild. Het drumstel van Kane, op het grote concertpodium in Ahoy. De technici van Vrienden van Amstel Live zouden gek opkijken en mij wellicht verzoeken om achter het instrument weg te komen, maar ze zouden mij het niet af kunnen pakken. ‘One moment of fame’, even met het houten stokje de goudbruine bekkens pareren of stiekem de toonladder van C mineur op het keyboard aanslaan. Even de microfoon betasten waarop Jan, Nick en Simon enkele uren later zouden sputteren. Niets had me tegen kunnen houden.
Niet veel later zouden de bandleden van Kane de soundcheck zelf doen, al ware het maar voor even. En zonder leadzanger Dinand Woesthoff. Tja, je bent een leadzanger of niet he?

Vrijdagmiddag, backstage bij de voorbereidingen op Vrienden van Amstel Live. Zomaar? Nee, want ik mag meelopen met de Oldenzaalse Wajong-ambassadeur Cor Kamphuis, die samen met collega-ambassadeur Guus van den Dungen in het zonnetje wordt gezet door de UWV. Cor en Guus trekken met z’n tweeën het hele land door om bedrijven kennis te laten maken met de Wajong – zeg maar de AOW voor jonggehandicapten – en wat de mogelijkheden zijn om een Wajonger op een goede manier in het bedrijfsleven te laten integreren. Volgens Cor krijgen deze mensen al snel een stempel opgedrukt en durven werkgevers een dienstverband niet aan te gaan. Een duidelijke en kwalijke zaak dus, die Cor en Guus als ambassadeurs aan de kaak proberen te stellen.

Het was een leuke dag in Ahoy, maar het contact met echte sterren bleef helaas uit. Ze vonden het klaarblijkelijk niet nodig om voor het vijfde concert nog te moeten oefenen.
Besloten wordt een rondje kleedkamers te doen. Altijd leuk. Even binnenvallen bij Het Goede Doel van Henk Westbroek (er wordt daar zo te ruiken behoorlijk wat afgerookt), Xander de Buisonjé (inclusief breedbeeldtelevisie en massagetafel) en Van Velzen. Bij laatstgenoemde wordt de deur na het kloppen verrassend van binnenuit geopend. Een ongeschoren gestalte kijkt ons vriendelijk aan. Geen Van Velzen. Wel zijn crew, die wordt getrakteerd op het promotiepraatje van Cor. En ze lijken het niet erg te vinden. Integendeel; ze luisteren aandachtig naar wat de Wajonger te vertellen heeft. Zo wordt het dagje uit van Cor gedeeltelijk toch een werkbezoek.

Op de terugweg naar Oldenzaal (er moest immers nog voor elf uur ’s avonds een twee pagina’s vullend artikel worden geschreven) krijg ik gezelschap van Cor, die meerijdt. Er zouden nog boeiende gesprekken volgen, waardoor mijn kennis over de Wajong en het ambassadeurschap daarvan een flinke opsteker heeft gekregen.
Maar niet alleen de Wajong krijgt aandacht. Ook de begeleidster namens het UWV zou Cor ter sprake brengen.
“Een pittige meid he?”
En ik knik. Dat kan ik alleen maar bevestigen.

Kerstgedachtes

2009-12-21T19:23:00.001+01:00

‘s ochtends negen uur, parkeergarage de Driehoek in Oldenzaal. Ik werp nog één blik op mijn felblauwe Peugeot, voordat ik me door de roltrap gestaag omhoog laat voeren. Langzaam torent mijn hoofd boven de balustrades in het winkelcentrum.
Zoals altijd is het muisstil. Of het moeten wat rinkelende koffiekopjes zijn in het cafeetje naast de Kruidvat. De dames van Bart Smit en Bakkerij Bart zijn al druk in de weer om een lange werkdag voor te bereiden.
En door de speakers klinkt muziek. Kerstmuziek. Geen door Frank Sinatra vertolkte ‘Have yourself a merry little Christmas’ of het even prachtige ‘Thank God it’s Christmas’ van Queen, maar zoetsappige nummers van Mariah Carey en consorten.

Het mag geen geheim meer worden genoemd: ik heb het niet zo met de feestdagen. Waardoor het komt? Geen idee, want ik vind de winter eigenlijk wel fijn. Een middag koukleumen bij een voetbalwedstrijd en daarna de kantine in om met z’n allen een biertje te drinken. Of twee, of drie.
Enfin, het moge duidelijk zijn. Het heeft zijn charme, met bevroren en onbeweegbare tenen, klappertandend thuiskomen en met een warme chocolademelk gezellig voor de verwarming zitten (helaas hebben wij geen open haard). Het is wat anders dan in de bloedhete zomer, vies van je eigen zweet, op te staan terwijl de rugleuning van de stoel nog aan je achterste zit vastgekleefd.
Toch heb ik een hekel aan feestdagen. Noem ze maar op: Sinterklaas, Kerst, Pasen, oud & nieuw, Sint Juttemus. Het heeft misschien te maken met het feit dat feestdagen geen feestdagen meer zijn.
Het zijn feestmaanden.
Eind september, terwijl de terrasjes nog bomvol nazomerende schaarsgeklede dames zitten, worden de eerste pepernoten de winkels al binnengereden. Als Sinterklaas het land uit is komen de kerstkransjes weer te voorschijn en heeft de helft van Nederland al een denneboom in de kamer staan. Om nog maar niet te spreken van die achterlijke blauw verlichte voortuinen. Alsof het een helikopterlandplaats is. Pasen wordt halverwege februari langzaam ingezet, vlak nadat Nederland zijn jaarlijkse massale verkleedpartijtje (Carnaval heet dat volgens mij, in de volksmond) met een drie dagen durende kater vaarwel heeft gezegd. En halverwege oktober kijk ik ‘s avonds vertwijfeld naar de jaarkalender, omdat in de achterstandswijk waar ik woon een dagelijkse vuurwerkshow te zien is.

Het is jammer. We noemen het kerstfeest een traditie die te allen tijde in stand moet worden gehouden, maar laten we het dan ook als een traditie behandelen. Dat betekent de boom een paar dagen voor kerst optuigen, in plaats van eind november. Bij ons thuis staat hij dit jaar waarschijnlijk niet, trouwens, die kunstboom. Het plezier is er wel een beetje van af. En of mij dat een saaie zak maakt? Saai in ieder geval niet, maar ik heb gewoon een hekel aan het verplichte. Het gedwongen vrolijk mee moeten doen aan een feest dat tegenwoordig meer bedoeld is om zoveel mogelijk geld uit de portemonnee van de consument te trekken in plaats van het uitbeelden van de traditionele kerstgedachte. Zoiets zie je alleen nog in de kerk…. Maar daar zal ik niet zijn, de 25ste. Misschien zit ik gewoon op mijn kamer, kijk ik een film of zet ik Lonely Christmas van Mud erop. Wat een heerlijk toepasselijk nummer trouwens.

De Kaffeefahrten Maffia

2009-12-01T10:44:00.003+01:00

Mijn stage bij de Twentsche Courant Tubantia zit er op (eindcijfer 8). Althans, mijn eerste stage, want in overleg met de school en de redactie heb ik mijn verblijf met drie maand kunnen verlengen. Nu wil ik niet met al mijn geschreven verhalen voor de krant te koop lopen, maar één opmerkelijk verhaal springt er tussenuit. Het gaat om een zogenaamde tombola (verloting waarbij er altijd prijs is volgens de VanDale), die de benaming gebruikt als lokkertje voor dubieuze verkooppraktijken en gladde praatjes. Enfin, het betreft het onderstaande artikel:

Dubieuze tombola in De Lutte
LOSSER/DE LUTTE – De heer en mevrouw Silder uit Losser keken deze week vreemd op, toen zij namens het ‘Euro-team’ een uitnodiging voor een prijsuitreiking in De Lutte kregen toegestuurd. De brief, verzonden in een blanco envelop, meldde dat een prijs ter waarde van 300 euro op het echtpaar wacht. Deze moet dan wel op de ochtend van 8 oktober in zalencentrum De Vereeniging in De Lutte worden opgehaald, want toezending per post is niet mogelijk. Ook doet de brief de Silders vermoeden een espresskoffiezetapparaat (inderdaad zonder ‘o’) te hebben gewonnen, maar dat blijkt nog niet het geval.

Euro-team: ‘Prijzen in brief gegarandeerd’
Ze waren allerminst gecharmeerd van de uitnodiging voor de zomertombola in De Vereeniging in De Lutte. In de brief staat dat de familie Silder uit Losser de prijs vorig jaar niet heeft afgehaald en nu nog één kans heeft om ervan te profiteren, voordat het komt te vervallen. Het echtpaar zegt van die bewuste prijs echter nog nooit iets gehoord te hebben.
Bij aanwezigheid op 8 oktober worden de geadresseerden diverse cadeaus beloofd. Zo wacht er behalve de prijs ter waarde van 300 euro ook een digitale klok/fotolijst op het echtpaar. Als ze een ander stel meenemen, slepen ze ook nog eens een kaasmessenset in de wacht.
Opvallend aan de brief is het lijstje met prijzen dat (inmiddels) al is overhandigd. Daartussen prijkt de naam van Silder, met volledige postcode. Bij de andere prijswinnaars worden alleen de cijfers van de postcode vermeld. Een zoektocht naar de anderen namen op de lijst; Bakker, Harmsen, Smeets en Albers in de betreffende postcodes levert een resultaat van soms wel veertig mogelijke personen op.
Het Euro-team GmbH, zoals het bedrijf voluit heet, is gehuisvest in het duitse Augustdorf, heeft een postbus op industrieterrein Het Broek in Arnhem en een KvK-nummer dat naar een rechtspersoon in het Gelderse Velp verwijst. Het bedrijf (dat voornamelijk handelt in dekbedden en matrassen) en de bijbehorende tombola worden door consumenten op het internetforum van Tros-programma Radar veel bekritiseerd. Euro-team verzoekt geadresseerden in zijn brieven vriendelijk met vragen niet de betreffende zaal te bellen, want die kan toch geen nadere informatie geven. Daarvoor is er door het Duitse bedrijf op werkdagen tussen 9.00 en 12.00 uur de infolijn in het leven geroepen.
Een woordvoerster van Euro-team GmbH laat via die infolijn weten dat alle prijzen op de brief gegarandeerd zijn. “Mensen zeggen 300 euro te krijgen, maar op de brief staat een prijs ter waarde van 300 euro”, benadrukt ze. Een andere woordvoerster, Femke, bevestigt haar collega. Wel erkent ze dat het in de brief niet om een espresso-koffiezetapparaat gaat. “Er wordt één espresskoffiezetapparaat verloot onder alle postcodes van geadresseerden uit de omgeving”, laat ze weten.
Zalencentrum de Vereeniging weet niks van de intenties van het Euro-team. De zaal is door een tussenpersoon van de in Duitsland gehuisveste maatschappij afgehuurd. Eerder zou het Euro-team wel demonstraties hebben gegeven in het toenmalige zalencentrum De Tankenberg. Er zijn inmiddels meerder vragen over de prijsuitreiking binnengekomen. Het is daarom nog niet bekend of de zomertombola in De Lutte wel zal doorgaan. Ook de politie Twente heeft zich inmiddels op de kwestie gestort en waarschuwt mensen voor valse verwachtingen.

[Bron: TC Tubantia, 25 september 2009, Wilco Louwes]

Publiek gewaarschuwd, de consument tevreden, hoofdstuk afgesloten zou je denken. Niets blijkt echter minder waar. Enkele weken geleden schreef een collega-journalist van de TC Tubantia een sfeerverslag van zo'n verkapte verkoopdemonstratie. Het bracht mij weer op een zoektocht naar de in Duitsland bekendstaande 'Kaffeefahrten Maffia'. Van een onschuldig eenmansbedrijf dat wat bijbeunt lijkt geen sprake meer. Hoewel het Euro-team en consorten op de randen van de wet balanceren, zijn vele ouderen makkelijk te paaien met de misleidende prijsuitnodigingen. Het gezicht en de werkwijze van de in het buitenland opererende Kaffeefahrtenaanbieders worden mij steeds duidelijker. Ze lijken dichterbij te zitten dan aanvankelijk gedacht.

Wordt vervolgd!

Intro’s en ontgroeningen

2009-09-08T22:58:00.002+02:00

Anderhalve week geleden.
Ik loop vanuit het schoolgebouw van Windesheim naar mijn auto en passeer onderweg de gymzaal. Niets bijzonders zul je zeggen, zo’n gymzaal. Maar met deze gymzaal was iets aan de hand.
De buitendeur stond namelijk open.
En in de gymzaal zelf lagen wel honderd slaapzakken met her en der wat verfrommelde kleren, volgepakte weekendtassen en opgedofte kussens. Er liepen wat verdwaalde studenten in t-shirts zo felgeel, dat ik mijn ogen moest dichtknijpen.
Ik besefte wat er aan de hand was: de jaarlijkse introweek.

De introweek, een van de vele fenomenen die mij volledig is ontgaan.
Je moet het hebben meegemaakt, zo wordt er gezegd.
Ja, fantastisch.
Je de hele week de klaplazarus zuipen.
Zo gaat dat nu eenmaal, goed voor de contacten, zeggen ze.
Contacten met andere mensen die zich ook de hele week de klaplazarus zuipen.
Mensen die je de week erna, in nuchtere toestand, niet meer herkennen.
Dat moet wel een hele belevenis zijn.

De volgepakte gymzaal met slaapzakken.
Het deed me even denken aan zo’n vluchtelingenkamp, die je op televisie wel eens ziet als er weer iets aan de hand is in het Midden-Oosten.
Met z’n allen de hele week op een kluitje liggen.
Benauwd.
Tegen onbekenden aan.
De harde, kille grond van de gymzaal.
In de doordringende bierlucht.
Gezellig.
Ik lig dan toch liever in mijn eigen bedje.
Niet dat dat alles is, het krakerige ding is een niet passende bouwval waar ik tijdens mijn slaap al twee keer doorheen ben gezakt.
Maar hij slaapt nog goed en zeker beter dan een zaal waar het hele jaar sporters hun zweet op laten gutsen

Het is niet eens zozeer de introweek waar ik een aangeboren hekel aan heb.
Introweken zijn namelijk verbonden een het instituut dat ik het meest verafschuw: een studentenvereniging.
En een doorsnee studentenvereniging kent weer een zogenaamde ontgroening.
Vieze opdrachtjes die je moet vervullen om er bij te kunnen horen. De slaaf van de tweedejaars.
Dat is wel het laatste dat ik zou doen.

Ik kijk op Youtube en zie hoe nieuwe studenten worden geplaagd, gepest, en uitgescholden.
Hoe ze worden besmeurd met viezigheden, worden geslagen en hoe de broek van hun kont wordt getrokken.
Ook bij de meiden.
Wie legt me alsjeblieft uit wat hier leuk aan is? Want ik ben al jaren op zoek naar een goed argument en ik ben benieuwd of ik er dan ook net zo stom en nichterig om kan lachen als die losers die deze ziekelijke rituelen ook nog op film zetten. Het is me na dertien filmpjes namelijk nog steeds niet gelukt!

Neem dan die ontgroeningen die we niet eens op film terugzien, maar direct in de krant, als er weer iemand is opgenomen in het ziekenhuis met een alcohol- of watervergiftiging.
Want ook bij ontgroeningen mag zuipen natuurlijk niet ontbreken. Nee, dat is onlosmakelijk verbonden met het ideale studentikoze leven. Zuipen en teren op de maximale lening bij de IBG, die schuld betalen we over tien jaar wel af. Toekomst is niet belangrijk.

Ik weet niet wie ik nu zieliger moet vinden.
Zijn het de mensen die de ziekelijke ontgroeningen bedenken of zijn het de mensen die ze uitvoeren, zodat ze geaccepteerd worden in de groep?
Noem mij te nuchter.
Noem mij te serieus.
Maar ik vind ze beide door en door triest.

Heimwee naar belspellen

2009-08-26T18:50:00.000+02:00

Ontroerd kijk ik naar de geile dames die de seksadvertenties op de commerciële zenders ’s nachts vullen. ‘Programma’s’ die luisteren naar namen als BabeTV, Late Night, Nachtlounge, Erostijl en Relax TV. Ik houd er van om ’s nachts lekker lang op te zitten, maar wie verlost me dan alsjeblieft van Roxy2, Linda6 en Gwen4, die ‘wijdbeens’ wachten op een vent met een ‘echte grote knuppel’?!

Volgens mij heeft de Tweede Kamer het op mij gemunt.
Ze hebben lucht gekregen van mijn nachtelijke escapades voor de beeldbuis en nu willen moraalridders Femke Halsema, Ab Klink en consorten revanche.
Eerst moesten de belspelletjes er aan geloven.
Een doodszonde als je het mij vraagt.
Misleiding of niet, maar belspelletjes zijn verschrikkelijk leuk om ’s nachts naar te kijken. Vooral na het uitgaan, onder het genot van een Cola en met de laptop op schoot is het lachen geblazen.
Er is namelijk niets leuker dan luisteren naar mensen die bij een dier met de ‘S’ denken aan de Chimpansee. En dan de blunders die de blonde dozen van de presentatie zelf begaan: super! Hadden ze die selectie van winnaars nu maar iets eerlijker laten verlopen, dan was er nu geen probleem.

Toen de belspelletjes naar de prullenbak werden verwezen zat ik even in zak en as.
Hoe moest ik mij ’s nachts dan nog scherp houden?
Gelukkig kwamen de televisiebazen met een redelijke oplossing om ook mij te kunnen behagen: AstroTijd.
Geen toptelevisie en bij de presentatie van de meeste helderzienden zelfs verschrikkelijk, maar voor Edward van Erp kon je me altijd nog even uit bed houden.
Wat een man, die met onuitputtelijk enthousiasme positieve tips geeft aan zijn hulpbehoevende bellers.
“Ik heb er geen zin meer in, in het leven”, kermde eens een verwarde vrouw door de telefoon. Haar werd direct (en gratis) een zogenaamde privéconsult gegeven.
Zo is Edward.
Ook deed hij eens uitspraken over iemand die op dat moment in een coma lag. Deze uitspraken werden met zoveel enthousiasme bij de kijkers ontvangen, dat hij de hele nacht werd platgebeld door scheldende nietsnutten.
Geweldige televisie dus, als je om 2.00 uur nog op zit.
Ik heb me in ieder geval rot gelachen.

Helaas werd ook deze vorm van televisie niet toegelaten, omdat het ook het stempel ‘misleiding’ werd gegeven.
Wat dat betreft is het er nu niet veel beter op geworden.
Elke avond blonde langharige dames die met opengesperde benen en roze slipjes zo erotisch mogelijk klinkende vunzige teksten uitkramen.
Opvallend: allemaal lijken ze dezelfde ingesproken omastem te hebben.

Ook nu, tijdens het schrijven van deze blog, is er niet veel soeps op Relax TV.
Een blonde dame op het strand van Bloemendaal, die tussen de duinen vertelt over haar korte rokje en hoe je ‘overal gemakkelijk bij kan komen’.
De stoeipoes speelt sierlijk met haar zwarte kanten behaatje, alsof deze niet goed zit. Ze knipoogt wat in de camera, zet haar even zo geile vriendin (die toevallig net single is en dus te bereiken is op een privé sms boxnummer dat handen vol geld kost en met paarse letters in beeld verschijnt) nog even in de picture en weet dan ook niks nuttigs meer te doen.

Kunnen de commerciële zenders alsjeblieft iets anders verzinnen om de nacht mee te vullen?
Herhalingen?
Leuke oudere films?
TV-programma’s van vroeger?

Help me a.u.b. !
Anders voel ik me gedwongen om vroeg naar bed te gaan!

Brugklas

2009-08-18T10:03:00.003+02:00

De scholen zijn weer begonnen. Ja mensen, het is weer zover.
Ik kan niet wachten om ’s ochtends rond acht uur al die brugklassertjes gehaast en met overdreven ingepakte rugzakken, slingerend over de Van Deinselaan te zien fietsen.
Het doet me denken aan hoe ik zelf voor het eerst naar school vertrok.
‘Twee boeken voor Nederlands. Deel A en B. Laat ik ze allebei maar meenemen, dan is het altijd goed.’
Aan het eind van de dag pakte ik alle twintig boeken weer braaf uit, om tot de conclusie te komen dat ik er maar drie gebruikt had.
Een paar jaar later ging het anders. Toen nam ik pas een boek mee naar school, als ik het echt nodig had.
Resultaat: bijna elke dag een halflege tas en de broodtrommel die voor opvulling zorgt.

Achja, de brugklas.
Die goede oude tijd.
De spanning, die maanden van tevoren al begint, maar na het afsluiten van de CITO-toets pas echt toeneemt. Dan begint het zoeken naar de nieuwe school.
Bij mij werd het Zuid. Het Stedelijk Lyceum.
‘De school waar iedereen een mes draagt’, zo werd hier en daar al geroddeld. Messen heb ik er nooit gezien, op school, behalve in het lokaal van verzorging.
Over verzorging gesproken, daar noem ik ook een vak. Alles wat er in deze nutteloze uren werd verteld ging bij mij het ene oor in en het andere uit. Nu weet ik dus spijtig genoeg nog steeds niet hoe die wasmachine van ons werkt!

De brugklas op Zuid.
Het is even wennen, al die regels.
Zo mag je bijvoorbeeld tijdens de pauze niet in het midden van de aula gaan zitten.
Nouja, het mag wel, maar het is je sterk afgeraden.
Elk jaar zijn er weer enkele gewetenloze figuren die het erop wagen.
En elk jaar worden ze binnen enkele minuten weggejaagd door een regen aan kleingeld, dat vanaf boven, vanaf de befaamde vide, naar ze toe wordt geworpen.

Het eerste jaar op de grote school.
Elke vijftig minuten de bel. Een monotone pieptoon die je tien seconden lang irriteert.
En dan: tas inpakken, opstaan en rennen. Wurmend door de massa.
Hoe sneller hoe beter.
Want als je niet binnen vijf minuten in het andere lokaal bent, dan zwaait er wat!
Elke vijftig minuten een bel.
Voordat ik de baard in de keel kreeg, had ik het tot mijn kunst verheven om de bel exact te kunnen imiteren. Dat heeft me in het tweede jaar zelfs wat strafwerk gekost, bij de strenge mevrouw Huizingh van Duits.
Tien minuten voor het einde van de les, imiteerde ik onopvallend de bel. De klas stond op en liep het lokaal uit.
Mevrouw Huizingh pakte haar tas.
Ik stond even later buiten in de schijnwerpers en natuurlijk mocht iedereen weten dat ik het was, van die bel. Jammer genoeg stond mevrouw Huizingh in de deuropening.
En terwijl de echte bel klonk, ging de grijze bos krullen van Huizingh gebukt over ‘Na Klar!’ Gedecideerd wijzend naar de woordenlijsten die ik zou moeten gaan overschrijven.

Een jaartje brugklas.
Drie disco’s en een kerstbal, dat had je nog nooit meegemaakt.
Ja, met kerst deed je wel iets oubolligs op de basisschool. Met z’n allen in de klas, met een plastic bord op je met papieren kleed gedekte schooltafel. En dan gezellig aan het kerstdiner, tientallen kaarsjes die voor het prille licht zorgen.
Nee, dan gaat het er op de middelbare school wel anders aan toe. Daar waren disco’s die tot elf en soms wel tot twaalf uur duurden!
Dansen deed je niet, of amper. Alleen schuifelen, daar was je nog wel voor te porren.
Zodra de bekende ballads - ik noem de titelsong van Titanic of Notting Hill - aanvingen ging men op zoek naar een danspartner. En daar stond je dan, op de dansvloer. Nouja, ik vaker niet dan wel. Dus daar stond ik dan te kijken hoe er langzaam werd geschuifeld over de met cola en andere smerigheid besmeurde dansvloer.

Een heel jaar brugpieper.
En dan is het voorbij, dan ga je naar de tweede klas.
Met een nieuwe lading brugpiepers die de school komt verkennen.
En dan ben jij degene die ze uitlacht en plaagt.
Dan begint de nieuwe tijd.
De tassen worden lichter, de schooldagen korter.
En als je echt oud genoeg bent, dan mag je elke dag bekijken, hoe duizenden scholieren zich met chagrijnige koppies naar school begeven.
De brugklas, die goede oude tijd.

Meelopers

2009-08-04T11:01:00.000+02:00

MTV. Een zender met muziekclips, waarop tegenwoordig bijna geen muziekclip meer te zien is. Een zender, die je erop zet als je na twee zakken chips en drie keer je kamer te hebben schoongemaakt nog steeds niet weet wat je nu weer eens kunt doen. Geen zender die je erop zet omdat je je lievelingsprogramma niet wilt missen.

Enfin, diep in de nacht of in de zomervakantie wil ik dus wel eens blijven steken bij MTV. Ik zal eerlijk zijn: bij sommige programma’s kan ik me best wel eens vermaken. ‘Made’ of ‘The X-effect’ bijvoorbeeld. Maar er zijn ook programma’s waar ik me ronduit aan kan ergeren. En daarvoor zullen ze ook wel zijn gemaakt, denk ik.

Ik noem ‘My BFF’ als voorbeeld. Een programma waarin tien jonge hopeloze grietjes er werkelijk alles voor over hebben om de Best Friend Forever van Paris Hilton te worden.
De accessoire van een stinkend rijke hotelerfgename die nog nooit iets heeft uitgevoerd, maar wel in elke mannenbroek van New York blind de weg weet.
Een eeuwige breezerslet voor wie ‘Forever’ een relatief begrip is, net als ‘morgen’ of ‘volgende week’ voor een normaal functionerend mens. Het programma had daarom net zo goed ‘My Best Friend For Tommorow’ of ‘My Best Accessoir Forever’ kunnen heten.
Opvallend, is hoe de tien gegadigden in het programma blind achter Paris Hilton aanlopen. Wanneer een rapper genaamd Dirt Nasty (en zo ziet hij er ook uit) in een nieuwe uitdaging van Paris aan elke dame vraagt om een wangkus of een likje op zijn buik, doet bijna iedereen dit. Want, zo weten ze, Paris kijkt via een camera mee en zal met een deskundige beoordeling bepalen wie van de meelopers afvalt, omdat ze niet bij haar past.
Het meest verlegen meisje van het stel begint te zoenen met Dirt Nasty, want - zo zegt ze zelf - zij dacht dat dat maar moest.
Blind doen de dames wat Paris van hen verlangt.
Het zijn allemaal sletten in opleiding.
De afvaller? Het meisje dat niks van meneer Nasty moet weten en haar eigen wil heeft.

‘My Supersweet Sixteen’, nog zo’n voorbeeld van meeloperij.
In dit programma volgt MTV een meisje dat zestien wordt in de aanloop naar haar grote kitscherige feest in de duurste tent van haar stad.
De hele school staat op het schoolplein te krijsen als de uitnodigingen in ontvangst worden genomen. “Wie niet wordt uitgenodigd hoort er niet bij” of “Dit wordt nog mooier dan mijn eigen bruiloft”, zijn veelgehoorde uitspraken van de wannebees op het plein.
Te triest voor woorden.
In de wolken om op het feest van het rijkeluispopuliertje te zijn uitgenodigd, alwaar je ogen worden uitgestoken met een optreden van een of andere (mij onbekende, maar voor de meesten wereldberoemde) gangsterrapper en een spiksplinternieuwe auto als verjaardagscadeau.
En dat allemaal onder het motto: pappie betaalt.

Iedereen gaat uit zijn dak.
Schreeuwt en krijst.
Krijst en huilt.
Huilt en schreeuwt.
Want ze horen erbij.
Ze zijn getuige geweest van het feest van het populairste meisje van de school.
En zij, zij zit op een troon.
En ze huilt ook.
Niet van blijdschap, maar omdat haar nieuwe Mercedes blauw is, terwijl ze nog zo had tegen papa had gezegd dat zachtroze haar lievelingskleur is.
Maar iedereen schreeuwt haar naam, dus wat maakt het nog uit?

Meelopen.
Meeschreeuwen.
Meedoen om ‘er bij’ te horen.
Ik heb er altijd een hekel aan gehad. Waarbij moet je eigenlijk horen?
Het liefst ga ik tegen de draad in, steek ik de kop in het zand.
Als iedereen naar links wil, denk ik: waarom gaan we niet naar rechts?
Als iedereen in die vreselijke nieuwe All-Stars loopt en elkaar kwijlend over hun nieuwe schoeiseltjes vertelt, koop ik mezelf een paar bij Schuurman. Ze zitten nog lekker ook, bovendien.
En als iedereen op de openingsdag van de Drie Gezusters uren in de rij gaat staan om naar binnen te mogen, sla ik dit tafereel vanaf een rustig terrasje gade, om een maand later dan zij te constateren dat de voorspelde gezelligheid er nog wel tegenvalt.

Meelopen.
Blind achter de groep aanlopen, zonder te denken aan je eigen mening.
Onbegrijpelijk.
Daarom heb ik bewondering voor diegenen die dwars ertegenin gaan.
Die maling hebben aan het gebruikelijke en het verwachte.
Arie Boomsma bijvoorbeeld. Zo’n man die druk bezig is het imago van zijn geloof te verbeteren met voor de EO baanbrekende programma’s. Dit tegen wil en dank van zijn eigen omroep en omroepleden in.
Daar is lef voor nodig!
In afwachting van meer van deze persoonlijkheden zap ik voorlopig toch maar niet langs MTV. Het blijft namelijk ook wel weer grappig om honderden hersenloze volgertjes achter de mislukte ‘Beauty Queen’ van hun school te zien banjeren.

Verhalen uit Kroatië (2): Een dag in Medulin

2009-07-27T01:56:00.002+02:00

Het is warm in de geelgroene bus naar Pula, de grootste stad van Istrië.
Zeg maar gerust: kokend heet.
De verouderde stadsbus is als een warme bakkersoven, en wij liggen er als goudbruine croissants in te gloeien.
Airconditioning is er niet. Wel is er af en toe een vlaag van frisse lucht, die ons via de half - maar maximaal - geopende plastic raampjes weet te bereiken.
Ook al is de afstand naar Pula maar tien kilometer, we zullen drie kwartier in de oven moet verblijven. Alle kleine gehuchtjes tussen Medulin en Pula worden namelijk ook aangedaan.
De stadsbus rammelt.
Het dingt trilt, wiebelt en kraakt aan alle kanten. Het is een bus die vijftien jaar geleden ook door onze straten reed, maar inmiddels al vele jaren weer is afgeschreven.
Het kolossale voertuig wurmt zich door de kleine dorpssteegjes van Medulin.
Straatjes die een uit de kluiten gewassen stationwagon (je weet wel, zo'n grote roestige Volvo, waar het hele gezin in past) al geringe ruimte hebben te bieden. Laat staan een stadsbus. Zowel aan de linkerkant als aan de rechterkant heeft de bus niet meer dan dertig centimeter om uit te wijken. Het lijkt de chauffeur niet te deren, want met een rotvaart weet hij de bus door het dorp heen te sturen. En dat zonder ongelukken.
Naast de buschauffeur staat een man in een uniform.
Het is een soort conducteur, maar dan in de bus.
Hij heeft een apparaat in zijn hand waarmee hij kaartjes van passagiers zou kunnen doorknippen. Zou kunnen ja, want ik zie ik hem het apparaat de hele rit niet gebruiken.
Het is een man van middelbare leeftijd en hij heeft wel wat weg van Robert de Niro.
Tot hij zijn mond open doet. Waar het onderste gedeelte van zijn gebit er nog netjes en compleet uitziet, is er van de bovenste helft weinig over.
Een paar kiezen en twee voortanden, waarvan eentje in het zilver gegoten.
Hij praat met een vrouw, die ook in een uniform is gehesen. Zij zit echter op een stoel en doet verder niks.
De bus raakt vol.
Een dikke Kroatische vrouw, die haar boodschappen in vier plastic tasjes draagt, laat van alles vallen.
Een grote appel rolt door de bus. Ze pakt hem op en stopt hem weer terug in haar tas.
Dan neemt ze plaats.

*

"Bitte, kommen Sie gücken"
Een Kroatische houder van een souvenirshop smeekt ons om een kijkje te nemen tussen zijn prullaria.
"Schöne Preise"
De sloeber is zichtbaar ontgoocheld over de geringe interesse voor zijn tentje.
"Bitte", roept zijn fragiele vrouw er nog hopeloos achter aan.
De dag erna doet zich hetzelfde ritueel voor.
De souvenirtent zit vlak bij de oude dorpskern, een klein stukje lopen van de altijd drukke baai.
Ogenschijnlijk krijgt de shop niet heel veel bezoekers. De badlakens hangen halfstok en een grote ton met plastic ballen ziet er na twee dagen nog precies hetzelfde uit.
Souvenirwinkels, je kent ze wel. Wie ooit in Amsterdam is geweest, weet al wat ik bedoel. Na elke vijftig meter is er zo'n standaard winkeltje, met allerlei prut. Van vreselijke t-shirts met zogenaamd ludieke teksten als 'Beer here' (waarbij er een pijl naar de buik wijst) of met plakstickers van draadpoppetjes in erotische houding erop. Winkeltjes die demente oma's gek kunnen maken, want elke keer als ze er één voorbij lopen, denken ze een rondje te hebben gelopen. Je ziet ze in elk toeristisch gebied, dus ook in Medulin. Soms wel zes naast elkaar, met allemaal dezelfde rotzooi: kettinkjes, shirts, zonnebrillen en onbeschrijfbare onzin van nepmerken.
En het ergste is wanneer je een winkeltje betreedt: de winkelhouder loopt standaard vlak achter je aan. Soms met de vraag: 'Can I help you?' Maar meestal zonder een woord uit te spreken. Daar loopt hij, op een afstand van nog geen halve meter. Je voelt de hete adem in je nek, hoe hij over je schouder meekijkt als je iets pakt. De doordringende ogen, de bemoeizuchtige gebaren en het altijd positieve 'It looks nice on you' zonder dat er iets is gepast. Deze figuren zoeken zelf wel uit wat goed voor je is, jij hoeft het niet meer te doen. Ze willen hun koopwaar wel uit je handen rukken, in een tasje stoppen en het geld persoonlijk uit je portemonnee trekken. Bovendien staat nergens een prijs bij. Als goedopgevoede Nederlander ben ik niet in staat om af te dingen. Oplossing: Ik koop niets waar geen prijs bij staat, anders heb ik het gevoel dat ik word opgelicht.

*

Twee macho's met poetsdoeken staan voor een eettent.
Zij werken er.
Hun nonchalante en verveelde houding verraadt dat ze op het moment weinig te doen hebben. Ze hangen wat tegen een stenen tussenmuur voor de ingang.
Dan lopen wij langs en de jongens vrolijken op.
Er ontpoppen zich brede, slijmerige glimlachen op hun gezichten.
Eén van de macho's wrijft langzaam met zijn vingers over zijn typische baardje. Je weet wel, zo'n dun uitgesneden streepje haar, dat zich via de bakkebaarden naar de onderin kronkelt.
"Hello! Come site here!" Zeggen de macho's vrolijk.
Ik kijk op, maar ze hebben geen oog voor mij.
Aan hun blikken te zien bekijken ze Ellen van top tot teen, en weer terug.
Een geniepig lachje doet de lippen van de obers krullen.
'Die dame is binnen', lijken ze te denken. Maar Ellen schenkt ze weinig aandacht en loopt verder.
Tien meter verder draai ik me stiekem nog eens om en zie de macho's, nog altijd met poetsdoek op hun schouder, Ellen nakijken.
Het is een mannelijk trekje, om mooie vrouwen te bekijken, maar zo onbeschaamd en overdreven als hier heb ik het niet vaak gezien.

*

Bij Café Dona is een forse, kale man in de weer.
Hij staat op een gammel houten trapje en houdt met een hand het uitstekende billboard van het café vast.
In zijn andere hand heeft hij een dikke, rode, watervaste stift.
Hij schrijft.
Als hij klaar is, en het trapje weer ontstijgt, wordt me duidelijk waarmee de man zich heeft bezig gehouden.
De onderste helft van de letter 'C' in 'Café' ontbrak op het billboard.
Om de rode letter te completeren besloot de man in een opwelling om het zelf maar te doen.
De 'C' ziet er van een afstandje weer puik uit.
Zijn drinkmaatje, een gezette, zwartharige man met een barstende pukkel op zijn linkerwang, heeft het tafereel aanschouwend waargenomen.
Hij aait een hond.
Een groot uitgevallen grijzige Malteser.
Een vuilnisbakkenras. Hij lijkt op de televisiehond Benji.
Dan valt mijn oog op het logo van Café Dona.
Op het billboard staat een plaatje van een hond die sprekend lijkt op het beest dat op het moment wordt betutteld door de man met de pukkel.
De hond is Dona, gastvrouw van het café.
Dona smeekt niet om klanten.
Dona hanteert geen poetsdoek.
Dona is geen macho.
Dona is simpelweg een zakelijke vlooienhond.

Verhalen uit Kroatië (1): Marko

2009-07-20T18:10:00.002+02:00

Het is zaterdagochtend 5.00 uur. Ellen en ik wachten samen met wat andere vakantiegangers op een parkeerplaats bij het Kroatische grensplaatsje Rupa op ons verdere vervoer. De bus van Solmar heeft ons zojuist afgezet aan de Sloveense grens en rijdt verder richting het binnenland van Kroatië. De rest moet naar Istrië; wij naar het zuidelijke Medulin om precies te zijn. Na een half uur wachten rijdt een witte touringcar de parkeerplaats op. Daarachter een zwarte Volkswagen Polo, waarop met lelijke roze letters de tekst 'Club Pula' staat te lezen.

De chauffeur van de touringcar is zo'n typische Kroaat. Een gebruinde Poolse Oostblokker, daar lijken ze wel op.
'To Poreč', is het enige dat hij zegt. Verder geen Duits en al helemaal geen Engels.
Alleen: 'To Poreč'.
Alsof hij de avond ervoor onder toeziend oog van zijn vrouw deze woorden heeft ingestudeerd.
Ik zie het al voor me: 'To Poreč' en zijn vrouw die hem glimlachend vanuit bed toekijkt, trots op de Engelse vorderingen van haar wereldvreemde man.
De bestuurder van de Polo lijkt al net zo onder de indruk van de Engelse en Duitse vragen die hij krijgt toegeworpen. Wanneer wij zijn vragende blik beantwoorden met 'Medulin', klinkt er vanuit de jongen, Marko genaamd, een beheerste 'yes' en daaropvolgend een gebaar dat we hem moeten volgen. Wij krijgen, in tegenstelling tot de rest, privévervoer naar ons hotel.
En terwijl een grijze oma in het Nederlands de Kroatische buschauffeur probeert te zeggen dat ze van afstapplaats wil veranderen (en het antwoord van de klunzige chauffeur steevast 'To Poreč' blijft) vertrekken wij naar Medulin.

Marko is stil.
Marko is het type Whizzkid.
Het veelgeplaagde jongetje op de basisschool (klein brilletje, beetje gezet, kort opgeschoren stekeltjes en in zichzelf gekeerd) is een late twintiger geworden. Hij vervoert mensen voor de Kroatische reisorganisatie Astarea naar hun hotel of elders.
Marko zegt niets als hij zijn Polo via de Kroatische havenstad Opatija de bergen in stuurt. Verbolgen zit hij achter het stuurwiel en zorgt hij ervoor dat de toerenteller van zijn nieuwe auto geen moment rust krijgt.

Vanaf nu waan ik mij in twee horrorfilms:
Op een Kroatische parkeerplaats worden opgehaald door een wereldvreemde Kroaat. Geen Nederlandse reisleiding te bekennen. Blind moeten vertrouwen op de goedheid van een Oostblokker.
Het doet me denken aan Hostel. In deze film worden een aantal backpackers een Tsjechisch hostelletje ingelokt. Aldaar lijken ze in het paradijs te komen, maar worden ze vastgehouden om door doodgewone mannen uit de hele wereld voor het hoogste bod doodgemarteld te worden. Nu zie ik mijzelf nog niet op een bebloede verrotte eikenhouten slachttafel liggen met doorgesneden achillespezen en een ouderwetse Praxis schuurmachine op mijn toch al niet zo rechte neus gericht, maar het geeft me wel even een raar idee.
Tegelijkertijd voel ik me een slachtoffer in een nieuwe film in de Final Destination-reeks, waarbij ik zo'n visioen krijg van een vreselijk bloederig verkeersongeluk. Een lancering van het viaduct, waarna we de eindeloze diepte van het ravijn instorten. Marko neemt het namelijk niet zo nauw met de verkeersregels, net als het overige Kroatische wegverkeer overigens (maar dat terzijde).
Hij rijdt 140 waar 80 is toegestaan. Haalt op de onoverzichtelijke Istrische wegen – waar staat aangegeven dat dit verboden is – doodleuk in. Belt tijdens het manouevreren door de scherpe bochten rustig door en kruipt daarbij ook nog eens vlak op zijn voorliggers.
Alsof dat nog niet genoeg is weet Marko zich met moeite wakker te houden. In de binnenspiegel zie ik zijn dichtgeknepen oogjes steeds dieper zakken en regelmatig wrijft hij zijn vingers door z'n vermoeide ogen. Ik besluit de nietsvermoedende slaperige Ellen niet onnodig bang te maken door dit te vermelden, maar ikzelf kan mijn ogen het volgende uur niet van die van Marko afhouden. Iedere keer wanneer hij even lijkt in te dutten probeer ik hem scherp te houden met een harde kuch, waarna hij zijn slaperige blik verschrikt weer op het voorbijrazende wegdek richt.

Eenmaal – opgelucht – aangekomen in het hotel denken we Marko niet meer te zullen zien, maar tijdens een dagtrip naar Venetië blijkt ons vermoeden onjuist te zijn. Op onze weg naar het vissersdorpje Rovinj stopt Marko's zwarte Polo regelmatig voor onze touringcar om nieuwe opgehaalde mensen in de bus te laten. En bijna alle keren gaat het ongeveer zo: De Volkswagen rijdt met grote vaart voor ons uit, stopt bij een hotel of camping, waarna onze touringcar ook stopt. Dan stapt Marko uit de Polo. Relaxed, zo als we hem ook van de heenweg kennen. Hij loopt richting de voorkant van de bus, kijkt de buschauffeur stoer aan en maakt zo'n knikkende beweging met zijn kin, waarmee hij lijkt te vragen 'had je wat?' Kroatische humor denk ik.
Bij de laatste stop, in Rovinj, stapt Marko zelf de bus in. Hij grijpt de microfoon en tot onze verbazing spreekt de studiebol vloeiend Engels. Luid en duidelijk legt hij iedereen de gang van zaken uit. Hij zal ons naar de boot naar Venetië leiden. En dat doet hij als een kleuterleidster die haar klas door de drukke stadse straten naar het gymlokaal leidt. Met continu een bezorgde blik naar achteren om te controleren of de groep nog compleet is.

Het is wederom niet onze laatste ontmoeting met Marko. Op de tweede zaterdagavond blijkt hij weer verantwoordelijk voor onze transfer tussen Medulin en de grensstad Rupa, waar ons vervoer naar Nederland wacht.
Anders dan onze eerste ontmoeting wordt het niet, hoewel hij nu wel enkele zinnen Engels met ons spreekt.
Verder is het dezelfde Marko.
Verbolgen zithouding, hardrijden, bumperkleven, bellen en inhalen.
Nu heeft Marko echter geen moeite om wakker te blijven.
Vriendelijk, maar stoer, zwaait hij ons aan de Sloveense grens na, als hij zelf terugkeert naar Istrië.

Marko, een jongen om niet te vergeten.

Zo waarlijk helpe mij God almachtig

2009-07-10T04:52:00.001+02:00

Op de derde rij gaapt een blondine. Haar mond staat zo wijd open dat ik er wel naar moet kijken. Dan lijkt ze te zuchten, terwijl ze slaperig naar haar klasgenoten kijkt. Op de tweede rij zit een brunette. Ze heeft van dat lange krullende haar. Ook zij doet haar mond open, maar gaapt niet. Ze rolt het topje van haar wijsvinger beheerst over het puntje van haar tong. Dan verdwijnt haar hand naar onderen, om uit te komen bij haar rode sandalen. Er zal een vlekje op zitten, want haar natte vinger poetst over de felrode lak. Op de eerste rij zit een jongedame onderuitgezakt op haar stoel. Ze is verveeld, met haar linkerhand in het haar dat inmiddels alle kanten op staat. De vingers van haar rechterhand trommelen speels op haar bovenbeen. Verveling alom tijdens de diploma-uitreiking van afgestudeerde HBO-'ers. Zelf zit ik in de zaal. Ik ben meegekomen met Ellen, die haar diploma komt ophalen.

Een diploma-uitreiking stelt op zich niets voor. Je komt binnen, gaat zitten, zet wat handtekeningen en je bent klaar. Dat zou je zeggen, maar scholen maken er een gewoonte van om van deze gelegenheden een hele happening te maken. Een toespraak van hem en een anekdote van haar. Wat gedichtjes, beloftes en complimentjes en je bent zo een paar uur verder. En voor alles moet worden geklapt, ook wanneer de leraren en directeuren van de academie worden genoemd. Na elke naam klinkt een luid en vrolijk applaus. Het zal wel zo horen, denk ik en wacht tot ook het publiek wordt voorgesteld. "En daar, lieve mensen, achter de parterre, op de eerste rij van de zaal, links van het midden zit Wilco Louwes dames en heren!" Onder luid gejoel en overweldigend applaus sta ik op, wuif de honderd mensen enthousiast toe, maak een lichte buiging en ga weer netjes zitten in afwachting van de aankondiging van mijn buurman. Maar zo zou het niet gaan deze middag. Het bleef bij de leraren, begeleiders en de directeur van de academie, Fons Pol.

Hij is de eerste die zijn zegje mag doen. En hij laat dit moment niet onopgemerkt voorbijgaan. Pol begint de toespraak met een spreuk van zijn kalender. "Scholen leren je niet om…" en de rest van de spreuk moeten jullie tegoed houden. Terwijl ik bezig was met het ontcijferen van het eerste gedeelte, was het tweede deel al uitgesproken en tijdens het nadenken over wat het tweede deel had kunnen zijn, was het eerste deel van de spreuk mij al ontschoten. Maar één ding werd me wel duidelijk: de beste man heeft geen leuke kalender. Niet zo'n Fokke en Sukke geval, met elke dag een leuke strip. En ook geen van Playboy met elke maand een nieuwe schaarsgeklede dame. Nee, dit is een kalender waarop elke dag een wijze spreuk te lezen valt. Zo'n scheurkalender die je beter 's avonds vast kan bekijken, omdat hij slaapverwekkend is in plaats van verfrissend. Op de eerste rij hebben twee figuren de spreuk wel gehoord en zo te zien ook begrepen. De jongen en het meisje knikken instemmend. Hij heeft een bril en is in een net pak gehesen, een beeld zoals je die kunt hebben van een echte nieuwslezer. Zij is ook degelijk gekleed. Op haar hoofd danst een grote bos met bruine krullen. Ze passen wel bij elkaar: beide even serieus en beide met gekruiste handen in hun schoot. Net een echtpaar dat tijdens hun veertigste huwelijksjaar op zondagochtend op de bus naar de kerk wacht.

Na de toespraak is het wachten. Wachten op de beloftes. Wachten op de handtekeningen. Wachten zoals ik eerder die dag deed in de receptie van TC Tubantia, waar ik in september mijn eerste stage ga lopen. Bij de receptie aangesloten zit ook een servicebalie van Mondial Tours, waar drie zonnebank gebruinde dames lezersreizen van Tubantia-leden verzorgen. Tijdens het wachten op mijn stagebegeleider vang ik een aantal gesprekken op. "Ik zeg tegen die vrouw, ik zeg je moet wel switchen. Dat is verstandiger zeg ik. Maar die vrouw zegt van nee en dat doe ik niet enzo, maarja we moeten toch wel paal en perk stellen." De rossige vrouw, die even daarvoor het gebouw nog kuierend betrad, lijkt te vragen om een bevestiging van haar collega's. En die krijgt ze. Van de zwartharige die ondertussen enkele blaadjes aan elkaar niet. "Ja, dat soort dingen houd je toch wel hoor", zegt ze monotoon. De derde vrouw kent de problemen van de rossige meid. "Gisteren werd ik me toch afgeblaft door een klant; ik was me van geen kwaad bewust!"

Terug bij de diploma-uitreiking zijn de beloftes in volle gang. De belofte houdt in dat de verpleegkundige belooft zich aan het recht op privacy van haar toekomstige patiënten houdt. Deze belofte dient beantwoord te worden met 'ja dat beloof ik' of 'zo waarlijk helpe mij God almachtig'. 62 geslaagden houden het simpel en zeggen 'ja dat beloof ik', maar één student, de nieuwslezer van de eerste rij, is tegendraads. "Zo waarlijk helpe mij God almachtig." Zo waarlijk helpe mij God almachtig. Alsof het niets is! Even laten zien dat je de Nederlandse taal beheerst. Dat je die zin wel durft uit te spreken ten overstaan van honderd aanwezigen. Dat je twee uur hebt geoefend om het er zo vloeiend mogelijk uit te krijgen. Zo waarlijk helpe mij God almachtig. Even die rust pakken als je naam wordt genoemd en op het moment dat de zaal stilvalt van verwachting, floep je het er in één keer uit.

En dat maakt indruk.

Alsof je tijdens een uitje met je vrienden, die allen een Cola bestellen, voor jezelf een Cola Light laat serveren. Even laten zien dat jij wat anders hebt. Wat lekkerder is.

Ik ga deze uitsmijter ook maar instuderen.

En dat beloof ik!

Zo waarlijk helpe mij God almachtig.

Over slechte acties, profiteurs en laatste werkdagen

2009-06-24T01:21:00.002+02:00

Oke, eerlijk is eerlijk: de laatste actie van mijn werkgever Albert Heijn was niet zo'n succes. De 'laagste prijs garantie' zorgde voor boze klanten, veel onduidelijkheid over de actievoorwaarden en nog meer negatieve publiciteit. Maar om er nou een hobby van te maken om van de actie te kunnen profiteren, gaat ik wel erg ver, vonden mijn collega's en ik. Toch lopen er genoeg mensen rond die er alles aan doen om wat gratis flessen cola in de wacht te slepen.

Zoals die vrouw met rossig, krullend haar het bij de Albert Heijn Mirocenter altijd voor elkaar krijgt om 35% stickers te ontvangen om de meest onbenullige en uiteenlopende redenen en ze bij elke actie wel een addertje onder het gras vindt, werd ons filiaal aan de Eschmarkelaan vrijdagavond weer verrast door een bezoek van een inmiddels vaste actieprofiteur. De bewuste jongen loopt samen met een vriend door de winkel, zet zes flessen cola in zijn winkelwagentje en loopt de kassa voorbij, rechtstreeks naar de informatiebalie. Aldaar frommelt de jongen een papieren foldertje uit zijn binnenzak, met daarop grote groene cijfers en letters. 'Het is weer zover', lijkt Chantal achter de informatiebalie te denken. De jongen, zelf werkzaam bij de Miro, heeft er een hobby van gemaakt om tijdens de laagste prijs garantie zoveel mogelijk producten gratis te krijgen. Er is niks tegen in te brengen, want de jongen heeft gelijk: bij een lokale buurtsuper in Wageningen zijn de flessen Coca Cola net iets goedkoper dan bij de Albert Heijn. De zes flessen in zijn mandje krijgt hij gratis mee. 'En een appeltaartje?', vraagt hij brutaal, maar geheel conform de actievoorwaarden. 'Die hebben we niet meer', zegt Britt van het brood, die net haar laatste zoeternijen heeft verkocht. Teleurgesteld, maar zelfvoldaan stapt de jongen de winkel uit. Zwaaiend rijdt hij weg in zijn auto.

Op dat moment hebben we woorden te over om de trieste daad van de jongen te veroordelen. Bellen met een vriend in Wageningen, het foldertje laten opsturen per post en de auto pakken naar de Eschmarke: het moet allemaal bijna net zoveel hebben gekost als dat het de jongen heeft opgeleverd. En hij werkt nog bij Albert Heijn ook! Het is een schande. Dat laatste blijkt niet meer te kloppen. De jongen, een aardige gozer en bovendien een vaste lezer van mijn blog, heeft zijn drie contractjaren uitgediend en krijgt in deze crisistijden geen contract voor onbepaalde tijd aangeboden. Daarentegen staan vanaf volgende week weer twee 16-jarige giechelkontjes klaar om voor 2,50 euro per uur met chagrijnige gezichtjes quasilaks wat kassatoetsen in te drukken. 'Heeft u een Bonuskaart, meneer?' Het is de harde waarheid van de supermarktenwereld. De jongen draaide zijn laatste week en dit was zijn afscheidscadeau. Kan ik het hem nog steeds wel kwalijk nemen?

We gaan negen maanden terug, wanneer mijn laatste dagen bij de Miro geteld zijn. Vier jaar heb ik er dan gewerkt en ik ben toe aan iets nieuws, zoals de gloednieuwe promowinkel in de wijk De Eschmarke. Voor het eerst schrijf ik nu over mijn afscheid van de Miro, want, zo heb ik in de voorbije jaren geleerd, schrijf je dingen in frustratie vaak net iets te ruw op. Nu de frustratie en teleurstelling weg is – ik voel me thuis in het gezellige filiaal aan de Eschmarkelaan – kan ik er wat over kwijt. En een teleurstelling was het, de avond dat ik en 10 andere collega's na vier tot tien jaar trouwe dienst bedankt werden met een snoezige teddybeer en een gevuld doosje Merci. Vergeet ik bijna de riante bos bloemen te vermelden. Kosten voor de zaak: 0,0. Alles kon in de computer worden weggescand en zo worden verrekend met de vernietigingen. Het feest mocht bovendien niet uitlopen tot na 23.00 uur en er werd vriendelijk doch indringend verzocht vooral niet teveel alcoholische versnaperingen te drinken. Het zou toch eens wat kosten. De snoezige teddybeer kijkt tegenwoordig vanuit een kast over mijn kamer, de Merci was binnen dertien uur op en de bos bloemen…. Waar heb ik die ook alweer gelaten? Nee, een groots afscheid was het niet. Daar zijn allen die toen vertrokken het in ieder geval wel over eens. De tijd van leuke afscheidsborrels was toen al voorbij. Tegenwoordig worden er alleen nog handen gegeven. Als je gelukt hebt, althans, want er zijn andere voorbeelden te noemen.

Terugkomend op onze actieprofiteur. Triest of niet? Met het naderende einde van je contract – die je drie jaar fatsoenlijk hebt uitgediend – en de handdruk in het vooruitzicht kun je je toch geen beter afscheidscadeau wensen dan 24 pakken Mars ijs, 20 dozen crackers, 36 Mona puddingen en 16 sixpacks flessen cola? Ik trek mijn woorden terug, al had ik mijn daden wel tot mijn eigen filiaal beperkt.

Koffie en Cake

2009-06-16T15:18:00.003+02:00

Afgelopen donderdag had ik een crematie. Nare woordencombinatie is dat eigenlijk, een crematie 'hebben'. Alsof het een tuinfeest is bij de achterbuurman die vorige week 43 is geworden: "Nee, ik kom niet sjoelen vanavond, ik heb een crematie." 'En volgende week?' "Euhm, nog niet zeker, ligt eraan wat mijn tante doet." Maar crematies en begrafenissen zijn bepaald geen feest, hoewel het soms anders doet vermoeden als ik de ontvangstruimte rondkijk.

Halverwege de ontvangstruimte, een grote kale zaal waar zich wel bijna driehonderd mensen hebben verzameld, knipperen twee bordjes: 'Stilte'. Voorzichtig proberen enkele mensen de gemoederen te bedaren door onderwijzend te sissen, maar velen schijnen dit niet te horen. "Ach Ans! Hoe is het? Waar ga je dit jaar naartoe op vakantie?" klinkt het links achter mij. "Ja, mijn zwager had daar ook altijd wel last van hoor, hahahaha" buldert een oude oma aan mijn andere zijde. En ergens verderop nemen drie grijzende mannen rustig het laatste voetbalnieuws door. Het gebeurt bij elke crematie, ik heb het bij de enkele plechtigheden in mijn familie ook meegemaakt. Mensen die het fatsoen niet hebben even hun mond te houden. Die een crematie gebruiken om oude contacten weer op te ratelen. Die getooid in bloemetjesjurk de ceremonie komen bijwonen. Waarbij alleen een hoed met veren ontbreekt om tot Prins Carnaval te worden omgedoopt.

Als ik dood ben, ben ik dood. Hopelijk ben ik dan een gelukkige, gezonde, oude man geworden, maar dat heb je slechts gedeeltelijk in je eigen hand.
Bij mijn crematie mag iedereen komen die maar wil.
Gekleed in blauw en zwart, want dat vind ik mooi.
En iedereen mag iets zeggen. Positief of negatief, dat deert niet.
Er mag worden gehuild, hoeft niet.
Er mag ook een kleine beetje worden gelachen, zolang het maar om mij is.
En alleen een lieve lach.
Een glimlach als van een kind.
Of een droevige lach.
Geen schaterlach.
Ook geen 'Donald Duck lach' die de hele bende bij elkaar knettert.

Er is koffie.
En fris.
Geen bier, zoals ik eens in de familie meemaakte. Bier, broodjes en hapjes: Het leek wel een bruiloft. In Duitsland hebben ze daar ook een handje van bij begrafenissen. Na de begrafenis vliegen daar hele broodmaaltijden over de tafels. En de laatsten gaan zwalkend van de drank naar huis.

Er is wel cake.
Euroshopper Cake.
Want die is goedkoop.
En lekker.
En vet.
Zo denkt iedereen 's avonds bij het uitwassen van de vetvlekken nog één keer aan mij.
Een afscheidscadeau.

En bij de ontvangstruimte staan vijf hele grote borden:

- STILTE -

21-12-12

2009-06-13T02:30:00.002+02:00

Ergens in februari belde ik met Patrick Geryl, een Belgische onderzoeker en 2012-aanhanger.

Het klimaat verandert. Zo waarschuwde de voormalige Amerikaanse presidentskandidaat Al Gore ons drie jaar geleden met zijn film 'An inconvenient Truth'. Een ongemakkelijke waarheid. Zeker wanneer Al Gore voorspelt dat ons kikkerlandje langzaam wordt opgeslokt door het stijgende zeewater. De klimaatproblemen baart een groep mensen, onder wie de Belgische onderzoeker Patrick Geryl, andere zorgen. 2012 zal volgens hen weleens het laatste jaar van de aardse beschaving kunnen worden.

"Op 21 december 2012 zal er een volledige vernietiging van de beschaving plaatsvinden", laat Geryl vanuit België weten. Een rare gedachte, zo zullen velen denken. Maar Geryl klinkt serieus en is zó zeker van zijn zaak, dat er haast wel iets meer achter moet zitten. Bij vernietiging moeten we volgens Geryl niet meteen denken aan een ontploffende aarde. "Nee, de aarde wordt niet vernietigd, zoals sektes zullen beweren. Er zal alleen een vernietiging van de beschaving, zoals we deze nu kennen, plaatsvinden. Het leven zal op het grootste gedeelte van de aarde enkele jaren onverdraagzaam zijn." De schrijver/wetenschapper baseert zijn uitspraken op de Mayakalender, die eind 2012 aan een nieuwe periode begint.

Op 21 december 2012 eindigt namelijk een periode van 26.000 jaar op de Mayakalender, een zogenaamde baktun. De ingewikkelde jaartelling van de Maya's begint dan weer bij 0. Volgens geschriften van het Zuid-Amerikaanse volk gaat dit 'einde der tijden' gepaard met een grote verandering. Een verandering waar iedereen zijn eigen draai aan kan geven. Geryl zoekt het in de astronomie. Op 21 december 2012 staan de aarde en de zon op één lijn met het hart van onze Melkweg. Een situatie die volgens hem een zogenaamde poolwisseling kan inluiden.

"Overal zijn er aardbevingen en vloedgolven zullen tot twee kilometer hoogte reiken. Australië en West-Europa komen onder water te liggen", aldus Geryl. "Dit heeft allemaal met de verhoogde zonneactiviteit te maken. De zonnesterkte is op haar hoogtepunt in 2012 en het stijgende aantal zonnevlekken toont aan dat er iets groots te gebeuren staat. Net zoals 11.800 jaar geleden zal het magnetische veld van de zon gaan draaien. De polariteit van de polen draait om. Dit noemen we een poolwisseling." Een poolwisseling houdt in dat de magnetische Noord- en Zuidpool van positie veranderen. In de theorie kan bijvoorbeeld Nederland de nieuwe Noordpool en Nieuw-Zeeland de nieuwe Zuidpool worden.

Wetenschappers nemen de doemscenario's van Geryl en andere 2012-aanhangers met grove korrels zout. Volgens de Belgische onderzoeker een hele verkeerde instelling: "Wetenschappers geloven niet wat er te gebeuren staat, omdat de Maya-theorieën bij hen volledig onbekend zijn. Ze kennen de zonnecyclus niet, dus zeggen ze niets zinnigs."

Geryl heeft besloten het noodlot niet af te wachten. Samen met belangstellenden vertrekt hij naar Afrika, om een veilig onderkomen te zoeken voor het naderende onheil. "Afrika is na 2012 de veiligste plek om te zijn. Het ligt hoog boven de zeespiegel, dus het is onbereikbaar voor de hoge vloedgolven die zullen ontstaan door de veranderingen in het magnetische veld. Bovendien is er in Afrika amper nucleaire activiteit. In Europa, Azië en Noord-Amerika zit het vol met kerncentrales." Volgens Geryl zal er na de poolwisseling een wereldwijde nucleaire 'meltdown' plaatsvinden, wat inhoudt dat alle kerncentrales zullen gaan lekken. "En dan wil je daar niet bij in de buurt zitten, toch?" stelt de Belg de retorische vraag. Een definitieve schuilplek heeft Geryl nog niet gevonden. "We zijn momenteel aan het kijken in Malawi, Madagaskar en Ethiopië. Ik weet nog niet zeker of we in de diepte of in de hoogte zullen schuilen. Bergen kunnen zinken en grotten kunnen onderlopen."

Wat Geryl wel zeker weet, is dat hij zorgt voor overlevingspakketten, waarmee hij en zijn handlangers twee jaar vooruit kunnen om de roerige periode op aarde te doorstaan. Maaltijdrepen, die de hoeveelheid benodigde calorieën en voedingsstoffen per dag bevatten, moeten daarvoor de oplossing gaan brengen. Alle geïnteresseerden mogen Geryl tijdens zijn overlevingstocht vergezellen. "Er hebben zich al vierhonderd mensen bij mij aangemeld", licht de onderzoeker toe. Overleving na 2012 raakt de handlanger wel in zijn portemonnee. "Iedereen die mee gaat dient 10.000 euro te betalen. Dit in verband met de reis naar Afrika en het voedsel voor maximaal twee jaar." De onderzoeker vindt het zelf geen astronomisch geldbedrag. "Het is misschien wel veel geld, maar als je je huis verkoopt is het niets. Mijn eigen geld is in 2012 in ieder geval op." De insteek van Geryl is dat bij een vernietiging van de beschaving, geld niets meer waard is, dus dat je het dan beter op kunt maken. Maar wat, stel je eens voor, wat als er nou eens helemaal niets gebeurt op die 21ste december. Wat als het noodlot plotseling toch niet toeslaat? Geryl: "Onmogelijk. Het gebeurt, daar is geen twijfel over mogelijk!"

Een avondje Shownieuws

2009-06-05T14:40:00.002+02:00

(M)ilika Peterson: "Goedenavond dames en heren, welkom bij Shownieuws. Ik ben Milika Peterzon."
(V)iktor Brand: "En ik ben Viktor Brand. Welkom bij Shownieuws."

*

Vandaag in Shownieuws:
Patty Brard herstellende van zware buikoperatie, Marco en Leontien Borsato ontsnapt aan de vliegtuigramp voor de kust van Brazilië en Wesley Sneijder en Yolanthe gespot in innige houding op besloten VIP-feest.

*
M: Patty Brard is momenteel herstellende van een zeer zware buikoperatie. De 54-jarige presentatrice liet gisteren een achtergebleven jeugdpuistje, vlak onder haar navel, verwijderen. Hoewel het allemaal nog erg gevoelig is, wilde onze Patty vanmiddag wel reageren voor onze camera's.
"Jaaa, het is toch verschreeekkelijk. Dat miezerige dingetje zat er al vanaf mijn veertiende, maar nu moest het toch echt eens weg. Elke maand kon ik het groene kopje weer uitdrukken, dan houdt het een keer op hoor. Je wordt er dan moedeloos van."
M: Gelukkig verliep de operatie voorspoedig, al kan Patty haar buik nog niet volledig meebewegen. "Nee inderdaad, tijdens het poepen kan ik mijn bovenlichaam niet kaarsrecht houden, dat is dus een beetje rottig de komende weken. Verder zit ik onder de pijnstillers, want de pijn is natuurlijk verschreeekkelijk. Maar het leven gaat door, ik ben blij dat ik het gedaan heb. Het ziet er nu zoooveel mooier uit. Ik voel me weer hartstikke sexy als ik in mijn Zweedse lachspiegel kijk."
V: Nou, die Patty toch. Veel beterschap en gelukkig zien we haar maandagmiddag weer terug in Shownieuws.

*

V: Dan is het nu tijd voor iets heel anders, Milika.
M: Ja, Viktor, dat klopt. Marco Borsato en zijn vrouw Leontien ontsnapten vorige week maar ternauwernood aan de dramatische vliegramp voor de kust van Brazilië. De zanger en actrice waren in Argentinië voor Marco's nieuwe film toen het noodlot toesloeg. Marco vertelt er zelf over:
"Ja, het is allemaal een beetje eng hoor. Over achttien dagen vliegen we zelf terug via Rio de Janeiro. Het had dus net zo goed ons vliegtuig kunnen zijn. De schrik zit er dus goed in!"
V: Door het oog van de naald, zou je dus wel kunnen zeggen. De zanger en zijn vrouw maken het naar omstandigheden goed en zullen dus zoals gepland over achttien dagen terugkeren naar Nederland, waar ze ongetwijfeld een warm welkom te wachten staat.

*

M: Dan tot slot: Wesley Sneijder en Yolanthe gespot in romantische houding op een VIP-feest.
V: Het kersverse showbizzkoppel was aanwezig bij de verjaardag van Lange Frans, die speciaal voor deze gelegenheid Paradiso in Amsterdam had afgehuurd.
M: Eenmaal op het besloten VIP-feest, hadden de twee het erg naar hun zin, weet ook roddelfotograaf Joop van Tellingen ons te vertellen. Hij was ook aanwezig op het feest en we hebben hem nu aan de telefoon. Dag Joop!
"Dag Milika. Ja, wat een lekker stel is dat toch he, Yolanthe en Wesley. Ik kan je zeggen, ze hadden het erg naar hun zin. Samen liepen ze de hele avond rond, hebben nog even gedanst en hadden vooral erg veel lol."
M: Ja Joop, ze werden zelfs in een innige houding gesignaleerd?
"Och Milika, laat me er niet over beginnen. Het is toch geweldig he, dat lekkere stel. Ja, ze liepen hand in hand naar de eettafel. Zeg maar tussen de bitterballen en de borrelnoten in gingen ze staan en toen gaf Wesley zijn Yolanthe een lekkere smakkerd op d'r wang. Wat een lekker stel."
M: Joop bedankt voor je medwerking. ("Graag gedaan")
V: Nu schakelen we live over naar Volendam, want ook daar is geschokt gereageerd op de gebeurtenissen in Paradiso, toch Maureen?
"Ja Viktor, de hele buurt is uitgelopen. Yolanthe en Wesley op een VIP-feest in Paradiso. Ik sta naast John Keizer, die hier visboer is. John, wat vind je hier nou van?
'Ja het bewijst maar dat Yolanthe geen trouwe vrouw is he. Jan doet er veel beter aan om een nuchter palingvrouwtje aan zijn vishaakje te slaan.'
En wat vindt u hiervan mevrouw?
'Tis verschrikkelijk. Ik heb thuis ook wat tranen weggepinkt kan ik je vertellen. Ik vind het zo erg voor Jan. Dat hij dit op televisie moet zien. Het is zo'n leuke jongen, dit verdient hij niet! Dit wens je niemand toe!'
Maureen du Toit, vanuit Volendam. Terug naar jullie Viktor en Milika."
M: Dankjewel Maureen.

*

V: Dan is er nu een einde gekomen aan Shownieuws, Late Editie.
M: Wilt u op de hoogte blijven van het laatste shownieuws, kijk dan op teletekst pagina 800 of sms SHOW Aan naar 2323. Voor nu een fijne avond!
V: Fijne Avond!

Eten in het donker

2009-05-29T03:35:00.002+02:00

"Ik ben zo benieuwd", fluistert een jongedame haar vriend toe in de rustgevende lounge van restaurant Ctaste. Ze speelt met haar donkerblonde krullen en haar voet danst nerveus op en neer. Haar vriend knikt goedkeurend, terwijl hij voorzichtig aan zijn tapbiertje nipt. Ze staan op het punt om de eetzaal te betreden. Een bijzondere eetzaal, want Ctaste is het enige restaurant in Nederland waar je in het pikkedonker kunt eten.

In de lounge van Ctaste staat een jonge vent, halverwege de twintig, netjes gekleed in pak. Het is bedrijfsleider Richard Ballij en hij instrueert alle aanwezigen over de gang van zaken bij Ctaste, voor we de eetzaal gaan betreden. "Wat jullie gaan eten blijft een verrassing, maar om jullie geen dingen voor te schotelen die jullie absoluut niet lusten, mogen jullie kiezen tussen een vlees-, vis-, vegetarisch- of verrassingsmenu. Ook kun je aangeven als je een bepaald soort eten niet wilt of mag hebben, dan houden onze chef-koks daar rekening mee." Verder laat hij niks los over het menu. Na de instructie worden Ellen en ik voorgesteld aan onze persoonlijke ober, Jeroen Govaard (27). Een vrolijke vent, met kort stijlvol haar en een bungelend ringetje in zijn linkeroor. "Hebben jullie er zin in?", vraagt hij ons terwijl hij lachend in zijn handen wrijft. Jeroen zorgt samen met de andere ober Steven voor de bediening bij Ctaste. Beiden zijn ze visueel beperkt. Het is een initiatief van de oprichters van het restaurant om ze aan te nemen, omdat visueel beperkten beter kunnen functioneren in het donker dan iemand met volledig zicht. Het is immers altijd donker voor hen. Jeroen geeft ons de laatste instructies en we moeten al onze lichtgevende eigendommen in een kluisje deponeren. Horloges, mobiele telefoons en zelfs zaklampen ("Je kunt het zo gek niet bedenken", aldus Jeroen) worden namelijk regelmatig gebruikt om het donkere avontuur te verstoren. "Als jullie klaar zijn mogen jullie elkaar bij de schouders pakken en dan lopen we in een polonaise naar jullie tafel", besluit Jeroen. Volgzaam verdwijnen we in de eetzaal.

Als een gordijn van zwarte mist omsluit het donker ons. Er klinken overal stemmen en een vrolijke achtergrondmuziek. Het moet aardig druk zijn en ik schat zo'n twintig tot dertig personen. Op de tast en met behulp van ober Jeroen nemen we na lang en voorzichtig schuifelen plaats achter onze gereserveerde tafel. Het beklemmende en duizelige gevoel van het totale duister krijgt even de overhand, maar na enkele minuten gaat het beter. Bij Ellen duurt het iets langer. Het gebrek aan licht heeft effect op de gevoelstemperatuur; ze rilt van de kou. Jeroen is weer terug, met een fles water. Moeiteloos geeft hij de fles aan als ik mijn handen onwennig in het duister uitsteek. Ook de handen van Ellen vindt hij direct en hij voorziet deze van twee waterglazen. Jeroen blijft nuchter over zijn moeiteloze functioneren in het donker: "Toen ik hier ben komen werken heb ik eerst een hele dag geoefend waar alle tafels waren en hoe alles lag. Het aangeven is niet zo moeilijk. Niemand zal namelijk een glas boven zijn hoofd verwachten. Het is gewoon een gewenning." Jeroen lijkt het hier makkelijker uit te drukken dan het daadwerkelijk is. Buiten dat hij elke tafel feilloos weet te vinden en alle volle borden en glazen zonder morsen voor de juiste persoon zet, weet hij ook precies wie er bij welke tafel zit. Zo onthoudt Jeroen al gauw minstens tien namen en de bijbehorende tafel. Ondertussen proberen we ons eerste dilemma te verhelpen: hoe weten we bij het inschenken van ons glas dat dit vol is? Ellen meet met haar vinger de waterstand in het glas. Ik gebruik mijn lippen om te voelen of de rand van het glas al is bereikt.

Jeroen is terug. Dit is te horen aan het kattenbelletje dat hij bij zich draagt en zijn onmiskenbaar vrolijke stem. Hij legt uit dat het voorgerecht wordt opgediend en nog voor hij is uitgepraat voel ik een bord voor me staan. Terwijl ik nog bezig ben met het sorteren van het bestek en het bijvullen van ons water, begint Ellen al te voelen op haar bord. We twijfelen over het bestek, maar besluiten onze handen te gebruiken. Er rolt iets ronds op het bord. Het is een cherrytomaat, die Ellen er moeiteloos tussenuit pikt. Ook de aanwezige ruccolasla is onmiskenbaar. Maar er ligt nog meer op het bord. Onherkenbaar koud vlees, een beetje taai, maar goed te eten. Het is niet heel vet aan de vingers en heeft een langwerpige vorm. We houden het op kip. Verder ligt er een stukje stokbrood en ernaast iets glibberigs. Dat smaakt als jam en zonder aarzelen gooi ik het met blote vingers op het stukje brood. Voor de zekerheid voelen mijn plakkerige vingers nog even over het hele bord – van buiten naar binnen – maar alles is nu echt op.

Tussen het voorgerecht en hoofdgerecht heb ik gekozen voor een spoom. Een spoom is een mousserende wijn (in dit geval een kava) met ijs, veelal gebruikt om de nasmaak van het voorgerecht te neutraliseren. De spoom is lekker fris, smaakt naar champagne en bevat een bolletje mango en passievrucht ijs: een combinatie van sprankelende smaken. Ondertussen moet Ellen naar het toilet. Er is afgesproken dat in deze gevallen Jeroen moet worden geroepen. Hij zal de gast met hoge nood dan veilig naar het (verlichte) toilet brengen. "Jeroen!", roep ik. "Ik kom eraan meneer!", klinkt het verderop. Dan grapt een stem van rechts: "Kun je niet zien dat hij druk is?" Onze overburen vullen aan: "Tsjongejonge, een beetje geduld he!" Ik excuseer me wijselijk en er wordt gelachen. Humor in donker met onzichtbare mensen, het geeft een raar gevoel. Alsof je tegen een muur praat, maar in dit geval praat de muur ook terug. Dan is het wachten op het hoofdgerecht. En wachten lijkt een eeuwigheid te duren in het aardedonker. Je kunt je tijd niet vullen met een gesprekje over die mooie satijnen stoeltjes, het prachtige eikenhouten interieur of die rare man in de hoek die meer soep in zijn baard dan op zijn bord heeft zitten. Je bent volledig op je andere zintuigen aangewezen. Het is dan ook niet gek dat het er luidruchtiger aan toe gaat dan in andere restaurants. Iedereen lacht, praat door elkaar heen en verwondert zich keer op keer over het duister.

Na een tijdje 'verschijnt' Jeroen weer. We hebben ondertussen niet stilgezeten; Ellen gooide de fles water van tafel en het heeft ons veel moeite gekost om deze van het gangpad te verwijderen, voor Jeroen zich er aan zou bezeren. Ik constateer dat het bord gevuld is met rijst, maar Ellen corrigeert en bestempelt het als couscous. Daar zou ze later gelijk in blijken te hebben. Bij de couscous zit een frisse saus. Nu besluiten we wel om onze vork als hulpmiddel bij het eten te gebruiken, omdat de couscous veel te klein is voor je vingers. De eerste scheppen gaan moeiteloos, maar naarmate het bord leger wordt schep je steeds vaker een lege vork in je mond en weet je niet waar de overige resten liggen verspreid. Voor dit dilemma vinden we het volgende: geregeld verzamelen we alle couscous met onze vingers in het midden van het bord. Van daaruit scheppen we het met de vork op. Bij de couscous is een heerlijk, mals stuk vlees toegevoegd. Het is net kip, maar het is zachter en de vorm is sierlijker. Ook nu gokken we verkeerd met kip. Als na even wacht het nagerecht wordt geserveerd is het gissen. Het smakenensemble van zoet, zuur en bitter brengt onze smaakpapillen in de war. We weten alleen de explosiesuiker, die ook de knetterende waterijsjes uit de supermarkt opleukt, er tussenuit te pikken. Als nu ook het laatste deel van de maaltijd is verorbert likken we onze vingers schoon van het plakkerige ijs en de slagroom. Nog één keer roepen we onze persoonlijke ober.

Jeroen ëscorteert ons terug naar de lounge. Uitgebuikt en met zere ogen nemen we plaats op de rustgevende banken. Bedrijfsleider Richard Ballij zal ons vertellen wat we zojuist hebben gegeten. Al bij de beschrijving van het voorgerecht klinkt er wat gegiechel en gejoel bij enkele Surinaamse dames. "Kangaroevlees!?" Gillend vliegen ze in elkaars armen. "Ik dacht aan een lekker biefstukje!", schatert de luidruchtigste van het stel. Het vlees van het hoofdgerecht brengt bijna dezelfde verbaasde reacties met zich mee. Niemand kon namelijk raden dat het om eend ging. In het nagerecht waren kletskoppen, bladerdeeg met baileysroom en diverse soorten ijs verwerkt.

Een kort gesprek met de bedrijfsleider leert ons dat het idee van Ctaste voortkomt uit het buitenland. Het concept is bedoeld om vooral de zintuigen smaak, tast en geur extra te stimuleren door het zicht weg te nemen. Toen de oprichters van Ctaste eens hebben gegeten in de vestiging in Parijs, besloten zij het naar Nederland te halen. "Zelf ben ik erin gestapt omdat ik wilde ondernemen met iets nieuws. Daar past dit concept perfect bij", aldus Ballij. We nemen afscheid van hem en Jeroen en slaan de weg in richting parkeerplaats. Ellen is nog in gedachten, maar laat plotseling van zich horen: "Dus we hebben gewoon kangaroevlees gegeten he..?"

Mediahype Apeldoorn

2009-05-04T00:05:00.003+02:00

Het staat nog net niet met grote dikke koeienletters op de websites van de grotere media vermeld, maar kranten en actualiteitenprogramma's zijn op zoek naar iedereen die iets kan vertellen over het drama op Koninginnedag in Apeldoorn of liever nog over Karst Tates, de dader. De persen moeten rollen, de krantenpagina's gevuld en de televisie-uitzending ingedeeld. De mediahype is in volle gang.

Mediahypes zijn in het begin leuk, maar gaan net zo lang door totdat niemand (in dit geval) het woord Apeldoorn nog kan aanhoren. Het is een periode van dagen tot weken waarin elke dag het laatste 'nieuws' en de ontwikkelingen worden gegeven. Als er geen nieuws meer is, wordt er wel nieuws gemaakt. Experts over allerlei zaken worden uit hun grot getrokken en mensen op straat worden lukraak ondervraagd om maar iets te kunnen publiceren.

Piet uit Den Helder: 'Karst Tates? Ja die kende ik wel. Hij woonde drie straten achter mijn schoonmoeder. Ik heb hem de vuilnisbakken aan straat zien zetten toen we vorige zomer op bezoek waren in Huissen. Het leek me geen man die tot zoiets in staat was'

Joop, de plaatselijke visboer van Urk: 'Titus… Tates, dat was het ja! De vriendin van mijn neefje, d'r moeder heeft een kapsalon, waar de buurvrouw van de ouders van Tates vaste klant waren. Een stil manneken was het hoor, die Karel… Karst!'

Monique werkt achter de balie van IJssalon De IJsbeer in Huissen, de woonplaats van Tates: 'Ja Karst Tates. Heftig hoor. Hij kwam hier geregeld… vorige week nog! Een oubliehoorn, twee bolletjes vanille en één pistache en een toefje slagroom, ik weet het nog goed!'

En hupsakee, Hart van Nederland heeft weer twee minuten kunnen vullen met onzin over iets dat met het drama te maken heeft.

Nu ga ik zelf ook even aan die mediahype meedoen. Afgelopen vrijdag, in de hele vroege morgen, berichtte ik al kort over Apeldoorn. Gevolg: in de eerste drie dagen van mei bezochten al meer dan 700 afzonderlijke mensen mijn weblog. Hoog tijd dus voor een tweede bericht over het drama. We gaan naar Huissen, op 30 april, enkele uren na de aanslag. NOS interviewt caféhouder Sietse Braam van café Het Moment, naast het appartementencomplex waar Tates woonde. Braam vertelt over hoe hij Tates wel eens in zijn café zag. Hij zegt het op een manier alsof hij de man kende: "Ik zou nooit verwachten dat hij tot zoiets in staat was." Een dag later komen de camera's van Hart van Nederland op bezoek en weer is Braam in beeld. "Hij kwam hier eigenlijk amper", is nu zijn opvallende antwoord. Ook op 1 mei verschijnt in de gratis krant Metro een interview met diezelfde Sietse Braam. Daarin maakt de cafébaas het nog mooier: "Als ik een foto van hem zou zien zou ik hem misschien wel herkennen", zegt eigenaar en barman Sietse Braam. "Maar hij kwam hier zeker niet regelmatig. Misschien heb ik hem wel eens voorbij zien lopen." Hieronder de videobeelden, als bewijs.

Zo gaat het dus tijdens een mediahype. De media lopen blind hun neus achterna en iedereen die wat te vertellen heeft wordt geloofd. Raar eigenlijk dat niemand van HvNL of Metro voor het interview wat feitenkennis heeft opgedaan. Een blik op Google of het volgen van het journaal was immers genoeg geweest om de verdraaiing van Braam's woorden nader te ondervragen. Tijdens mediahypes wordt er niet meer zo goed op feiten gelet. Dus aan alle Pieten, Jopen en Moniques van Nederland: surf even naar de website van de SBS en meld je aan, want Hart van Nederland is nog naarstig op zoek naar mensen die iets over Karst Tates kunnen vertellen.

Tragedie in Apeldoorn

2009-05-01T00:47:00.002+02:00

Terwijl ik vanuit werk naar huis rijd, zie ik langs de kant van de weg de vele Nederlandse vlaggen. Maar waar ze normaal gesproken trots wapperen in de stevige wind, hangen ze er nu verslapt en treurig bij. Vandaag heeft een tragedie plaatsgevonden in Apeldoorn. Karst Richard Tates, een 38-jarige man uit Huissen, besloot om met nog onbekende reden op de Koninklijke bus in te rijden. Zijn poging strandde echter op 'De Naald', het kunstwerk aan de Zwolseweg. In zijn allesvernielende weg richting het monument eiste de Suzuki Swift van Tates vijf onschuldige levens. Mensen die verheugd een glimp van de koningin hadden opgevangen, seconden later dood.

Twee slachtoffers zijn zojuist gelanceerd door de Suzuki van Tates, die zelf bewusteloos voorovergebogen achter het stuur zit. De impact van de klap is immens, waarbij zelfs de schoen van het meisje van haar voeten is gerukt. Voor een vergrote versie, klik op de foto. Voor meer foto's: klik hier. (niet voor zwakke magen).

Met een brok in haar keel spreekt Hare Majesteit in de namiddag het volk toe. Ze is overduidelijk emotioneel geraakt door de onbezonnen daad van Karst Tates. Op TV is het nieuws niet weg te slaan: de mediahype is in volle gang. Experts worden uitgenodigd, getuigen van het ongeluk en buurtbewoners van Tates ondervraagd. Het verbaast me hoeveel mensen zich bekommeren over het lot van Koninginnedag of de Koninklijke kliek, die op het moment van de 'aanslag' veilig vanuit een gepanserde bus toekeek. Persoonlijk bekommer ik me liever over het lot van de zeventien mensen (vijf doden, vier zwaargewonden en acht lichtgewonden) die zich níet konden verweren tegen het geweld van de dader. Waar een vernietigende blog over de vreselijke oranjenacht van Enschede had moeten staan, staat nu deze kleine berichtgeving over een nieuwe zwarte dag in de Nederlandse geschiedenis. – Wordt vervolgd? –

Toiletgesprekken

2009-04-11T12:21:00.001+02:00

Daar sta je dan, op zaterdagnacht, voor een urinoir in een plaatselijke kroeg, in uitgelekte plassen urine van je voorgangers een stom gesprek te voeren met een andere kroegganger die je vaak nog nooit hebt gezien. De vrouwelijke lezers zullen nu waarschijnlijk met een zuur gezicht voor hun computerscherm zitten en twijfelen of doorlezen de moeite waard is. De mannelijke lezers weten precies waar ik het over heb. Het is zo'n moment dat onvermijdelijk is in het uitgaansleven: het toiletbezoek. Dus voor alle vrouwen die willen weten wat er achter de gesloten deuren van de mannentoiletten gebeurt kan het toch lonen om even door te lezen.

Het is niet mijn stijl, praten tijdens het plassen. Ik concentreer me liever op het secure richtwerk en laat me volledig opgaan in de ontspanning. Toch zijn gesprekken in het uitgaansleven onvermijdelijk en zodoende kom je op het toilet de gekste mensen tegen. Het volgende scenario doet zich voor: na zorgvuldig een toilet te hebben uitgekozen ga je staan. Op dit moment is er geen weg meer terug en ben je afhankelijk van de deur, die ieder moment kan openslaan met God weet wat voor een figuur in de opening. Een selectie van types die het speelveld zouden kunnen betreden:

Type 1 (vrij vertaald naar Allard's ervaring): Je kent ze wel. Type Boris Boef. Zo'n grote, brede, kale, ongure, meestal ongeschoren man. Zojuist voor de zoveelste keer verwikkeld in een echtelijke ruzie en nu is hij het even beu. Wat doe je dan? Juist, je gaat naar het toilet. Een beetje mental coaching kan bovendien geen kwaad. "Kutwijven. Ze zijn allemaal hetzelfde." Het is een mooie opening van wat een hele interessante discussie kan worden. Je wilt echter geen ruzie met de man, dus glimlach je wat of bevestig je zijn stevige stelling. Dit is voor de man echter genoeg om het onderwerp verder uit te lichten. Zo ongeïnteresseerd als je bent probeer je zo snel mogelijk af te knijpen en de toiletten uit te hollen. Op het laatst schreeuwt de man je nog een bruikbare tip na: "Vrouwen, begin d'r niet an!"

Type 2 (gebaseerd op de woorden van Jesper): Het type clown. Zo'n kunstenaar die de WC gebruikt om zijn dansvloerescapades nog even extra dimensie te geven. Het zijn de figuren die vaak verantwoordelijk zijn voor de natte vloeren en de daarbij behorende klevende schoenzolen van andere toiletbezoekers. Bij binnenkomst tref je de kunstenaar in "no hands" positie aan achter het urinoir. Dat wil zeggen, beide handen netjes in gebogen toestand op de rug of in de zij. Een lastige positie voor mannen, omdat er hierbij weinig controle is over de richting van de straal. Je kiest strategisch een plekje zo ver mogelijk van de goochelaar vandaan, maar je blijft niet onopgemerkt. Snel schakelt de kerel over in normale positie en zal hij je quasirelaxed begroeten: "Hallo. Rustig hier he?"

Type 3: De vage kennis. Misschien is het toilet wel de ideale plek om de vage kennis tegen te komen. Mensen die je vaag kennen, maar je in de kroeg zelf meesleuren in ellenlange gesprekken waar je niet op zit te wachten. Op het toilet blijft het gesprek beperkt, heb je elkaar weer eens begroet en kun je snel weer verder. Een voorbeeldgesprek: (de vage kennis komt de toiletten binnen en ziet je gelijk staan) "Hee man, hoe is het met jou dan?" 'Ja z'n gangetje, (en de onvermijdelijke vervolgvraag) en met jou?' "Ja goed he, lekker zuipen" en je lacht even mee. "Hoe gaat het met je studie? Je deed toch journalistiek ofzo?" 'Ja klopt, nog steeds. Derde jaar nu. En jij?' "Ik ben met de derde studie gestopt. Dierengeneeskunde en Sociaal-Pedagogische Hulpverlening waren niks. Ik ga nu beginnen met werktuigbouwkunde in Groningen.' "Oke, leuk! En hoe is het met je vriendin? Mirjam?" 'Mireille, ja dat zit nog wel goed he, haha. Al vier jaar nu' "Mooizo", besluit je het gesprek en terwijl de vage kennis afschudt was je snel je handen om het toilet te verlaten. "Nou ik ga weer verder, we zien elkaar nog!" 'Zekerweten, kalm aan!'

Type 4: De dronken feestganger. Erger kun je ze niet tegenkomen, maar ze zijn wel het duidelijkst te herkennen. Als de dronken feestganger als schreeuwend en lallend de toiletruimte betreedt, laat hij geen omstander onbesproken. "heeeeuj, hoe is het? Alles goed? Heej Kerel! Tralalala!" Als de feestganger zijn toilet direct naast de jouwe heeft uitgekozen heb je pech. Nu moet je niet alleen opletten dat je zelf netjes in het porseleinen potje plast, maar dat je dronken buurman dat ook doet. In zijn eigen porseleinen potje welteverstaan. Ondertussen probeer je zijn zwiepende arm te ontwijken en zijn gebrabbel bevestigend te antwoorden. "heeeuj alles goed jongen? Wat kijk je serieus man. Feestuhh!" Bij nader inzien is een dronken feestganger toch niet het ergste dat je kunt aantreffen op het toilet. Meerdere dronken feestgangers zijn namelijk nog veel erger. Dan moet je je ogen overal hebben. Er wordt gedanst, gefeest, gebeukt, op je schouder geklopt en tot overmaat van ramp wordt er ook nog tegen je gesproken. Een verschrikkelijke ervaring.

Het zijn slechts vier van de vele types die je kunt aantreffen op de WC in de kroeg. Rustig plassen is er niet meer bij als je een avondje de stad in gaat. Mijn tip voor de mannen is daarom ook: kies zorgvuldig het moment uit waarop je het toilet betreedt. Moet je nodig en loopt er net iemand het toilet in die je er liever niet aantreft, drink dan eerst rustig je biertje op of bestel er nog één. Tip voor de vrouwen: Begin er niet aan, praten tijdens het plassen. Ga zo door!

‘Het is net een vrouwenteam’

2009-04-08T18:07:00.001+02:00

"Het is net een vrouwenteam, hoor."

Tijdens de tweede helft van EMOS 3 – Tubanters 4 (die we overigens met 1-3 wonnen!) doet Ed's vriendin Liseth deze forse uitspraak. "Ze weten echt alles van elkaar", legt ze verder aan de vriendin van spits Renzo uit. De laatste beaamt de woorden van Liseth en vult aan: "Elke zondagmiddag vraag ik Renzo of er nog nieuwe roddels zijn."

Een vrouwenteam, zo wordt het vierde elftal van De Tubanters tegenwoordig al bestempeld. Als het niet over de magere voetbalprestaties van dit seizoen gaat, dan wel over de onderlinge verhoudingen. Een hecht voetbalteam weet inderdaad (bijna) alles van elkaar. Wie de film en serie All Stars heeft gezien, weet precies hoe het er in een lager seniorenelftal aan toe gaat. Met drie dagen in de week (woensdag training, zaterdag uitgaan, zondag wedstrijd) en zo nu en dan een etentje zien sommige spelers hun teamgenoten vaker dan hun eigen vriendin. Zo verwonderlijk is het dus niet dat er tussen de vier muren van de kleedkamer ook persoonlijke dingen worden besproken.

In het boek 'het 17^de' van schrijver Elvin Post wordt aan de hand van een bundel leuke columns het wel en wee van een lager seniorenelftal besproken. Misschien een idee voor het vierde, zodat intimi niet meer hoeven vragen naar het laatste nieuws, de sappigste geruchten en de mooiste anekdotes. Dat iedereen op de hoogte blijft; ook wanneer ze er een weekje niet bij zijn. Overigens is het geen oplossing voor alle teamzaken, want ook teamgenoten weten – buiten elkaars pincode – sommige dingen nog niet van elkaar. Het zal bijvoorbeeld altijd een raadsel blijven waarom een speler zo laat was, toen hij eind vorig seizoen noch bij de voetbalclub, noch thuis was en het vierde moest voetballen tegen het altijd lastige DSVD. Ook teamgenoten weten niet alles!

Het lot van een Louwes

2009-03-28T00:13:00.001+01:00

Het leven van een Louwes gaat niet over rozen. Dat word je als kleine Louwestelg al met de paplepel ingegoten. Of het nu de naam is – of het is één of andere erfelijke kwaal: Een Louwes wordt zijn levenlang achtervolgd door pech. Zelfs aangetrouwden kunnen er last van krijgen – dus Ellen, maak je borst maar nat. Misschien dat een Louwes daarom zo kritisch in het leven staat en alles met een korreltje zout neemt?

Nu hoor ik de lezers denken: wat is pech? Iedereen heeft wel eens pech. Dat klopt. Ik wil ook niet beweren dat een Louwes áltijd pech heeft (af en toe is er een onverwacht succesje), maar het komt minstens vijf keer in het jaar voor dat een Louwes een hele pechweek heeft, waarin alles misgaat wat er zo'n beetje mis kan gaan. Ik leef in zo'n pechweek en trek mijn ouders er in mee. Vriezer kapot, auto krijgt een fikse APK, er valt een snelheidsovertreding op de deurmat (dit keer niet van mij), ik maak deel uit van een busongeluk en kom daardoor te laat op mijn werk, ik mis drie keer de bus en twee keer de trein op enkele seconden na, ik lijkt alles te laten vallen wat ik in mijn handen neem, verlies mijn lievelingspen in de trein en mijn telefoon besluit na een werktijd van ruim 8 maand met pensioen te gaan. Het is een doorsnee pechweek voor een Louwes. Bovendien is de week nog niet voorbij, dus kan er nog altijd een schepje bovenop.

Het valt allemaal niet mee, maar het wegvallen van je telefoon is voor een journalist wel het ergste wat er kan overkomen. Het gevoel niet meer bereikt te kunnen worden (behalve per sms) is vergelijkbaar met een kok die geen peper en zout meer heeft om zijn producten van extra smaak te voorzien.

Nu moet je alles van de positieve kant bekijken en dat zal ik bij deze dus ook doen. Het kan nog altijd erger! In een eerdere pechweek wist ik namelijk twee fietsen in de prak te rijden, mijn MP3 speler op school kwijt te raken, mijn voet onder een zwaar beladen laadklep van een vrachtwagen te krijgen en mijn laptop van mijn bed te laten stuiteren. Aangenaam, Louwes is de naam.

‘Negen keer kampioen en nooit een rondje gelopen’

2009-03-16T14:40:00.002+01:00

Vier Tubantersleden over voetballen met Abe Lenstra

Als Gerrit (Flip) Huiskes (68), Thijs Groot (72) en Wim ter Horst (72) de vernieuwde rookruimte binnenwandelen, gaat de aandacht direct naar een elftalfoto aan de muur. Het is de elftalfoto van 1963, waar Abe Lenstra, zwartgekuifd, tussenuit springt. Meteen beginnen de veteranen de spelersnamen af te gaan. Volgens Jan Geerdink, die zojuist ook de ruimte heeft betreden, veel onbekende spelers van buiten De Tubanters. "En wij staan er niet op!" klinkt er dan uit één van de monden.

Er staan niet veel Tubantersmannen op de elftalfoto met Abe Lenstra. Alleen Henk Hofmeijer, Arend Boeijink, Henk Zwerver, Gert Soetermeer, Jan Bouwhuis en doelman Albert Wooldrik speelden al in het eerste voordat een van Nederlands grootste voetballers naar De Tubanters vertrok. Waarom staan de drie heren eigenlijk niet op deze foto? Zij mochten er niet op – blijkt uit het antwoord – omdat ze terug waren gezet naar het tweede. De komst van Abe Lenstra veroorzaakte zo'n instroom van voetballers (voornamelijk van de Enschedese Boys, maar ook ex-prof Vreeling van Rigtersbleek en meer voetballers uit de hele regio), dat de drie mannen hun basisplek kwijtraakten. Blij waren ze natuurlijk allerminst, maar door de vele afgevallen spelers, kreeg De Tubanters nu ook de beschikking over een goed tweede elftal.

Enkele weken daarvoor was het allemaal begonnen. Huiskes: "Ik deed de krant open en zag staan: 'Abe Lenstra naar De Tubanters'. Dat had ik niet kunnen dromen!" "Stomverbaasd!" haakt Groot in. Ook Ter Horst knikt instemmend mee. Jan Geerdink, de archivaris van De Tubanters, hoort de oude herinneringen aan en voorziet deze van extra informatie. Op de vraag hoe Lenstra bij De Tubanters terecht is gekomen ontstaat wat twijfel, maar Geerdink verklaart: "Johan Bakker (destijds bestuurslid, WL.) had contacten met Abe en kon een baan voor de topvoetballer regelen bij een brouwerij. In ruil daarvoor kwam Abe voetballen bij De Tubanters."

"Het ging toen al net als nu", zegt Thijs Groot. "Tegenwoordig worden spelers van elke club gepaaid met geld, toen gebeurde dat met de belofte van een baantje."

De aantrekking van Abe Lenstra komt op een moment dat De Tubanters het FC Volendam van de vierde klasse is. Ter Horst vertelt daarover: "We gingen van heen en weer. Het ene jaar degradeerden we naar de TVB (Twentsche Voetbalbond) en het jaar daarop promoveerden we weer naar de vierde klasse KNVB." De aantrekking van Abe moest de nodige stabiliteit in het elftal brengen en met de komst van grote jongens als Henny Vreeling leek een topelftal in de maak.

Het seizoen 63/64 vangt aan. Op het complex van Zuid-Eschmarke speelt De Tubanters voor liefst vijfduizend toeschouwers, die allemaal een glimp van de grote Abe Lenstra willen opvangen. De recettes zijn niet mis: 1500 gulden, bijna net zoveel als normaal in een heel seizoen. Ook reist de selectie stad en land af om wat vriendschappelijke wedstrijden te spelen. Jan Geerdink: "We konden overal wel spelen, vanwege Abe. De uitnodigingen voor oefenduels stroomden binnen bij de club."

Tijdens het seizoen gebeurt er iets bijzonders: Herman Kuiphof (de onlangs overleden sportjournalist) komt met een camera langs het veld staan voor een documentaire over Abe Lenstra. De beelden zijn er nog altijd, maar in het bezit van de erven Lenstra, die ze niet ter beschikking stellen. De wedstrijd tegen Glanerbrug eindigt in een klinkende 8-1 overwinning; Lenstra zou niet scoren. Hoewel er van buitenaf geen vuiltje aan de lucht lijkt bij De Tubanters, loopt het niet zo gladjes als gedacht. De prestaties vallen over het algemeen tegen, het eerste elftal heeft meer moeite met de tegenstanders dan vooraf werd verwacht. De oud-eerste spelers, waaronder Groot, Huiskes en Ter Horst, mogen weer meedoen en enkele nieuwkomers worden dus teruggezet naar het tweede. "Deze waren dus al snel weer vertrokken bij De Tubanters", zegt Geerdink.

"Abe was een sportman, hij kon alles", herinnert Ter Horst zich. Dan beginnen de heren allemaal sporten op te sommen. Voetbal, biljarten, schaatsen, hardlopen. "Abe was altijd de beste." Maar in de tijd dat Abe bij De Tubanters speelde, dan de veertig al gepasseerd, staken zijn prestaties niet boven de rest van het team uit. "Ik kan niet zeggen dat hij van absolute meerwaarde is geweest", vertel Huiskes. Groot vult aan: "technisch kon hij het allemaal wel, maar fysiek was het natuurlijk niet heel goed meer." Toch hebben alle drie oud-spelers veel van Lenstra geleerd. "Hij was wel een leider", zegt Groot. "Hij stuurde ons aan in het veld", vervolgt Ter Horst. Flip Huiskes noemt een voorbeeld: "Hij vertelde mij eens een vrije trap kort te nemen. Ik kon er destijds met de kop niet bij. Zo'n bal gooide je vroeger gewoon in één keer voor het doel. Abe was zijn tijd vooruit."

Ook over de persoon Abe Lenstra hebben de heren gemengde gevoelens. Geerdink kent Lenstra als een norse man. "Een stugge Fries", aldus Groot. Huiskes kan daar wel wat in vinden: "Abe was nukkig en kwam arrogant over, maar als je hem kende was het best een aardige kerel." De Tubantersmannen herinneren Lenstra ook als een man met enkele privileges. Zo ging de in 1985 overleden voetballer altijd met zijn eigen auto naar uitwedstrijden, ging hij niet op foto's en ook niet naar etentjes na de wedstrijden. Verder liep hij voor de training ook geen rondjes om het veld, maar schoot hij wat ballen op doel. Als Flip Huiskes eens tijdens een training daarover protesteert krijgt hij een preek van de legendarische voetballer. Huiskes zet een oude schoolmeestersstem op en citeert: "Weet je wel wat ik allemaal heb gewonnen, jongeman? Ik ben negen keer kampioen van Nederland geweest en ik heb nog nooit een rondje gelopen!"

In het eerste seizoen met Abe Lenstra wordt de hoofdmacht van De Tubanters tweede in de vierde klasse. Het seizoen daarop krijgt echter een bittere nasmaak. Het loopt niet lekker met het team en de frustraties lopen hoog op onder de spelers. Ook Lenstra heeft niet zoveel interesse meer in het voetbal en op het laatst doet hij zelfs niet meer mee. Aan het hoofdstuk Lenstra (augustus 1963 – mei 1965) komt een eind. Hij vertrekt naar SOS uit Hellendoorn.

Alle vier heren zijn het er over eens: Abe was een fantastisch sportman en een indrukwekkend persoon. Echter, in zijn periode bij De Tubanters was hij geen meerwaarde meer voor het team. "Maar wel een trekpleister voor het publiek", aldus Wim Ter Horst.

Het moment voor de foto is aangebroken. De mannen glunderen als de teamfoto uit 1963 van de muur wordt gehaald en in hun handen wordt gedrukt. Zo krijgen ze, ruim 45 jaar na dato, alsnog wat ze toekomt: op de elftalfoto met Abe.

Vlnr: Ter Horst, Huiskes, Groot en Geerdink

Leren Koken

2009-03-13T13:01:00.001+01:00

“Mam, hoe stel ik nou die oven in?”
Het zijn geen uitzonderlijke telefoongesprekken in huize Louwes. Ouders weg en ik sta voor een moeilijke opgave: eten koken, eten halen of de oven/magnetron gebruiken. Meestal kies ik voor het laatste, maar dan moet ik wel mijn moeder vragen hoe dat ding in elkaar zit. Als zij het voor de zoveelste keer heeft uitgelegd, besluit ik een week later dat ik het onderhands wel moet weten. De pizza gaat de verpakking uit, de oven in en ik wacht geduldig twaalf minuten. Maar als hij de oven uit komt is hij nog te koud. Het blijkt dat ik de combi niet goed heb ingesteld en de magnetron heb ingeschakeld: Weer mislukt!

Ik ben een kluns in de keuken en heb ontzettend veel respect voor al die mensen die heerlijke maaltijden kunnen klaarmaken. Maar tijden zullen veranderen! Ik heb me voorgenomen om te leren koken. Ik kan me later bij Ellen immers niet permitteren dat ik er letterlijk niks van bak in de keuken. Ik weet nu hoe ons gasfornuis (van vlak na de oorlog) werkt en waar ik alle keukengerei kan vinden. Nu nog de recepten, de fijne tips en trucs en ten slot een beetje van Wilco. Ik ga in training en hopelijk maak ik over drie maanden de heerlijkste gerechten klaar.

Om te leren koken kijk ik al elke dag naar de vele kookprogramma’s op televisie; Wie is de chefkok?, Smaken Verschillen en vooral Ready Steady Cook, met de flamboyante Italiaanse chefkok Bruno als favoriet. Gordon Ramsey vind ik ook geweldig, maar dat is meer voor het vermaak dan om te leren. Dan is er in Noord-Holland ook het begrip ‘De Eurokok’. Het is een vieze kok. Hij gorgelt, vloekt en blundert tijdens het koken van zijn even zo discutabele maaltijden. Van wie ik in ieder geval niets moet leren is de Eurokok, zover is me duidelijk na het bekijken van de video’s op YouTube.

Journaal? Afstemmen op 3!

2009-03-04T01:46:00.001+01:00

Kijken jullie wel genoeg naar het journaal? Of zijn jullie de saaie nieuwsbulletins met oude, muffe nieuwslezers ook een beetje beu? Zap dan ’s avonds om 22:50 uur even langs Nederland 3, want op dat moment presenteert Eva Jinek het NOS Journaal op 3.
Eva Jinek, de vrouw waar ik wel eens een duopresentatie mee zou willen doen: een voorbeeld voor alle nieuwslezers. Ze is serieus, duidelijk en direct, maar tegelijk ook mooi, boeiend en intelligent. Bovendien houdt ze ook wel van een lolletje als de camera’s niet live draaien (dat dacht ze tenminste!).

Ik zou nog wel zeshonderd woorden kunnen besteden aan de perfectie van de blonde Eva Jinek en dat was vorige week ook nog het plan. Tot Jitse mij dinsdag confronteerde met het filmpje dat binnen een dag al door honderdduizend Nederlanders werd bekeken op Youtube. Mijn toekomstige collega gunde mij de scoop en vandaar de geplande blog over Jinek, maar in een ander jasje. Over jasjes gesproken. In het volgende filmpje weet de 30-jarige nieuwslezeres niet hoe ze haar jasje moet dragen voor de beeldbuis. ‘Moeten de bovenste knoopjes open of dicht?’ vraagt ze desolaat. Als de cameraman een ongetwijfeld leuke opmerking maakt laat Jinek – tijdens het frutselen aan haar BH – een onverwachte kreet los: ‘Boobies!’ En bovendien doet ze een leuke imitatie van haar moeder (‘Ik kan je tieten zien!’). Tijdens het hele gebeuren heeft de arme Jinek niet door dat alle beelden door de camera worden opgenomen en per ongeluk worden opgeslagen op het toegangbare internet, waar vele Nederlanders de NOS-blooper kunnen bekijken.

Smachten mag, wachten niet. Bekijk hieronder het filmpje met Eva Jinek en vergeet niet elke dag, 22:50 af te stemmen op Nederland 3!

Het nieuwe FC Twente (1)

2009-03-03T00:53:00.003+01:00

De Doelmannen

Je kunt er geen gras over laten groeien: de doelmond mag niet kaal zijn. Op dit moment hebben we daar Sander Boschker staan. De 38-jarige Lichtenvoorder is echter niet meer zo betrouwbaar als toen, tijdens de bekerfinale in 2001. Nee, Boschker wordt oud en ondanks dat hij nog altijd fantastisch keeperswerk verricht, begint hij wel steeds vaker te blunderen. Er moet stilletjes gezocht gaan worden naar een nieuwe doelman. Boschker hoeft niet weg, maar moet genoegen nemen met een plek op de reservebank en speelminuten tegen de laagvliegers of in bekerwedstrijden. Bovendien moet hem absoluut de mogelijkheid worden geboden om in een andere rol verder te groeien binnen de club. Als (keepers)trainer bijvoorbeeld.

De rustige Michel Vorm...

Voor de keepersfunctie bij FC Twente heb ik in eerste instantie drie mogelijke opties; ook wel de ‘VVV’ genoemd. Piet Velthuizen, Michel Vorm en Kenneth Vermeer. Alle drie jonge, talentvolle sluitposten met een ogenschijnlijk mooie toekomst in het verschiet. Michel Vorm kwam onder bondscoach Bert van Marwijk al tot zijn eerste interland en speelt momenteel bij FC Utrecht, waar hij een degelijk seizoen draait. Kenneth Vermeer was vorige zomer te bewonderen tijdens de wedstrijden van het Olympisch elftal in China. De Amsterdammer schitterde dit seizoen als stand-in van de geblesseerde Maarten Stekelenburg bij Ajax. Piet Velthuizen werd al menigmaal voor Jong Oranje opgeroepen. De Vitesse-doelman kent echter niet zijn beste periode en ging de laatste wedstrijden niet altijd vrijuit.

... De zelfverzekerde Piet Velthuizen...

Zowel Vorm, als Velthuizen en Vermeer zijn voor het nieuwe seizoen in te lijven. Van Basten zal hoe dan ook blijven vasthouden aan zijn oogappel Maarten Stekelenburg. ‘De Stekel’ keept hoe dan ook. Vermeer heeft ondertussen mogen ruiken aan een vaste plek in het doel en is wel klaar voor het grote werk. Het is alleen nog wachten tot de intercity naar Enschede voorbij raast. En dan heb je maar één kans om op te stappen.

Michel Vorm is een constante factor bij FC Utrecht en heeft zijn team al mening tegendoelpunt bespaard. Maar Vorm verkeert de laatste tijd niet in grootse vorm en moet als doelman nog wel gevormd worden. Boschker zou daar aan bij kunnen gaan dragen bij FC Twente. Met zijn ervaring kan hij de Utrechter beter maken en in roulatiesysteem gaan keepen.

Dan is er nog Piet Velthuizen. Dat de doelman na dit seizoen bij Vitesse vertrekt is wat mij betreft een zekerheid. De club uit Arnhem presteert maar matig en heeft grote schulden. Zowel Vitesse als Velthuizen een goede reden om te verkassen. En waarom dan niet naar Twente? Het is een grote stap vooruit en bovendien zou Velthuizen goed passen in de Enschedese selectie, aangezien hij een zelfde type keeper is als ‘good old, still going strong’ Boschker.

... Of de katachtige Kenneth Vermeer?

Maar moet je de jonge doelmannen eigenlijk juist niet naar FCT halen? Voor allen geldt dat ze nog erg jong en onervaren zijn voor het niveau dat Twente nastreeft. Van Vermeer hebben we nog weinig gezien. Bij Willem II viel hij niet overduidelijk op en tijdens de Olympische Spelen blonk hij ook niet uit. De weergaloze wedstrijd bij Ajax dit seizoen zouden dus misschien wel van tijdelijke aard kunnen zijn. Dan Velthuizen. De 22-jarige sluitpost van Vitesse wil nog wel eens een rare blunder maken. Verkeerd uitkomen, een bal laten glippen of onder een voorzet door springen: het zijn geen uitzonderingen in het Gelredome. Michel Vorm blijkt bij Utrecht een redelijke keeper, maar valt in positieve noch negatieve zin op. Hij is in de wedstrijd vaak anoniem en van een keeper moet je eigenlijk een opvallende rol verwachten. Hij moet constant aanwezig zijn.

Het is een cliché, maar een combinatie van Vorm, Velthuizen en Vermeer zou de ideale keeper opleveren. Michel Vorm heeft de juiste relaxte uitstraling, Velthuizen beschikt over de meeste (hoognodige) arrogantie en Vermeer heeft de beste katachtige reflexen. We hebben het over het toekomstige keeperstrio van het Nederlands Elftal.

Gedrieën goede opties voor FC Twente, maar mijn keuze voor nieuwe doelman valt op Kenneth Vermeer. De Amsterdammer heeft volgens mij op dit moment de meeste kwaliteiten en hoort eigenlijk zelfs bij Ajax onder de lat. Voor volgend seizoen dus Kenneth Vermeer!

Verslaafd aan energie

2009-02-16T02:42:00.004+01:00

Op vrijdagmiddag, tussen twaalf en vijf, speelt zich in Albert Heijn de Eschmarke (en ook in de honderden andere supermarkten) elke week dezelfde scene af. Schreeuwend, smerend, kwijlend en rennend maken de koters van niet ouder dan twaalf de winkel onveilig, om met het laatste beetje zakgeld wat blikken energiedrank in te slaan. Ik kijk het ritueel met lede ogen aan, maar weet stiekem wel beter. Wanneer wordt ook minister Klink wakker?

Ab Klink, minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport: in Nederland ondertussen berucht om zijn vele verboden. Zo houdt de CDA’er zich intensief bezig met het rookverbod, paddoverbod, alcoholverkoop-aan-minderjarigenverbod, supersmokerverbod en zo kun je nog wel een A4 vullen. Natuurlijk valt voor alles heel veel te zeggen, maar wat me verbaast, is dat Klink zich nog niet heeft gebogen over het intensieve verbruik van oppeppende energiedrankjes onder jonge kinderen.

Een blikje energiedrank à 250 ml. staat gelijk aan twee koppen koffie. Als ik zie dat kinderen van rond de tien jaar minstens twee blikken meegrijpen, wat dus gelijk staat aan vier koppen koffie, kan ik er met mijn kop niet bij dat er niks tegen wordt gedaan. Zoals iedereen weet is cafeïne, vooral in grote maten, erg slecht voor het lichaam en de geest van kinderen. Psychologisch, want de cafeïne geeft je een vals gevoel van fitheid. Depressieve, oververmoeide of juist overactieve kinderen zijn geen uitzondering; je merkt niet dat je lichaam uitput. Lichamelijk, want cafeïne betekent minder slaap betekent mogelijke groeistoornissen. Bovendien bevatten de oppeppers zoveel zoete troep, dat de tanden haast van ellende uit doet vallen. De maatschappij is er wat mij betreft dus bij gebaat om actie te ondernemen en wellicht energiedrankjes niet aan jonge kinderen te verkopen. Er moet in ieder geval wat extra aandacht worden besteed aan de gevaren van cafeïne en taurine bij de allerjongste jeugd.Winkelketens en frisdrankproducenten zullen er in ieder geval niet wakker van liggen als enkele kinderleventjes negatief worden beïnvloed. De merken schieten als paddenstoelen uit de grond: Red Bull, Go Fast!, Rodeo, Zweistein, Power Booster, Rockst*r zijn slechts enkele voorbeelden. Bovendien doen alle supermarkten vrolijk mee om de huismerktroep tegen zo laag mogelijke prijzen aan te bieden. Zo kunnen kinderen met weinig zakgeld hun verslaving voldoende te kost geven. Als aanstaand journalist beloof ik, zodra de situatie zich leent, mijn onverzuurde tanden in de zaak te zetten en tot de bodem uit te zoeken hoe slecht de energiegevers écht zijn. Energie heb je of heb je niet, dat hoor je niet te kweken.

Blogger onder vuur!

2009-02-12T23:03:00.002+01:00

Jullie blogger ligt onder vuur. Het leven van een blogger gaat niet altijd over rozen, dus ook die van mij niet. Vaste lezers herinneren zich vast nog wel mijn lange blog over Joaquin Phoenix. Daar in stond de onderstaande video-opname uit een Amerikaans programma. Ten tijde van publicatie, negen maanden geleden, had ik nooit kunnen weten dat ik nu nog elke dag met deze video word geconfronteerd.

Sinds 22 mei 2008, de datum waarop ik de bewuste zelf bijgewerkte video op Youtube publiceerde, hebben ruim 53.000 mensen gezien hoe Joaquin Phoenix de alarmdiensten belt als zijn broer River Phoenix overlijdt aan een overdosis drugs. Bijna 170 mensen vonden het nodig om een tekstreactie te plaatsen en 120 mensen vonden het filmpje de moeite waard om in hun favorieten te bewaren.

Elke dag krijg ik minsten één email van Youtube, waarin een nieuwe reactie op het 911-filmpje wordt aangekondigd. En meestal zijn het niet de aardigste reacties. Een kleine greep:

"For people to put this online, and for people to release this call to the public, is absolutely despicable, spineless and disgusting. You people should be in hell for this." (sanQ)

"Why would they put this on here. It makes me want to cry" (TwilightFan365)

"If you think it should be taken off Flag the video as shocking or disgusting content cuz thats what this is" (CShillenn)

Bovendien krijg ik een enkele keer een persoonlijk bericht via Youtube waarin een River Phoenix-fan mij verzoekt de video te verwijderen, meestal gepaard met enkele scheldwoorden, de belofte dat ik anders naar de hel ga of dat ik een verschrikkelijk slecht mens ben.

De video zal – natuurlijk – niet door mij van het internet worden gehaald. Telefoontjes naar alarmdiensten zijn in Amerika nu eenmaal publiekelijk en dus opvraagbaar en publiceerbaar. Het programma ‘Rescue 911’ maakte daar jaren geleden al gebruik van, bij het reconstrueren van ongelukken. Tijdens het schrijven van deze blog hebben weer twee nieuwe mensen gereageerd… het blijft een aardig tijdsverdrijf.

De vervallen carrière van een toptalent

2009-02-07T03:12:00.001+01:00

Voetballen bij een profclub: vele jongensharten gaan sneller kloppen bij alleen al de gedachte. Een avontuurlijk leven, middenin de publiciteit en op de handen gedragen door de fans. Dat de carriére van een toptalent niet altijd eindigt in een sprookje lijkt schijn, maar is de keiharde waarheid. Ook voor Gino Weber was een ongekend talent dat de top nooit zou gaan halen. Hij leed aan de persoonlijkheidsstoornis borderline, een ziekte waar nog altijd een soort taboe op rust.

Het taboe dat Ben Weber, Gino’s broer, wil doorbreken. Daarom heeft hij niet lang geleden het levensverhaal van hem en zijn broer als boek gepubliceerd. Afgelopen maandag sprak ik met Ben over dat boek, getiteld ‘Mijn broer Gino en ik’. Een interview voor in het naderende clubblad van De Tubanters. De club waar zowel Ben als ik lid van zijn.

Tijdens het openhartige gesprek werd mij duidelijk hoe ernstig de situatie van borderline-patiënten kan worden. Het is een ziekte die zijn slachtoffers dwingt om rare, gevaarlijke of beschamende dingen te doen. Een ziekte die zijn slachtoffers naar diepe dalen brengt, ze weer laat opkrabbelen en vervolgens weer toeslaat. Stemmingswisselingen, gevoelens van eenzaamheid, onzekerheid, zelfmutilatie, verslavingen (bv. Alcohol), psychoses en zelfmoordneigingen; het zijn slechts enkele symptomen van borderline.

Martin Jol, Issy ten Donkelaar en Johan Cruijff waren dolenthousiast over de jonge Gino, die een glorieuze carrière voor de boeg zou hebben. Hij had op dit moment, op 38-jarige leeftijd, ergens bij een kleine amateurclub moeten aftrainen, maar werd vroegtijdig geveld door zijn ziekte. Hier kun je lezen over hoe borderline de carrière en het leven van een talentvolle voetballer om zee helpt. Ook is boek o.a. op Twentesport.com te bestellen. Doorbreek het taboe en waag je in het tumultueuze leven van een jonge voetballer met borderline.
Link naar Twentesport.com

Eenmaal zullen wij…

2009-01-27T15:52:00.002+01:00

‘Eenmaal zullen wij de kampioenen zijn’, hoor ik overal om mij heen. Er waait een gure wind door het Arke Stadion. Het is een week voor kerst, in 2001, als 13.500 supporters zojuist getuige zijn geweest van een van de meest memorabele wedstrijden van FC Twente. Stonden de Tukkers in de 89ste minuut nog met 1-2 achter, ze wonnen de wedstrijd alsnog met 3-2. Een hoofdrol was weggelegd voor mijn favoriete voetballer Scott Booth, die de 1-0 scoorde en in de blessuretijd de beslissende voorzet op Jack de Gier gaf. Zwaaiend met mijn Jan Vennegoor of Hesselink-sjaal kijk ik tevreden naar mijn vader. Anders zo rustig, maar nu klapt ook hij met het publiek mee en is hij zichtbaar onder de indruk.

‘Eenmaal zullen wij de kampioenen zijn’, klinkt het treurig maar hoopvol over het Diekman. Het is 12 mei 1974, als 10.500 supporters zich in het Diekmanstadion hebben verzameld voor de wedstrijd tegen AZ (2-5). De wedstrijd, die er eigenlijk niet meer toe deed. Een week eerder verspeelde FC Twente het kampioenschap in Rotterdam, tegen Feyenoord, waar met 3-2 werd verloren. FC Twente zou nooit meer zo dicht bij een landstitel komen. Nooit zouden de prestaties van Eddy Achterberg, Epi Drost, Kalle Oranen, Theo Pahlplatz en vele andere bekende voetballers geëvenaard worden.

‘Eenmaal zullen wij de kampioenen zijn.’ 24.000 supporters zitten er anno 2009 in de Grolsch Veste, als het clublied van FC Twente weer door het stadion galmt. Onder Steve Mclaren, en eerder onder Fred Rutten, speelt de Enschedese club weer ‘sexy voetbal’. Nu zijn onder andere Kenneth Perez, Sander Boschker en Blaise N’Kufo de gevestigde orde. Op AZ na, is Twente dit seizoen de meest constante ploeg in de eredivisie. De grote clubs komen weer met knikkende knieën naar Enschede. Louis van Gaal ziet in Twente de enige concurrent in de strijd om de landstitel. Is het mogelijk dat Twente voor het eerst sinds haar oprichting in 1965 landskampioen wordt? Wat mij betreft zijn er maar twee clubs die dit seizoen aanspraak maken op de titel: AZ en FC Twente. Ajax zal nog wel wat steken laten vallen en PSV doet allang niet meer mee. Het zal een moeilijke klus worden, maar als AZ punten begint te verliezen belooft dat een spannend competitieslot.

‘Eenmaal zullen wij de kampioenen zijn…’

Over poep gesproken...

2009-01-16T02:39:00.002+01:00

Poep. Stront. Bagger. Schijt. Het lijkt een beetje een verboden onderwerp te zijn. En waarom? Het is iets heel normaals en natuurlijks, maar als je er over praat wordt iedereen rood of worden er mensen misselijk of vraagt er iemand of er misschien over een ander onderwerp gepraat kan worden. Dit keer dus niet. Het taboe moet worden gebroken. Dus wie het woord ‘poep’ nu al niet meer kan zien, kan maar beter een andere blog lezen.

Mijn buurt is in de ban van poep. Hondendrollen welteverstaan. Drie weken geleden lagen de eerste drollen al bij ons op de stoep. Nu liggen ze over de hele buurt verspreid. Gister hoorde ik mijn vervelende buurman in zichzelf klagen over de poep op zijn oprit. Ik kon er stiekem wel om lachen, maar gelijk heeft hij wel. Het gaat hier niet om harde konijnenkeutels. Dit zijn grote, kleverige, sappige brokstukken die uit de darmen van een paard zouden kunnen zijn gevallen. De dader en het baasje zijn overigens nog altijd niet te traceren.

Poep brengt een enorme golf van negativiteit met zich mee. Na het zien van de video ‘2 girls 1 cup’, bij de meeste GeenStijl- of forumbezoekers wel bekend, is dat misschien ook niet zo verwonderlijk. Of neem nu die arme jongen, die ten overstaan van filmende klasgenootjes poep eet voor geld en wiet. Dat heeft hij overigens nooit gekregen volgens de geruchten op internet. Vergeet het. Poep kan ook heel sierlijk zijn. Sommige mensen hebben er zelfs hun hobby van gemaakt: figuurpoepen. Figuurpoepers, het woord verraadt het al, zijn mensen die voor hun eigen plezier figuren poepen (bv. het ABC of logo’s), er vervolgens foto’s van maken en ze daarna op internet zetten. Daar praten ze met mede-figuurpoepers vol trots over hun prestaties op de pot. Ik vraag me af hoe die gesprekken zullen gaan. “Nou Kees, puike prestatie hoor, de eerste vijf letters van het alfabet aan elkaar gepoept. Dat is nog nooit eerder gedaan!” “Dankje, Frits, ik heb de WC er voor moeten uitbreiden. Achteraf de moeite waard, maar ik ben toch niet helemaal tevreden over dat kleine streepje onder in de ‘C’. Het lijkt nu iets teveel op een ‘G’.”

Waar poep is, zijn jeugdtrauma’s. Daar kan iedereen waarschijnlijk over meepraten. Ook ik. Zo pakte ik als kleine jongen een autoband op, die er niet voor niets lag. De onderkant zat onder de hondenpoep en daarna mijn kleren ook. Tranen met tuiten. Enkele jaren later stapte ik in een pretpark (daar was ik toch al geen liefhebber van) een wc-hokje binnen. Wat ik daar aantrof zal ik niet verwoorden, maar neem van mij aan dat het alle boven- en onderstaande verhalen overtreft. Op de middelbare school heb ik eens vol afgrijzen, maar met stiekeme bewondering, gezien hoe een lange drol zich in het urinoir had dubbelgevouwen. De vraag om hoe het er in is gekomen vult nu misschien je gedachten en is al erg genoeg. Mijn gedachte was echter: hoe komt het er weer uit? Niet door het veel te kleine afvoergaatje in ieder geval.

Poepen doe je dus gewoon op de WC. Al zijn er (ook in mijn voetbalteam) andere gevallen bekend; je mag er vanuit gaan dat iedereen het daar mee eens is. Maar dan wel op mijn eigen porseleinen potje. Het is een soort tic, maar ‘op een ander toilet, voor mij geen pret’. Daar laat ik geen grote boodschappen achter. Soms moet je echter wel. Zoals ruim tien jaar geleden, in het Aquadrome, tijdens een besloten zwemfeest van mijn vaders werk. Ik had het achter de waterspuwende eend in het pierenbadje kunnen doen, maar met tegenzin koos ik toch voor het toilet. Natuurlijk, de enige in de omgeving en de wc-bril ontbrak. Half hangend, met glibberige waterhanden de even zo natte muur vasthoudend heb ik twee minuten in het hokje doorgebracht. Wat een hel.

Genoeg anekdotes over poepen, tijd om je billen af te vegen. Over afvegen gesproken: het vierde elftal van De Tubanters kwam afgelopen zomer tot een interessante conclusie. In de wereld van het afvegen heb je twee kampen met elk een afzonderlijke afveegstijl. Ze weten het niet van elkaar en denken allebei dat hun stijl de enige is. Bij een confrontatie vinden beide kampen de stijl van de ander onmogelijk en apart. Om jullie niet te lang in verwarring te laten: De ene helft zit en de andere helft staat tijdens het afvegen. Het is echt waar. Tot welk kamp ik behoor laat ik om privacyredenen achterwege, in afwachting van het eerste wetenschappelijke afveegonderzoek. Als je volgende keer dus blijft zitten of gaat staan, bedenk dan ook dat het anders kan.

(Mijn) Top 2000

2008-12-29T21:25:00.002+01:00

De top 2000 draait op volle toeren en wordt steeds populairder in Nederland. Queen lijkt met Bohemian Rhapsody niet van de eerste plaats af te slaan: alleen Boudewijn de Groot bleek in 2005 met ‘Avond’ de Engelse popgroep te slim af te zijn.

Als ik de top 10 van de speciale jubileumhitlijst er namelijk bij pak, dan vraag ik me af wat Boudewijn de Groot (Avond), Eagles (Hotel California), Deep Purple (Child in Time) en Animals (House of the rising sun) er in te zoeken hebben. Ik heb volgens mij nog nooit iemand over één van deze liedjes horen praten. En al helemaal niet in positieve zin.

Smaak is relatief, muzieksmaak zeker. Iedereen krijgt een fijn, verdrietig of kokhalzend gevoel bij een ander nummer. Als bij een lied de oorpijn mij nabij is, kan dit bij een ander misschien wel een orgasme veroorzaken. Het doet me echter wel goed dat er in de Top 2000 geen plek is voor die vreselijke (gangster)rap, hiphop en dat soort troep. Het moet immers wel een muzieklijst blijven!

Maar welke liedjes zie ik nu graag in de top tien verschijnen? Het blijft lastig om een selectie te maken van tien liedjes, bij mij is dat heel erg afhankelijk van wat mijn bui op dat moment is. Voor één lied is er echter altijd plaats: Lopen tot de zon komt van Acda & De Munnik. Het nummer stond vorig jaar op positie 184. In de jubileumlijst moeten A&DM genoegen nemen met een 1050ste plek. Alles klopt aan het lied van het cabaretduo Thomas Acda en Paul de Munnik. Het tempo, het gebruik van de instrumenten, het verhaal dat het lied vertelt en natuurlijk de verdrietige manier waarop het wordt gezongen.

Andere nummers die voor mij zeker in aanmerking komen voor een hoge notitie zijn:
Queen – Now I’m Here
Coldplay – Clocks
U2 – With or Without You
Journey – Don’t Stop Believing
Golden Earring – When The Lady Smiles
Bløf – Ze is er niet

Maar hieronder, vlak voor het nieuwe jaar, een speciale (nog mooiere) versie van hét nummer wat mij betreft:

Acda en de Munnik – Lopen Tot De Zon Komt

De snelheidsduivel

2008-12-20T02:35:00.001+01:00

Godverdomme, wat een eikel! Vloekend zat ik op 9 december in de auto naar school, toen één of andere klojo mij op een verschrikkelijke wijze inhaalde op de weg tussen Raalte en mijn eindbestemming Zwolle.

Op die weg zijn er twee mogelijkheden om je voorligger in te kunnen halen. Bij twee stoplichten zijn er twee rijbanen voor de doorgaande weg, waar je na het kruispunt snel weer moet invoegen via de vrij korte invoegstrook. Nu besloot iemand met haast mij op het laatste moment nog even in te halen. Op hoge snelheid sneed de man in pak mij bij het eerste stoplicht de pas af en nam hij ook nog eens het gehele verdrijvingvlak en een stukje van de andere weghelft mee. Vervolgens schoot meneer voor mij uit tot in het onzichtbare.

Even later, bij het tweede inhaalkruispunt, stond dezelfde man voor het rode licht. Het stoplicht sprong op groen, ik bewoog mij naar de linkerrijbaan, haalde de snelheidsduivel doodleuk weer in en bleef netjes met tachtig voor hem rijden. Het onvermijdelijke gebeurde: de geïrriteerde zakenman haalde mij over de doorgetrokken streep in. Terwijl ik hoopvol in de binnenspiegel keek, op zoek naar die camerawagen van ‘blik op de weg’ die in volle vaart de achtervolging inzet, weet ik eigenlijk al dat de kans daarop te klein is.

17 december 2008. Een doodgewone ochtend, totdat de post arriveert. Moeders komt de kamer binnen en kijkt naar mijn vader en mij: “Ja, iemand van jullie is aan de beurt!” Een brief van het Centraal Justitieel Incasso Bureau. Op 9 december om 13:24 uur zou ik op de weg tussen Raalte en Zwolle 89 kilometer per uur hebben gereden, dat is zes kilometer (9 – 3 correctie) te hard. Een kostenplaatje van toch al gauw 25 euro! Buiten het feit dat ik mijn ouders moest uitleggen waarom ik de auto zonder toestemming naar Zwolle had meegenomen, baalde ik verschrikkelijk om de aard van de boete. Zes kilometer!

De betutteling van de Nederlandse overheid kent geen grenzen. Als je veel te hard rijdt, moet je daar vanzelfsprekend voor boeten, maar wie zeurt er nu om zes kilometer op een boerenweg? De politie zou zich eens meer bezig moeten houden met het opsporen van wegmisbruikers die afsnijden, bumperkleven of inhalen over doorgetrokken strepen. Dat zal natuurlijk wel teveel geld kosten en te weinig opleveren. Sta bijvoorbeeld drie minuten langs de weg Raalte-Zwolle en er zullen tien auto’s zijn die minstens zes kilometer te hard rijden. 250 euro! Doe dat eens op tien verschillende plekken in Nederland op hetzelfde moment: (minimaal) 2500 euro in drie minuten. Dat spekt de staatspot! Als je op dezelfde manier op zoek gaat naar wegmisbruikers, ben je een uur bezig en is de opbrengst maximaal de helft. Geld is blijkbaar belangrijker dan de veiligheid op de weg, dus doe ik maandag de acceptgiro maar zoetjes op de post.

Een schrale troost: Het opdringerige zakenfiguurtje zal ook wel zijn geflitst. En in dat geval gaat het niet om luttele kilometers. Kassa!

Three of a Kind 32: Fusie? Nee!

2008-12-03T19:12:00.003+01:00

Excuses, excuses! In navolging van Johan ga ik met de billen bloot voor mijn trouwe webloglezers en dat zou jij ook in overweging moeten nemen Jitse! Te lang heb ik niks meer geschreven door de drukke periode op school. Veel reacties heb ik al ontvangen waar mijn blogs blijven. Nu pak ik de draad gewoon weer op.

Johan, in de vorige Three of a Kind liet jij je licht schijnen op de ‘6+5 regel’. Inmiddels is het voorstel door de Europese Commissie afgekeurd omdat het het vrije verkeer van werknemers en arbeidsrechten in de EU een blokkade voor het voorstel vormen. Heel zonde, want het is naar mijn mening een uitstekende oplossing voor de koopwoede van bepaalde clubs. Als ik naar een wedstrijd van Twente kijk, wil ik niet een verzameling van Afrikanen, Zuid-Amerikanen en Oostblokkers aan het werk zien, maar het liefst ook wat Nederlandse spelers. Bij Twente verwacht ik zelfs enkele échte Tukkers zoals Brama in de selectie. Genoeg over die regel, jij vroeg me naar fusies in het voetbal, momenteel een ‘hot item’ bij de KNVB.

Ik wil er geen doekjes om winden: ik ben geen voorstander van fusies. Natuurlijk zal het voor sommige clubs onvermijdelijk worden zich te fuseren met andere clubs, maar dan moet dat uit de clubs zelf ontstaan, niet omdat ze min of meer worden aangespoord door de KNVB. De voorzitter van de voetbalbond, Henk Kesler, denkt daar natuurlijk anders over. Hij ziet Roda JC en Fortuna Sittard nog liever vandaag dan morgen opgaan in FC Limburg en hij kan ook een fusie tussen AGOVV en Go Ahead Eagles wel waarderen (ja echt waar Jitse). Ondertussen wordt de geruchtenmachine nog iets opgestookt want ook Telstar en Haarlem, FC Eindhoven en Helmond Sport en Groningen en Veendam worden in één adem met elkaar genoemd. Reden? De slechte financiële situatie van clubs in de Jupiler League. “Ik zou met achttien kunnen leven, als de afdeling maar gezond is”, staat geschreven in een interview met Kesler in het NRC Handelsblad van 22 november. Het liefst had de voetbalbaas zestien ploegen in de Jupiler League gezien.

Als onderbouwing van die slechte financiële situatie noemt Kesler Jupilerclubs speelballen van sponsors en hekelt hij de lage toeschouwersaantallen. Bij fusieclubs zal dat laatste naar mijn mening niet verbeteren. Een die hard Fortuna-fan zal nooit een wedstrijd van het FC Limburg willen bezoeken. Hij ziet zijn Fortuna liever terug in de amateurklasse, het geel-groene bloed stroomt door zijn aderen. “Schei toch uit, man! Dat bestaat al lang niet meer”, had Kesler gezegd in het NRC, bewerend dat clubliefde niet meer zou bestaan. Toch moeten we Kesler niet teveel zout in de ogen strooien. Hij wil immers met ingang van seizoen 2009/2010 één club minder hebben in de club Jupiler League. Het seizoen erop zal er zelfs een tweede moeten verdwijnen. Een fusie lijkt dus wel de enige uitweg te gaan worden voor zielarme clubs als Eindhoven en Fortuna.

Niet alleen in het profvoetbal wordt er gepraat over fuserende clubs. In het amateurvoetbal worden clubs ook te pas en te onpas aan elkaar gelinkt. Een mogelijke fusie tussen de Glanerbrugse verenigingen Eilermark en vv Glanerbrug kreeg bijvoorbeeld een twee pagina’s vullend artikel in de Koploper Magazine. Tussen beide ledengroepen is het haat en nijd (gaan ze zelfs met elkaar op de vuist), maar Henk Middelhoff, voorzitter van Glanerbrug, ziet genoeg in het omstreden plan. Misschien niet onlogisch; op het complex van Glanerbrug zijn weinig mogelijkheden en bij Eilermark is er over zeven jaar genoeg ruimte voor een eredivisiewaardig stadion. En – jij noemde het al Johan – ook op Sportpark het Diekman wordt er gesproken van een fusie. Althans, Zuid-Eschmarke voorzitter Bas Veenendaal doet dat in de VI. Hij ziet een fusie met grootmachten De Tubanters en Sportclub Enschede en het kleine broertje PW wel zitten. ‘De naam FC Diekman is al eens gevallen’, vertelde hij VI hoopvol. Hoewel ik Bas hoog heb zitten, dit is gewoon onzin. Uit betrouwbare Tubantersbron heb ik me inmiddels laten verzekeren dat daar geen sprake van is, hooguit van een nauwe samenwerking. Daar is immers helemaal niks mis mee! Voor Zuid-Eschmarke was het een leuke stap geweest, maar Tubanters en Sportclub hebben nog iets teveel bestaansrecht en ambitie om ook maar aan fusies te denken. PW, één van de oudste clubs van Nederland, zou alleen om haar rijke historie niet eens moeten willen fuseren.

Kortom, fusies hoeven wat mij betreft niet. Je zou veel meer mogelijkheden kunnen putten uit nauwe samenwerkingsverbanden. Samen grote toernooien organiseren, jeugdopleidingen samenkoppelen, sociaal-maatschappelijke projecten opzetten. Op zo’n manier plukken clubs ook vruchten van een samenwerking. Wat de Jupiler League betreft: gooi die scheiding tussen profs en amateurs nu gewoon eens open! Dan is het uit met de pret. Clubs die met de pet naar hun begroting gooien degraderen zo vanzelf weg in eenzaamheid. Amateurclubs die wel duizenden fans hebben en een degelijke begroting krijgen zo de kans om te laten zien hoe het wél moet. Verder zou je dan ook nog eens minpunten kunnen uitdelen aan clubs die lak hebben aan hun financieën, dat gebeurt in Engeland ook.

Jitse, jij mag ook weer eens aan de bak. Op dit moment naderen we de winterstop. Dat betekent straks niet alleen dat de transfercaroussel weer op volle toeren gaat draaien, maar dat het kerstoordeel ook wordt geveld. Dat wil niets anders zeggen dan dat er straks weer koppen gaan rollen in het trainersvak. Huub ‘Stuub Hevens’ Stevens is een naam die veel wordt genoemd. Ook Trond Sollied, Frans Adelaar, André Wetzel en Hans Westerhof moeten hun baan niet al te zeker zijn. Vlak over de grens zou Rutten er wel eens snel bij Schalke 04 uit kunnen liggen. Dus Jitse, aan jou: welke trainers gaan er de komende weken vallen? En wie zouden er wel eens op kunnen staan om de vacante rollen in te vullen? Is een Trainerswechsel tussen Schalke en PSV misschien een mogelijkheid?

Een basis van vertrouwen

2008-10-28T02:03:00.000+01:00

De kredietcrisis komt me de keel uit. Ik kan het niet meer horen, zien of luchten. Sinds de start van de crisis heb ik me altijd voorgenomen er geen woord over vuil te maken (ook omdat ik er niet veel verstand van heb), maar nu wordt het mij toch echt te gortig.

Overal waar je de laatste weken kijkt of leest speelt de kredietcrisis de hoofdrol. In de voetbalkantine wordt de zoveelste slechte grap over sparen in IJsland vertelt. De kranten vullen steevast de eerste twee pagina’s met onheilspellende kredietberichten. In elk nieuwsblok wordt gestart met het laatste nieuws over deze economische puinhoop. Zelfs het gevonden lichaam van Marlies van der Kouwe moest bij de NOS even wachten op het nieuws rond de nog altijd dalende koersen. Alsof je de ontdekking van buitenaards leven ondergeschikt stelt aan het zoveelste verlies van Feyenoord in de Eredivisie; het kan gewoon niet.

Persoonlijk heb ik niks tegen mediahypes. Ik moet zelfs zeggen dat ik de oneindige berichtgevingen rond Fitna en de moord op Van Gogh uitvoerig heb gevolgd. De krediethype heb ik tot nu toe maar gelaten voor wat het is. Totdat ik gister op de AD-site het bericht las met de titel Meer appeltaart door kredietcrisis. Een stuk over populaire etenswaar, waarin wordt gesuggereerd dat appeltaart populairder wordt door de kredietcrisis, terwijl een reden daarvoor niet wordt gegeven. Als er dit soort onjournalistieke stukken moeten verschijnen om iets ‘nieuws’ te produceren is het einde zoek.

Bovendien dragen de donkere berichten over de koersen niet bij aan een snelle opmars van de economie. Terwijl gewone burgers zich feitelijk nog nergens zorgen over hoeven te maken, gaan de eerste paniekmakers als hazewindhonden naar de bank om zo snel mogelijk al het spaargeld op te halen. Zoals een econoom laatst op de beeldbuis wist te melden ‘valt en staat de economie op basis van vertrouwen’. Ik ben een leek in de economie, maar vrij vertaald betekent dit voor mij dat als de media minder berichten over de crisis, mensen meer vertrouwen krijgen en de economie er weer sneller bovenop komt. Laten media deze verantwoordelijke rol eens op zich nemen, zonder angst bij de burgers in te boezemen.

Gewoon Vreemdgaan

2008-10-21T23:38:00.000+02:00

‘Life is short, have an affair!’. Het klinkt als de slogan van een reclamecampagne van een malafide verzekeringsadviseur, maar alleen het woord affaire past er niet helemaal tussen. De slogan wordt gebruikt door de website www.secondlove.nl. Een online datingsbureau dat zich richt op de bezette man of vrouw.

Ben je de dagelijkse sleur helemaal zat? Heb je zin in een avontuurtje, maar wil je wel bij je vriendin blijven? Second Love doet alsof vreemdgaan aan de orde van de dag is en dat je er al helemaal niet voor hoeft te schamen. De site biedt bezette mensen met de kriebels een discrete methode aan om een gelijke te vinden. Zo kun je samen afspreken en ’s avonds gewoon bij je eigen vent of meisje in bed stappen, die natuurlijk niks van je zedelijke avontuurtje heeft gemerkt.

Een grijzende machoman, in het bezit van een veel jongere vriendin gluurt knipogend naar een jonge gebronsde alleenstaande vrouw in hetzelfde restaurant. Het is de reclamefoto van Second Love. Walgelijk, een bedrijf dat geld verdient aan bedriegende mensen. En niet zo’n beetje geld ook. Ook al wil ik mijn vriendin natuurlijk niet bedriegen, ik meld me voor de gein onder een gefingeerde naam op de site aan. Het verwachte addertje onder het gras wordt me al snel duidelijk. Een lidmaatschap voor een maand kost iets minder dan 70 euro!

Zeventig euro en je weet nog niet eens wat je achter de vergrendelde website aantreft. Misschien worden bedriegers hier wel bedrogen. Dat zou op zich wel een leuke grap zijn. Toch blijf ik het hele concept niet begrijpen. Wie betaalt er nu zoveel geld om zijn vriendin te kunnen bedriegen? Als het je zoveel geld waard is kun je de relatie toch beter meteen verbreken? Aan de andere kant geloof ik niet dat ik de bedoeling van Second Love begrijp. Geld verdienen aan het kapot maken van (succesvolle) relaties of zelfs gezinnen. Dan ben je volgens mij niet helemaal goed bezig.

‘Gun jezelf een affaire’ en betaal nu 300 euro voor een half jaar spannende contacten buiten je eigen relatie om. Is vreemdgaan nu zo gewoon?

Mijn Zesde Zintuig

2008-10-20T00:39:00.002+02:00

Ik heb een zesde zintuig. Ja, misschien kom ik nu een beetje met de deur bij jullie in huis vallen, maar het is echt waar hoor! Tenminste… als ik Peter van der Hurk moet geloven. De paragnost (wat heb ik toch een afkeer van dat soort types) was vandaag te gast bij Life & Cooking van Carlo & Irene, omdat hij de winnaar was van het door Beau van Erven Dorens gepresenteerde ‘het Zesde Zintuig – Plaats Delict’. Een programma dat onderdak biedt aan mensen die denken moordzaken met spiritualiteit te kunnen oplossen.

Van der Hurk noemde zichzelf in de uitzending van vanmiddag helderziend, heldervoelend en helderruikend. Toen Carlo Boszhard naar de laatstgenoemde spirituele eigenschap vroeg, antwoordde de ziener: “Ik kan ruiken of er in een ruimte werd geschilderd”. Mijn gedachten schoten terug naar vanochtend, want toen vond mijn onwaarschijnlijke openbaring van mijn zesde zintuig plaats. Ik kon namelijk bij het betreden van de voetbalkleedkamer meteen ruiken dat er iemand een gigantische bierscheet had gelaten. Hoera, ik ben helderruikend!

Ontdek je gekje

2008-10-10T23:18:00.003+02:00

“Het zal mij benieuwen wat ze met dat lege pand gaan doen.”
- “Ja, ze mogen er snel weer wat in zetten, nu trekt dat alleen maar van die hangjongeren aan.”

Meteen schiet mijn aandacht naar de vier meiden uit Nijverdal, afgelopen donderdag in de stoptrein richting Enschede. In hun beste Twents (waarbij vergeleken mijn ingeslikte lettergrepen en verlengde klinkers engelengezang zijn) hebben ze het over een leegstaand winkelpand, dat nogal de nodige rare figuren aantrekt. Het gesprek vervolgt even over enkele hangjongeren, maar neemt plots een andere wending.

“Ja, Pedo Willem loopt daar ook altijd rond”
- “Pedo Willem ja, die zag ik gister nog lopen.”
~ “En Flikkergait”
“Die is ook gek ja.”
- “Rooie Henkie hebben we ook nog”
“Ja maar Flikkergait slaat alles”
~ “Toen hij bij Man Bijt Hond was, haha! Wat een gekken hebben we in Nijverdal.”

Dan valt er een stilte in het gesprek. Gelukkig maar, want nu kan ik even bijkomen van de namenwaterval die de meiden zojuist hebben losgelaten. Pedo Willem, Rooie Henkie en Flikkergait. Vooral de laatste doet mijn onderzoekershart iets sneller kloppen. Na een korte zoektocht op het wereldwijde web vind ik Flikkergait en weet ik gelijk waarom hij de vreemde bijnaam draagt. De in 1930 geboren Gait uit Nijverdal vindt het op zijn oude dag nog erg leuk om ‘het’ met jonge jongens te doen. En daar maakt de oude snoeper geen geheim van! Dacht ik dat we in Enschede met de bebaarde jointjesrokende zwerver (die volgens de geruchten veel geld schijnt te hebben) en de ex-militair (‘Ik heb nog gevochten in de oorlog’) twee markante figuren in huis hebben; Flikkergait uit Nijverdal spant de kroon.

Het vierde, Indische, meisje doet voor het eerst haar mond open. Ik maak me klaar voor een nieuwe dorpsgek en heb de pen in de aanslag, een blocnote op schoot en mijn oren gespitst!
“Jongens, wat hebben we toch eigenlijk een kutrooster he?”

Flikkergait bij Man Bijt Hond. Na het zien van het filmpje laat zijn bijnaam niks te raden meer over.

Ode aan Supermario

2008-10-06T02:07:00.002+02:00

Toevallig sprak ik gisteren met mijn schoolkameraad Johan over de trainer van voetbalclub NEC, Mario Been. We maken er al geruime tijd geen geheim van dat we de langharige trainer zeer waarderen. Die waardering is uitgegroeid tot idolate uitspraken en stiekem begin ik zelfs een beetje van Mario te houden.

De Rotterdammer is een verademing voor de Nederlandse televisie; een trainer die zijn gelijke niet kent. Professionalisme, charisma, sportiviteit en humor: Wat wenst voetbalkijkend Nederland zich nog meer? Geen saaie, houterige persconferenties van Marco van Basten of scheldkanonnades van Louis van Gaal, maar alleen nog respectvolle, eerlijke én grappige uitspraken van Mario Been in Studio Sport graag!

Wie de jovele Been in huis haalt, heeft gegarandeerd de avond van zijn leven, want de eenmalig international is de koning van de droge opmerkingen. Zo verklaarde hij 30 augustus na een domme rode kaart van speler Rutger Worm (tweede gele kaart voor shirtje uittrekken) dat hij het geen slimme actie vond en dat Worm daarbuiten ‘ook nog gevaar op een verkoudheid’ liep.
Op de vraag of zijn spelers na de wedstrijd van gisteren tegen Feyenoord niet toe zijn aan wat rust, antwoordde Been met een droog gezicht en Rotterdamse accent: “Ja, we gaan twee weken naar de camping met z’n allen.”

Buiten alle gekkigheden om is Mario Been ook nog een uitstekend voetbaltrainer. De ex-Feyenoorder is al aan zijn derde seizoen in Nijmegen begonnen. Daar verloor hij sinds 16 februari dit jaar nog maar één officiële wedstrijd en wist hij zich met de NEC bovendien te plaatsen voor de groepsfase van de UEFA Cup. Volgend jaar zal Feyenoord staan smeken voor een getekend contract van ‘Mariodona’. Of Been volgend jaar al gaat terugkeren is maar de vraag, maar dát hij terugkeert bij Feyenoord is een zekerheid. Geluk voor de Rotterdammers, want met hem als coach, zal Feyenoord al met één been uit de problemen zijn. Supermario verdient een ode.

Mario Been in enkele seconden: Humor, Eerlijkheid en Respect

Dirty Dancing de musical

2008-09-30T02:53:00.002+02:00

‘The time of your life’

Romanticus als ik ben (ahum), trakteerde ik Ellen afgelopen zondag op een avondje musical in Utrecht, want daar draait op dit moment Dirty Dancing. Het was een verrassing en ook al probeerde ik er zo min mogelijk over los te laten, ze had toch een sterk vermoeden dat de verrassing deze musical zou zijn.

Hoewel ik zelf eigenlijk niet zo’n fan ben van dansen, besloot ik na grondig onderzoek toch Dirty Dancing boven de alom geprezen Tarzan te verkiezen. Dirty Dancing zou namelijk vooral in de smaak vallen bij vrouwen en dat is precies wat ik voor Ellen wilde.

Achteraf bleek het ook voor mij een hele leuke avond. ‘Vies dansen’, zoals mijn teamgenoot Ed de musical steevast bestempelt, is een dans- en toneelspektakel dat voor iedereen wat te bieden heeft. Het zit vol met grappige elementen, het verveelt geen moment en de dansscènes zijn voortreffelijk. Het hoogtepunt van de avond is ongetwijfeld de zogenaamde ‘lift’. Een ‘dansmove’ die op het eerste gezicht simpel lijkt, maar als je er bij nadenkt ontzettend moeilijk is. Nog iets anders dat mijn aandacht trok: de rekwisieten. Het podium is eigenlijk heel eenvoudig opgebouwd; wat schuivende en draaiende voorwerpen en de klapdeuren die in bijna elke scène een verschillende rol hebben. De achtergronden worden ontzettend mooi weergegeven door de lichten. Het ene moment waan je jezelf in het bos tijdens de nachtelijke uren, het andere moment in een gigantisch grasveld en even later midden in het water.

Voor iedereen die nog niet weet waar de musical (of de gelijknamige film) over gaat, hier in het kort: In de zomer van 1963 viert de schuwe Baby Houseman haar vakantie met haar ouders en zus op de Kellermans vakantieclub. Als ze op een avond de geheime dansfeesten op de camping ontdekt wil ze niets liever dan deel uitmaken van die danswereld en dansleraar Johnny Castle. Als ze zich plotseling moet bewijzen als Johnny’s partner op de dansvloer en daarbuiten, neemt het leven van Baby een beslissende wending.

De hoofdrolspelers zetten hun rol goed neer. De stoere Martin van Benthem en de schattige Jette Carolijn van den Berg vertolken hun rol als Johnny Castle en Frances ‘Baby’ Houseman uitstekend. Beide lijken zelfs ontzettend veel op hun voorgangers Jennifer Grey en Patrick Swayze uit de film Dirty Dancing (1987).

Kortom, een avond om niet snel te vergeten en zeker de trip naar Utrecht en de kaarten waard. Dus aan iedere man die zijn dame de ‘time of her life’ avond wil bezorgen: koop eens twee kaarten voor Dirty Dancing!

Misselijkmakende praktijken

2008-09-22T16:19:00.002+02:00

Mijn oog viel vandaag op een klein berichtje op één van de binnenlandpagina’s van het AD. ‘Konijn met frituurvet overgoten’, zo luidde de angstige titel. Het bericht zelf was evenmin geruststellend. Een inwoner van Den Haag vond zaterdag een met frituurvet overgoten konijn in zijn Kliko. Waarschijnlijk door zijn mishandelaar voor dood achter gelaten in een afvalbak. Misselijkmakende praktijken, die helaas nog teveel voorkomen in Nederland.

Het konijn verkeerde in shocktoestand toen het bij de knaagdierenopvang werd gebracht. Schoon krijgen gaat waarschijnlijk niet lukken. De anders zo witte hangoor zal het de rest van zijn leven waarschijnlijk met een gelige vacht moeten doen. Bovendien kon het beest zijn achterpoot niet bewegen.

Het konijn dat in de Kliko werd gevonden (bron: AD, Geertje van Kranen)

Ik heb een ontzettende hekel aan dierenmishandeling en ik betreur het daarom dat er in Nederland zo luchtig mee wordt omgegaan. Steeds vaker lees je in de krant dat er opnieuw dieren zijn mishandeld en steeds vaker hoor je dat de dader er met een lage (taak)straf van afkomt. Ook in ons eigen Twente lopen dergelijke gekken rond. Zo was de Twentse politie al jaren in de ban van een zieke geest die paarden neerstak in weilanden. De mishandelaar, Henk Kasebier, stond ook wel te boek als ‘de beul van Twente’.

Wanneer wordt het kabinet wakker? Waarschijnlijk als het te laat is en er vele dierenlevens zijn opgeëist door die laffe dierenmishandelaars. Er moeten eens een keer minimumstraffen worden ingevoerd tegen hen, die het in hun hoofd halen om kwade dingen met dieren uit te halen. Dier mishandeld? Minimaal voor een jaar in de bak, makkelijk zat. Wat mij betreft gaat het voorstel van Wilders ook door: het invoeren van zogenaamde Animal Cops. Iedereen heeft ze wel eens gezien op de tv-zender Animal Planet. Animal Cops zijn werkzaam in de VS en houden zich puur en alleen bezig met dierenleed. Bovendien heeft de Amerikaanse regering het niet op dierenmishandelaars. Die verdwijnen soms voor jaren in de cel.
Het wordt daarom eens tijd dat er ook in Nederland wat serieuze aandacht wordt besteed aan dierenlevens, zij kunnen zichzelf immers niet verweren.

Voorlopig is het wachten op het volgende misselijke bericht over de laffe, ongestrafte mishandeling van een weerloos en onschuldig dier. In Nederland schijnt dat nog te kunnen.

Na de OS: Heeft de lichttherapie gewerkt?

2008-08-27T18:28:00.002+02:00

Enkele maanden geleden hadden Jitse, Johan, Daan en ik een interview voor school met Toine Schouten. We waren daarvoor al eens naar Holland Sport geweest, waar deze man samen met zwemmer Nick Driebergen te gast was.

Toine Schouten heeft namelijk in 2006 een prijs gewonnen voor zijn sportinventie. Hij is een van de bedenkers van de lichttherapie die door de Stichting Onderzoek Licht en Gezondheid (SOLG) wordt aangeboden aan iedereen die daar medisch of persoonlijk gezien behoefte aan heeft.

Een ingewikkeld verhaal, maar het komt er op neer dat Schouten in ons radio-interview uitlegde hoe hij zijn lichttherapie deze zomer zou gaan toepassen op de Nederlandse zwemmers op de Olympische Spelen. De zwemfinales zouden namelijk ’s ochtends (Chinese tijd) worden gehouden en iedereen weet dat mensen op hun best zijn vanaf het begin van de avond. De speciale lichttherapie van Schouten moest er dus voor gaan zorgen dat de Nederlandse zwemmers in Peking geen last zouden hebben van een jetlag en de hoge ochtendprestaties.

De Nederlandse Dames Estafetteploeg pakte een gouden medaille in een Olympische Recordtijd

Maarten van der Weijden, het wondermens dat op de tien kilometer openwaterzwemmen de gouden medaille pakte, was voor de Olympische Spelen al heel positief over de lichttherapie in BN De Stem. Zou de therapie dan echt hebben bijgedragen? Hebben de speciale belichtingspetten en duisternisbrillen ervoor gezorgd dat Van der Weijden die laatste meters zijn twee concurrenten voorbij gleed?

Ik heb gekeken naar de prestaties van de Nederlandse zwemmers in vergelijking tot Athene 2004:

Allereerst valt me op dat er in 2004 beduidend minder medailles zijn behaald dan in 2008. In Athene veroverden onze Nederlandse zwemhelden maarliefst zeven (2 goud, 3 zilver, 2 brons) medailles. Dit jaar waren dit er slechts twee, maar beide wel goudgekleurd.

Het zou oneerlijk zijn om hieruit af te leiden dat de lichttherapie van Schouten en kornuiten niet heeft gewerkt, want bij zwemmen gaat het immers om tijden en niet persé om de plaats waarop je eindigt.

Ik heb gekeken naar alle finalisten, dus Chantal Groot, Thijs van Valkengoed, Nick ‘Holland Sport’ Driebergen, Mitja Zastrow, Ranomi Kromowidjojo zullen individueel niet worden genoemd (evenals de Heren estafetteploeg), omdat ze allen al in de eerste ronde werden uitgeschakeld.

Dames Estafetteploeg
2008: Finale 4*100m vrij (3.33,76) >> Gouden Medaille
2004: Finale 4*100m vrij (3.37,59) >> Bronzen Medaille

Inge Dekker
2008: Finale 100m Vlinderslag (58,54) >> Achtste
2004: In 2004 deed Dekker niet mee aan de 100m Vlinderslag. Inge de Bruijn zwom toen een tijd van (57,99) en won daarmee een bronzen medaille.

Pieter van den Hoogenband
2008: Finale 100m vrij (47,75) >> Vierde
2004: Finale 100m vrij (48,17) >> Gouden Medaille

Hinkelien Schreuder
2008: Finale 50m vrij (24,65) >> Zevende
2004: Schreuder deed niet mee aan de Olympische Spelen. Inge de Bruijn zwom in de finale 50m vrij een tijd van (24,58) en won daarmee een gouden medaille. De tijd van Schreuder was destijds goed geweest voor een zilveren plak.

Marleen Veldhuis
2008: Finale 100 m vrij (54,21) >> Zesde
2004: Halve Finale 100m vrij (55,32) >> Elfde

2008: Finale 50 m vrij (24,26) >> Vijfde
2004: Halve Finale 50m vrij (25,27) >> Negende

Het is erg lastig om uit zwemtijden conclusies te maken. Of de lichttherapie zijn werk heeft gedaan is dus nog altijd moeilijk om te zeggen. Als ik naar de vergelijkingen kijk, denk ik persoonlijk dat de lichttherapie niet heeft gefaald. De meeste zwemtijden zijn verbeterd vergeleken met de Spelen van 2004. Aan de andere kant heeft de lichttherapie ook niet de zo vurig gehoopte een voorspelde medailles gebracht. Ook al is er op basis van tijden beter gezwommen dan in 2004 (dit kan ook met sportieve ontwikkelingen te maken hebben), Nederland is lager geëindigd in de zwemklassementen. Dit betekent dat andere landen, die zich niet met de lichttherapie hebben beziggehouden, Nederland zijn voorbijgestreefd. Op basis daarvan denk ik dat de lichttherapie van Schouten niet het gehoopte werk heeft opgeleverd. Gelukkig reizen we over vier jaar slechts één uur terug in de tijd en zullen in Londen de zwemfinales waarschijnlijk weer op normale tijden plaatsvinden. Kijken hoeveel zwemmedailles ons dat gaat opleveren.

Three of a Kind 29: Voorlopig geen Topklasse

2008-08-22T01:13:00.003+02:00

Jongens!

De vakantie zit er bijna op en er begint bij mij wat meer motivatie te komen voor het schrijven van een blog. Allereerst mijn excuses naar al mijn vaste bloglezers die de laatste weken weinig nieuws hebben mogen zien. Gesloopt en wel heb ik in de vakantie alleen maar tijd besteed aan werk, football manager, slapen en vier dagen Londen. Nu ben ik weer helemaal fit voor het nieuwe schooljaar.

Jitse vroeg geruime tijd geleden al om onze voorspelling van de eindstand van het seizoen 2008/2009. Het valt me op dat jullie Twente zo slecht inschatten jongens, want na de wedstrijd tegen Arsenal is het voor mij duidelijk dat Steve McLaren de ploeg goed in de hand heeft. Ik zal er niet teveel woorden over vuil maken, hier komt mijn eindstand:

1. Ajax

2. FC Twente

3. Feyenoord

4. PSV

5. AZ

6. SC Heerenveen

7. Vitesse

8. NEC

9. FC Groningen

10. Sparta

11. Roda JC

12. FC Utrecht

13. NAC

14. Heracles

15. De Graafschap

16. ADO Den Haag

17. Willem II

18. Volendam

Johan, jij vroeg mij naar de plannen van de KNVB te kijken, omtrent het openstellen van een promotie/degradatieregeling tussen de Jupiler League en de Amateurklasses. Deze regeling zou overbrugd moeten worden door een zogenaamde topklasse, waarin de beste amateurclubs spelen met gedegradeerde BVO’s. Ik ben op zoek gegaan naar de ontwikkelingen rond de topklasse en ben in een ware soap terecht gekomen. Een soap die GTST in 2010 waarschijnlijk van de buis kan vegen.

Nederland is vanaf volgend seizoen zo’n beetje het enige land in Europa waar er nog een scheiding bestaat tussen het professionele voetbal en het amateurvoetbal. In toplanden als Duitsland, Italië en Engeland kent men deze scheiding dus niet. De KNVB wil ook het voetbalniveau in Nederland verhogen en probeert al jaren de scheiding tussen profs en amateurs open te breken, maar tevergeefs. Amateurclubs werken niet graag mee. De meeste amateurclubs willen de stap naar het grote profvoetbal niet maken, omdat ze bang zijn dat de club kapot gaat aan de hoge eisen (plus kosten) van het speelveld, tribunes, politie enzovoort.

Begin dit jaar leek dan eindelijk het hek van de dam. De KNVB had de nieuwe voetbalpyramide uitgetekend. Het hele amateurvoetbal zou op de schop gaan en de topklasse zou een feit gaan worden. Zij het niet dat amateurclubs en afgevaardigden uit elk voetbaldistrict unaniem het voorstel van de KNVB afwezen. Onze nationale voetbalbond was weer terug bij af en moest een plan verzinnen met een beter draagvlak. Tegelijkertijd wilden de amateurclubs wel dat er met ingang van het seizoen 2008/2009 een club uit de Jupiler League zou ‘degraderen’ naar de hoofdklasse (zonder er een club voor terug te plaatsen). De CED (Coöperatie Eerste Divisie) vond echter dat de KNVB hiermee te lang op zich liet wachten en dat het daarom oneerlijk zou zijn voor dit seizoen een dergelijke regeling toe te passen.

De KNVB krijgt voorlopig dus nog veel werk aan de winkel. De topklasse staat voorlopig in de ijskast en in het seizoen 2009/2010 degradeert er mogelijk een club uit de Jupiler League. Pas in 2010/2011 zou er een mogelijke topklasse met promotie/degradatieregeling op touw kunnen worden gezet.

Voorlopig nog geen top-amateurteams in de eerste divisie

Johan, ik hoop dat je hiermee genoeg duidelijkheid krijgt omtrent de gang van zaken rond de topklasse. Het is een ingewikkelde zaak die waarschijnlijk nog een paar jaar gaat duren. Toch ben ik er van overtuigd dat de scheiding tussen profs en amateurs alsnog gaat plaatsvinden, een goede ontwikkeling in mijn ogen. Zo verdwijnen clubs met torenhoge schulden, die al jaren in de kelder van de eerste divisie rondhangen (bv. Eindhoven, Fortuna Sittard, Haarlem) eindelijk uit het betaalde voetbal en kunnen kwalitatief betere (amateur)clubs als Quick Boys en Achilles ’29 er voor in de plaats.

Desondanks denk ik niet dat Mediterraneo en De Tubanters in de toekomst in de Jupiler League zullen spelen. Ik hoop het eigenlijk ook niet, want om daar te kunnen spelen verliest een amateurclub zijn gezelligheid en moet het door de huizenhoge ambities een aanpassing van zijn identiteit toestaan. Zeg nou zelf: Welke gezellige kleine amateurclub wil die ambities doorzetten? Je kunt naar mijn mening beter lid zijn van een gezellige middenmotor in de tweede klasse, dan van een professionele organisatie uit de eerste divisie.

Ik zie wel kansen voor HSC’21, De Treffers en Quick Boys Katwijk om een stapje hoger te komen. En: misschien zien we Glanerbrug binnen tien jaar wel tegen Top Oss aantreden in het stadion ‘De Brug’.

Jitse, voor jou een iets eenvoudigere opgave, want jij mag je gaan beperken tot je eigen regio. Go Ahead Eagles verkeert in zwaar weer, dat is duidelijk. Vorig seizoen liep het niet zo lekker en ook in de voorbereiding op het nieuwe seizoen wist GAE nog niet te overtuigen. Jou gaat dat natuurlijk, als echte ‘Eagle’ niet in de koude kleren zitten. De comeback van Marc Overmars was misschien hoopvol, maar hij is nu al te geblesseerd voor de wedstrijd van vanavond tegen RKC. Kijk je nog positief tegen zijn rentree aan? Is GAE nog te redden dit seizoen? En zal Overmars daar die belangrijke rol in gaan spelen? Laat ons je visie maar horen.

Mijn Jeugdidool is terug

2008-08-11T02:15:00.002+02:00

Je kent het wel, jonge jongens die op het grasveldje in de buurt met elkaar voetballen. “Ik ben Bergkamp! Ik ben Kluivert! Ik ben Cocu!” Zo ging het vroeger toen ik ook net als de andere jongens uit de buurt de hele dag alleen maar met het voetbalspelletje bezig was.

Een voetballer was ik echter nooit echt geweest. Ik begon al op hele jonge leeftijd met judo, de sport die mijn vader in vroegere tijden op redelijk hoog niveau heeft beoefend. Voor mij lag geen succesvolle judocarrière in het verschiet. Ik viel altijd net onder de zwaargewichten, waardoor ik jongens van drie koppen groter en drie buiken breder tegenkwam. Resultaat waren veel derde en tweede plaatsen, maar slechts weinige keren was ik de nummer één.

Ik kwam in aanraking met voetbal op mijn negende. Toen mijn tante mij de kwalificatiewedstrijden en het WK van 1998 liet meekijken bij haar thuis. Vanaf toen was voetbal hét spelletje en keerde ik judo definitief de rug toe. Jammer genoeg heeft mijn tante nooit kunnen meemaken dat ik een voetbalwedstrijd speelde, ze overleed op veel te jonge leeftijd.

Mijn voetbalidool is ook sinds mijn contact met het spelletje Marc Overmars. De snelle behendige buitenspeler viel in mijn ogen altijd op en hij was degene in wiens voetensporen ik wilde stappen. Ik speelde op zijn positie, droeg mijn haar net als hij, en had hetzelfde rugnummer 11. Uiteindelijk bleek ik te weinig kwaliteiten te hebben voor een buitenspeler en belandde ik in de verdediging. Mijn haar is inmiddels gegroeid en mijn rugnummer is mijn geluksgetal 3 geworden.

Toen Marc Overmars in 2004 afscheid nam van het profvoetbal zwoer ik nooit meer een nieuwe favoriete voetballer te hebben. Toch bombardeerde ik enkele maanden geleden Khalid Boulahrouz als mijn nieuwe favoriet. Zul je het net zien, dan keert je jeugdidool na vier jaar afwezigheid en op 35-jarige leeftijd terug in het voetbalwereldje. Overmars gaat weer beginnen en wel bij Go Ahead Eagles. De club waar hij zijn carrière begon en waar beroepshooligan en journalist Jitse regelmatig de tribunes onveilig maakt.

Op het moment dat ik het nieuws van de terugkerende Overmars las, schoot de hierboven staande anekdote door me heen en deze wilde ik graag op mijn weblog prijsgeven. Overmars is terug! Geweldig! Vanaf de volgende training ben ik als vanouds weer Overmars….. of blijf ik toch Boulahrouz?

Drama in Kakamega, Kenia

2008-07-29T19:16:00.002+02:00

Negatieve reisadviezen moeten serieuzer worden genomen

Lekker in je zomervakantie een paar weekjes helpen in een arm Afrikaans dorpje. Vrijwillig de boel opbouwen en zo kansloze armen tenminste iets waardevols geven. Dat doen de mensen van vele hulporganisaties, zoals de stichtingen Livingstone en Simavi. Goed werk en de vrijwilligers steken er ook nog eens iets van op. Wie zou dan kunnen denken dat zo’n werkweek uitloopt op een groepsverkrachting van enkele jonge vrouwen?

Vorige week, toen twaalf Nederlandse jongeren van de Christelijke stichting Livingstone bijna klaar waren met het opknappen van een schooltje in het Keniaanse Kakamega, gebeurde het schokkendste dat ik de laatste maanden heb gehoord. Een groep van zo’n tien Kenianen, bewapend met een vuurwapen, wat harken en enkele speren, overviel het terrein waarop de vrijwilligers verbleven. Vanaf dan verandert het verhaal in een horrorfilm. Vijf Nederlandse vrouwen tussen 17 en 25 jaar werden verkracht en niemand kon iets doen, want de rest zat vastgebonden.

Kakamega op de kaart, in het paarse vlak

Ik vind het een schokkende gebeurtenis. Alleen al de gedachte dat een naaste zoiets zou overkomen maakt me misselijk. Echter komen de horrorgebeurtenissen in Kakamega voor mij niet als een verrassing. Helemaal niet nadat ik mezelf op internet heb ingelezen op Kenia en Kakamega.

Wat blijkt nu namelijk: al in januari van dit jaar zond het Ministerie van Buitenlandse Zaken al een negatief reisadvies uit voor Kenia. Met in het voor bijzonder enkele gebieden, waaronder, jawel, Kakamega.

‘Reizigers wordt geadviseerd waakzaamheid te betrachten en zich steeds goed op de hoogte te stellen van de actuele ontwikkelingen en de veiligheidssituatie in het land. De situatie kan her en der nog gespannen zijn, onder meer door de problematiek van de vele ontheemden en de onopgeloste onderliggende oorzaken. Dit geldt vooral voor de westelijke Riftvallei (nabij Kakamega, WL).’ (www.minbuza.nl)

Dit reisadvies is een half jaar na dato nog altijd niet ingetrokken, omdat de spanningen van na de Keniaanse verkiezingen in december 2007 nog altijd niet zijn bekoeld. Ook meldt de website van Buitenlandse Zaken dat de criminaliteit in Kenia bijzonder hoog is. Daarbij zou ‘seksueel geweld vaak niet geschuwd’ worden. Ik vraag mij af hoe een stichting of land ooit een groep met jonge meiden naar een land kan sturen waar de veiligheid op z’n zachtst gezegd ter discussie staat. Het is wel erg naïef om te geloven in de goedheid van de mens, opdat er niks ernstigs zal gebeuren als je je inzet voor de bevolking. Enkele reisorganisaties, zoals FairGroundFoundation, plannen zelfs geen excursies door het binnenland van Kenia, omdat de veiligheid niet te garanderen is.

Overal verschijnen citaten van hulporganisaties die beweren dat viezigheden als in Kakamega slechts incidenten zijn en dat de vrijwilligers van Livingstone zich op een beveiligd terrein bevonden. Nou laat me niet lachen. Als tien mannen met slechts één vuurwapen en wat huis-, tuin- en keukengerei een ‘beveiligd’ gebied kunnen overmeesteren, wordt er niet goed beveiligd. Zelfs in het stadhuis van Amsterdam zou je met deze middelen waarschijnlijk niet verder komen dan de eerste verdieping.

Ik wil niemand de schuld in de schoenen schuiven, maar feit blijft dat vijf meisjes zijn verkracht en dat ze, trauma’s al daargelaten, ondanks medicaties nog altijd in angst moeten afwachten op die laatste test die moet uitwijzen of ze zijn besmet met aids.

Vooral scholen in Kakamega krijgen de aandacht van hulporganisaties

In het vervolg moet er wat voorzichtiger om worden gegaan met de levens van de vrijwilligers. Het is onverantwoordelijk om levens te wagen voor het opbouwen van een schooltje. Dat zou moeten betekenen dat hulporganisaties geen mensen sturen naar gevaarlijke gebieden, tenzij de beveiliging wél goed is geregeld. Die hoop lijkt echter een illusie en dus is het wachten op een volgend incident.

Het is natuurlijk al triest dat er mannen op onze planeet rondlopen die tot dit soort dingen in staat zijn. Op de website van het AD staat dat de reden de grote armoede in het land zou zijn. Een stelling die niet deugd. Hoe arm je dan ook mag zijn, het geeft geen vrijbrief om je lusten te botvieren op jonge vrouwen. Ik hoop dat de daders, zodra ze gepakt worden, een hele lange, zware straf boven het hoofd hangt.

Mijn eerste publicatie!

2008-07-16T22:56:00.001+02:00

Het is zover, mijn eerste publicatie als journalist is een feit. Nouja, het is eigenlijk al mijn tweede publicatie. In september 2006 hadden mijn klasgenoot Jitse en ik al eens een bericht in de Leeuwarder Courant over beroepsfantast Jeroen de Kreek. Deze internetadvocaat / wannabe-politicus / Balkenende-hater was vastbesloten onze premier achter slot en grendel te krijgen en zelf het land te besturen. Het tegendeel bleek waar. Meer dan een jaar na ons bericht kwamen diverse andere media met het verhaal van Jeroen de Kreek. Wij waren hen echter allang voor geweest!

Maanden geleden nam ik in eerste instantie voor school en het clubblad van mijn voetbalclub De Tubanters een interview af met ex-profvoetballer Kåre Becker. De geboren Zambiaan speelt tegenwoordig in de tweede klasse bij De Tubanters en was bereid wat over zijn profcarrière te vertellen. Tijdens het interview bedacht ik me dat het wel eens een leuk artikel zou kunnen worden voor een groter medium, omdat Becker enkele mooie anekdotes en uitspraken deed over zijn jacht naar succes in het profvoetbal. Zo gebeurde het dat ik via journalist Eddy van der Ley in zijn eigen blad ‘Koploper Magazine’ een publicatie kon regelen.

Voor het resultaat verwijs ik door naar de website van Koploper Magazine, waar sinds vandaag het interview is te bewonderen. Zo is mijn eerste interview een feit!

" Jonge talentvolle voetballers die plotseling uit het profvoetbal verdwijnen, het komt niet zelden voor. Zo ook Kåre Becker (30), nadat zijn situatie bij FC Zwolle niet meer te houden is. De huidige aanvaller van zondag tweedeklasser De Tubanters ziet het zelf als een ‘mindere periode’, maar is vastbesloten: ‘Ik heb altijd gezegd, ik keer terug in het profvoetbal.’ "

Lees het interview hier verder...

Three of a Kind 26: EK 2008: Het mooiste, beste en het slechtste

2008-07-13T17:22:00.000+02:00

Jongens het is nu al twee weken geleden sinds de EK-finale is gespeeld. Ik heb alles even laten bezinken en kom nu met een verlate Three of a Kind. Johan je vroeg me een terugblik op het EK. Daarop heb ik besloten een rijtje op te stellen.

Beste elftal:
Het beste elftal hoeft voor mij niet perse de Europees kampioen te zijn, maar is het in dat geval wel. Nederland had een gooi naar die benoeming kunnen doen, maar dan had het zich niet zo moeten laten verrassen tegen de Russen. De Spanjaarden hebben daarentegen alles overtuigend gewonnen, ze zijn de terechte kampioen en hebben het beste elftal op het veld gehad.

Grootste tegenvaller:
Griekenland is mijn grootste tegenvaller. Hoewel ik ze in de verschillende EK-poules geen punt heb gegeven, had ik wel iets mee verwacht van de Europees Kampioen van 2004. Ze schopten echter geen deuk in een pakje boter en ik vind het zelfs een wonder dat ze tegen een B-team van Spanje wisten te scoren.

Beste speler:
Xavi Hernandez werd uitgeroepen tot de speler van het toernooi. Omdat ik niet erg veel op hem heb ik een andere beste speler gekozen. Arsjavin heeft te weinig gespeeld, maar liet een goede indruk op me achter. De Duitser Bastian Schweinsteiger vond ik erg goed dit toernooi, maar het meest overtuigend vond ik toch Wesley Sneijder. Wat een ontwikkeling heeft die jongen doorgemaakt! Hij liet tijdens het EK zien een volwassen voetballer te zijn geworden en hij was degene die Nederland tijdens haar wedstrijden op sleeptouw nam en nog iets in te brengen had tegen de Russen.

Grootste talent:
Een talent benoemen vind ik lastig. Ik ga daarom voor Cesc Fabrégas van Spanje. De 21-jarige aanvallende middenvelder toonde zich een volwassen speler tijdens het EK en was een spelbepalende factor in de Spaanse ploeg.

Beste Coach:
Dat kan maar één man zijn naar mijn mening. Wie van een elftal dat bestaat uit Zuid-Europese ego’s een hecht team kan vormen, dat voor het eerst sinds decennia een grote prijs pakt, doet het gewoon goed. Daarom is Luis Aragoñes mijn coach van het toernooi.

Mooiste doelpunt:
Het doelpunt van Wesley Sneijder tegen Frankrijk mocht er wezen, het doelpunt van de Turk Nihat tegen Tsjechië niet te evenaren en de vrije trap van Michael Ballack tegen Oostenrijk ongenadig hard. Mijn mooiste doelpunt van het EK is echter het doelpunt van Sneijder tegen Italië. Niet alleen omdat Sneijder de bal op een fraaie wijze achter doelman Buffon weet te richten, maar ook om de architectonische zetten van ‘Gio’ van Bronckhorst en Dirk Kuyt. De breedtepass van Gio is precies op maat en de wijze waarop Kuyt de bal richting Sneijder kopt is fantastisch.

Compleet onderschat:
Rusland is compleet onderschat. Door de media en door tegenstanders. Spanje wist de Russen twee keer overtuigend te verslaan, maar zowel de Grieken, Zweden als de Nederlanders gingen de boot in toen ze het legioen van wondertrainer Guus Hiddink zagen verschijnen. Een halve finale hadden weinigen voorspeld.

Zwaar overschat:
Frankrijk is totaal overschat op het EK van 2008. Hoeveel mensen dachten wel niet dat de sterrenequipe van Raymond Domenech hoge ogen zou gooien op het Europese Kampioenschap. Niets bleek minder waar. De ploeg faalde tegen Roemenië, kreeg billenkoek van Nederland en ging kansloos ten onder tegen de Italianen.

Grootste verrassing:
Ik vind Turkije de grootste verrassing van het toernooi. Eerlijk is eerlijk, wat de mannen van bondscoach Fatih Terim hebben gepresteerd is ongelooflijk en getuigt van grote mentale weerbaarheid. Er werd in vier wedstrijden in de laatste minuten gescoord. Alleen Duitsland was de Turken te slim af door nog later in wedstrijd te scoren.

Dit was goed:
De spanning was daar als nooit tevoren. Ik heb nog nooit met zoveel zenuwen naar de wedstrijden gekeken, omdat dit jaar iedereen van iedereen kon winnen. Neutrale toeschouwer ben ik niet heel vaak. Ik moet voor mezelf een land kiezen waar ik een grotere band mee heb. Dit jaar was dat (behalve Nederland) ook Duitsland. Logisch dat ik enkele spannende minuten heb doorstaan.

Dit kon beter:
De scheidsrechters. Ik weet dat het makkelijk is om te zeuren op het arbitrale trio, maar dit EK leken het wel conducteurs. Er werd gewoon teveel gefloten en te weinig gevoetbald. In het kader van de verschoning van het voetbal wilde UEFA-baas Michel Platini dat er strenger werd opgelet. Jammer, vind ik. Voetbal is nu eenmaal een contactsport en dat mag best wel blijken op het veld. Bovendien is het pietluttige fluiten Polen fataal geworden. De penalty voor Oostenrijk had nooit gegeven mogen worden, wat duw en trekwerk in het strafschopgebied is de normaalste zaak van de wereld.

Jitse, de Three of a Kind-trein moet weer een beetje op stoom raken. Ik stel voor dat je ons een voorspelling geeft van het aankomende eredivisieseizoen. Wie gaan er verrassen? Wie wordt kampioen en wie degraderen? Hoe vergaat het de Nederlanders in (de voorronde van) Europees voetbal?

Is Cairo er klaar voor?

2008-07-08T01:22:00.002+02:00

Zondagmiddag op het terras van De Geus. Vier noeste werkers van de Albert Heijn, te weten Jesper, Allard, Niels en ikzelf, genieten van hun speciale biertje. Terwijl ik druk bezig ben met sms’en en Allard en Niels in een druk gesprek zijn verwikkeld ziet het oplettende oog van Jesper een bekende gedaante voorbijlopen. Het blijkt om Ellery Cairo te gaan, een voormalig voetballer van FC Twente. Ook weer een speler die zijn carrière in Twente terug op de rails heeft gezet. Daar zijn er talloze van op te noemen.

Jesper bedenkt zich geen moment en roept hem: “Ellery!” Op dat moment kijken ook wij op en zien tot onze verbazing dat de goedlachse Cairo, in bijzijn van vrouw en rasta-zoon de moeite neemt om een stukje terug te lopen. Jesper wil zijn handtekening op zijn nieuwste aanwinst, een Albert Heijnpet. Alleen schijnt de handtekening niet te willen lukken zonder pen, tot verbazing van Jesper zelf.

Omdat we Ellery die 20 meter niet voor niets willen laten lopen besluiten we maar een praatje met de rechtsbuiten te maken. Terwijl Niels en Allard vol bewondering zitten toe te kijken vraagt Jesper wat de voetballer op zondagmiddag in Enschede doet. “Een beetje rondkijken he, lekker in de stad.”

Nadat Cairo in 2003 afscheid nam van FC Twente speelde hij in Duitsland voor SC Freiburg en Hertha BSC. Zijn verhuizing in 2007 naar het Engelse Coventry City bleek echter een misstap. De carrière van de eens zo talentvolle Feyenoorder kwam in een zijspoor terecht en deze wil hij dit seizoen weer recht zetten bij NAC Breda. Toen ik van zijn transfer naar Breda hoorde vond ik het jammer dat Twente Cairo niet heeft geprobeerd terug te halen.

Cairo in het shirt van Coventry City

Terug voor De Geus vraag ik Ellery dan ook of hij al wel klaar is voor het nieuwe voetbalseizoen, na zo’n rotjaar. “Klaar? Ik heb er zin in om weer te voetballen, maar ik moet nog wel heel veel trainen.” Wij zijn tevreden en Cairo groet ons vriendelijk voor hij teruggaat naar zijn gezin. Voetballers die in hun vrije tijd de moeite nemen voor een praatje met een liefhebber, dat kan ik waarderen.

Mag dat?

2008-07-01T01:47:00.000+02:00

Een greep uit de oude doos. Toen ik vanavond weer eens zat te surfen op Youtube kwam ik oude filmpjes tegen van Rembo & Rembo. Dit is werkelijk een klassiek programma. Twee ontzettende rare presentatoren die de meest onbenullige, vieze en flauwe sketches aankondigen.

Een onderdeel van het programma Rembo & Rembo is ‘Mag dat?’. In deze terugkerende sketch komt altijd een rare situatie voor. De persoon in het filmpje lost die situatie op een aparte wijze op en de beide Rembo’s doen daar hun uitspraak over. Heel erg flauw en vroeger (als 10-jarige) kon ik er dan ook niet echt om lachen. Als ik de scenes nu bekijk zie ik pas hoe geniaal flauw ze zijn.

Haka

2008-06-26T02:08:00.001+02:00

In de Youtube v/d Week, deze week iets later dan gebruikelijk, aandacht voor sport. Rugby welteverstaan. Enkele lezers vroegen zich af wie dat beest met die lange haren is, hierboven in de titelbalk van mijn weblog. Het is Sebastièn Chabal, een uitstekende rugbyspeler van Frankrijk die wordt gevreesd door bijna alle tegenstanders. Dit is niet zomaar een man, zijn kracht is bijna ongeëvenaard op het rugbyveld.

Echter gaat het hier niet om de persoon Chabal, wellicht in een latere blog meer over het ‘oermens’. Nu gaat het om een ander fenomeen in het rugby. Ik vind sporten als American Football en rugby geweldig om naar te kijken. American Football vanwege de hele sfeer die erom heen hangt. Rugby ook vanwege de haka’s. Voor de wedstrijd is er – zoals het volkslied bij voetbal – ruimte voor een combinatie van zang en dans door beide ploegen, de haka genaamd. De Haka is een Maorische dans waarmee wordt geprobeerd om anderen te intimideren en bang te maken. Eigenlijk wordt deze dans alleen door ploegen uit de Oceanische regio uitgevoerd, waarbij die van Nieuw-Zeeland (de All-blacks) het populairst is. Verder uitleggen heeft geen zin, je moet het hebben gezien, dus bij deze hieronder de Haka

Haka Nieuw Zeeland - Ierland
.

Wat nog fraaiere beelden oplevert is wanneer twee ‘Haka-ploegen’ het tegen elkaar opnemen, zoals hieronder te zien is tussen Nieuw-Zeeland en Tonga. Er wordt door elkaar geschreeuwd en bewogen en is heel indrukwekkend om naar te kijken.

Haka Nieuw Zeeland – Tonga

Het Oranje-gevoel (3)

2008-06-23T19:31:00.002+02:00

Het zal niemand waarschijnlijk ontgaan zijn, maar voor de zekerheid zal ik het nog even zeggen: Nederland ligt eruit! Nederland heeft zich niet kunnen plaatsen voor de halve finale van het EK 2008. Verslagen door de Russen. Door die drinkebroeders. ‘Die rollen we even op’, ‘de halve finale is een feit’ en ‘warming-up voor Italië’ waren enkele uitspraken die ik op het werk of bij de voetbalclub hoorde. Van het voorspelde kampioensteam was echter niets meer te zien. Het ‘sexy voetbal’ bleek uitgewerkt en Van Basten krijgt het weer niet voor elkaar.

Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken dat ik bijna de enige was die durfde te zeggen dat Rusland gewoon van Nederland ging winnen. De hele week heb ik mijn voorgevoel kenbaar gemaakt en de hele week heb ik met lede ogen moeten aanzien hoe mensen mij om mijn inzicht uitlachten. In dat opzicht kun je het nooit goed doen, want achteraf (na de wedstrijd tegen de Russen) wordt mij het verwijt gemaakt dat ik een pessimist ben of zelfs een landverrader! Zaterdagavond 23:06 kreeg ik zelfs het liefdevolle bericht ‘Ik haat jou, homo!’ toegestuurd via de SMS. Ik zal niet zeggen dat jij het was Jesper!

Gelukkig was alles achteraf weer helemaal goed, maar voor even was ik het doelwit van scheldkanonnades en slechte grappen die normaal alleen door mijzelf worden gemaakt. Voor het oranje-gevoel hoef ik dus niet bij jullie aan te komen. De hele wedstrijd was flut. Het Nederlands elftal heeft zich af laten troeven door Rusland, dat simpelweg veel beter was. En ga nou niet zeggen dat ik eerst zo lyrisch was om Van Basten Allard, want dat is bij deze niet zo!

Samen met Allard en Leroy was ik op verjaardagsbezoek bij ex-collega Tim. Verder was een andere ex-collega en wat familie van Tim van de partij. Tim’s familie bleek oranjegezind. Zijn vader voorspelde een 5-1 overwinning voor Nederland en Tim’s zusje was in oranje uitgedost. Ook de een andere man, waarvan ik vermoed dat het zijn oom was, bleek overtuigd van de Nederlandse kwaliteiten. Gevaarlijke plek om te zitten dus, vooral als al snel het verhaal rond gaat dat ik niet in een Nederlandse overwinning geloof.

Toch heb ik mijn best gedaan. Natuurlijk was ik voor Nederland, maar als je nog 65 euro kunt winnen als Rusland Europees kampioen wordt, huil je niet bij een verlies. Tijdens de wedstrijd ging het er soms hard aan toe, op de bank voor de buis welteverstaan. “De leeuw moet zijn klauwen laten zien!”, schreeuwde Tim’s oom. Na de ingetrokken gele kaart van een Russische verdediger verliet de vader van Tim de woonkamer voor een plaspauze. Terug van weggeweest bleek zijn ongeloof niet bekoeld. “Wacht even, dus je wilt zeggen dat als de bal achter is geweest, je alles mag doen? Schoppen, slaan, alles?”

Het huis was te klein toen mijn minst favoriete spits Ruud van Nistelrooij voor de gelijkmaker aantekende, maar toch bleef ik het zeggen: Rusland gaat winnen. Terwijl Allard en Leroy hun best deden mij te negeren beslisten de Russen de wedstrijd in hun voordeel. Teleurstelling alom. Tegen mijn principes in bekeek ik het eens van de positieve zijde: Ik kan én nog 65 euro winnen met de voetbalpoule én we konden op ons dooie gemakje naar de stad, zonder uit te moeten kijken voor al die idioten met hun vuurwerk en rare capriolen op de weg. Mijn voorspelling: Rusland wint het EK! Laat de boze reacties maar komen!

Het Oranje-gevoel (2): Nederland - Frankrijk

2008-06-16T00:37:00.001+02:00

Positieve reacties op mijn blog over mijn belevenissen rond Nederland – Italië en het Oranje-gevoel dat bij mij weer is ontstaan. Ook kreeg ik enkele verzoeken om een soortgelijk verslag te maken rond Nederland – Frankrijk.

Helaas, vrijdagavond is mijn vaste werkdag. Ik heb nog gebeld met Michel Platini (baas van de Europese voetbalbond), maar hij wilde de wedstrijd van Oranje niet verplaatsen naar 22.45, zodat ook ik had kunnen kijken. Hoe ziet zo’n tv-loze avond eruit als Nederland een erg belangrijk duel speelt tegen topland?

17.00 uur: Je komt dus op het werk en ziet je collega’s van de voorgaande shift vrolijk naar huis gaan. ‘Vind je het niet erg dat je moet werken vanavond?’. Ik heb die vraag wel twaalf keer gehoord. Natuurlijk vind ik zoiets jammer, erg misschien zelfs…. Maar wat doe je er aan? Je staat nu eenmaal ingepland en om er nou om te gaan huilen gaat me net iets te ver. Zelfs Koning Voetbal krijgt me niet zover. Bovendien vind je de steun in al die andere collega’s die ook moeten afzien terwijl de rest met bier en chips en in het oranje gestoken voor de buis zit.

19.15 uur: De drukte bereikt een hoogtepunt. Iedereen wil snel zijn boodschappen voor het Nederlands Elftal gedaan hebben. Er komen ook steeds meer in oranje gehulde figuren in de winkel. Voornamelijk om bier in te slaan. Het gesprek van het moment is natuurlijk de naderende wedstrijd tegen de voormalig wereldkampioen Frankrijk.

20.45 uur: Alle aanwezige radio’s in het grootste Albert Heijn filiaal van Overijssel zijn afgestemd op 98.4? FM. De winkel is leeg, iedereen houdt zijn adem in en je kunt een speld horen vallen. De wedstrijd is begonnen.

20.55 uur: Omdat ik op de groenteafdeling geen radio bij de hand heb, belt Allard mij op. “Hoor je dat?” Ik hoor een hels kabaal van de radio op de achtergrond. “Nederland heeft gescoord!” Met een goed gevoel ga ik verder met mijn werk.

21.59 uur: Weer telefoon, een minuut voor sluitingstijd. Ik neem zoals wel vaker op met ‘Dries Roelvink’ en hoor weer Allard aan de andere kant van de lijn, met opnieuw een hels kabaal op de achtergrond. Vol enthousiasme schreeuwt Allard dat het al 2-0 is door Robin van Persie. “Grande Luxe”, citeerde mijn collega de commentator Jack van Gelder.

22.11 uur: Terwijl iedereen zijn afdeling nog aan het opruimen is roept Jan-Willem van de kaas- en vleesafdeling om: “2-1 door Thierry Henry”. Spannend, denk ik, ik zie de Fransen zo terugkomen en de wedstrijd omdraaien. Een halve minuut later roept Jan-Willem opnieuw om: “En het is alweer 3-1 door Arjen Robben”.

Ca. 22.30 uur: Ik zit inmiddels op de fiets naar huis en luister naar Langs de Lijn op mijn MP3-speler. Ik kan nog net meegenieten van het laatste doelpunt van Wesley Sneijder. Terwijl ik over de singel fiets zie ik het eerste vuurwerk al ontstoken worden, oranjefans lopen schreeuwend over straat en een auto vol halve garen komt met een rotvaart op me af. Eindelijk rijd ik in mijn straat als een klein jongetje, aan zijn moeders hand, mij toeroept: “Meneer! Nederland heeft gewonnen! Met 4-1!” En ik maar denken dat iedereen gek is geworden…

Voor de liefhebbers, hieronder het radio-verslag van Jack van Gelder, zoals wij de wedstrijd van Nederland bij Albert Heijn hebben beleefd. Het is wat anders, maar zeker net zo spannend. De manier waarop Van Gelder spreekt is in één woord subliem.

Het Oranje-gevoel

2008-06-10T00:51:00.002+02:00

Daar zit je dan, in de kantine van je voetbalclub met een aantal andere leden, voor het grote scherm. Wachtend op de aftrap van de veelbesproken wedstrijd tegen Italië. Ik kijk nog even rond als de manschappen van beide landen het veld oplopen. Vrijwel iedereen is uitgedost in Oranje, of heeft in ieder geval iets oranjes aan. Ik niet. Ik heb het Oranje-gevoel verloren ergens tussen de uitschakeling op het EK 2004 en de eerste wedstrijden onder Marco van Basten.

Owjee, het volkslied begint. Gelukkig eerst Italië. Mooi gezicht, al die behaarde en met tattoes beschilderde mannen die het Fratelli d’Italia (broeders van Italië) uit volle borst zingen. Het Wilhelmus is aan de beurt en de hele voetbalkantine staat op. Tot mijn verbazing heeft mijn vader zich zelfs van zijn stoel geworpen. Ik niet. Trouw als ik ben aan de Nederlandse vlag, ik ga niet met een twintigtal Oranjefans voor een diascherm het volkslied zingen. Mijn Oranjegevoel is immers verdwenen, ergens tussen… nouja jeweetwel.

Ik schenk me een biertje in en ga zitten voor de wedstrijd. Een gelijkspel, zo was mijn eerste voorspelling. Nederland kon naar mijn mening onder Van Basten immers geen effectief voetbal laten zien. Sinds gisteren. Maandag 9 juni gaat de geschiedenisboeken in als de dag dat ik mijn Oranje-gevoel heb teruggekregen. Wat heb ik geklapt bij het eerste doelpunt van Van Nistelrooij en ik heb gejuicht bij de tweede van Sneijder. Wat wil je ook, als je de knotsgekke voetbalfanaten van de club voor het scherm ziet springen, dansen, schreeuwen en raar ziet doen. De 3-0 van Van Bronckhorst was de genadeslag, ik moet bekennen dat ik stiekem heb geschreeuwd! Uit mijn hoofd was de laatste keer dat ik me zo heb opgewonden om het Nederlands Elftal tijdens de uitschakeling tegen Portugal op het EK 2004.

Tevens moet ik opbiechten dat na al mijn kritiek op Marco van Basten ik deze na de wedstrijd tegen Italië voor even heb ingetrokken. Nederland stond tactisch zoals het moest staan. De sterke mannen (Boulahrouz, Ooijer, Engelaar, Kuyt) in de basis. Lekker de lange bal hanteren, die Italianen helemaal gekmakend. Marco, waarom heeft het niet altijd zo gekund?
Sinds het ‘voetbalpensioen’ van Marc Overmars in 2004 heb ik geen favoriete voetballer meer gehad. Daar is gisteren een eind aan gekomen, want Boulahrouz is mijn nieuwe held. Hij bewees precies waarom ik zondag de loftrompet met hem aanstak.

Je zult me vrijdag en dinsdag niet opeens met de Heineken Trom-pet zien lopen en met een welpiecap al evenmin. Maar wat zal ik juichen als Nederland blijft winnen en een opmars probeert te creëren naar die EK-finale.

Lieve Lezers, mijn Oranje-gevoel is terug!

Een ware veldslag

2008-06-09T17:37:00.001+02:00

Exact over drie uur speelt het Nederlands Elftal haar eerste wedstrijd op het EK 2008, tegen Italië. Van Italië wordt verwacht dat het zoals altijd manipulatief, hard en waarschijnlijk smerig voetbalt. Een mooi moment om in de Youtube v/d Week terug te blikken naar de laatste wedstrijd die Nederland op een groot toernooi speelde.

Het is 25 juni 2006, wereldkampioenschap voetbal in Duitsland. Nederland speelt in de achtste finales tegen Portugal. Het zou een felle wedstrijd worden, met een recordaantal kaarten: twintig stuks! Daarvan zijn er 16 gele en 4 rode kaarten. Gisteren in het portret van Khalid Boulahrouz al een overzicht van zijn ‘aandeel’ in de veldslag tegen de Portugezen. Vandaag een mooie Youtube met alle overtredingen in de wedstrijd van Oranje tegen Portugal. Nederland is gewaarschuwd als het vanavond aantreedt tegen Italië!

Three of a Kind 23: BoemanLahrouz

2008-06-09T01:10:00.003+02:00

Mannen,

Jitse heeft het gehad over de sierlijke Silva, Johan over de technicus Fabregas. Het is tijd voor een verdediger. Voor jullie komt mijn portretkeuze niet als een verassing en ook bij de vaste lezers van mijn weblog zal het niet inslaan als een bom. Het is geworden: Khalid Boulahrouz. Een centrale verdediger die in Nederland zijn gelijke niet kent.

Voor wie Boulahrouz niet kent, zijn bijnamen zeggen genoeg: Ijzervreter en Kannibaal. De Marokkaanse Nederlander is een keiharde, zo’n iemand die zijn tegenstander lachend door midden schopt. Daar hebben ze er in Italië, Portugal en andere Mediterrane landen legio van rondlopen. Van Basten mag naar mijn mening de hemel prijzen dat hij er tenminste eentje tot zijn beschikking heeft en met het oog op de toekomst – in de persoon van Marcellis – een tweede.

Een opmerkelijke carrière, zo is die van ‘Boula’ wel te noemen. Na in de jeugd voor AZ te hebben gespeeld, debuteerde hij als 20-jarige bij RKC in het profvoetbal. Was een jaar later direct basisspeler en een belangrijke schakel in de Waalwijkse verdediging. In 2004 kwam de carrière van de ijzervreter in een stroomversnelling. Voor een bedrag van 2,5 miljoen euro vertrok Boulahrouz om bij onze oosterburen voor Hamburger SV te gaan spelen. Slechts twee seizoenen kwam hij voor HSV uit, want het Engelse Chelsea kwam op bezoek en was bereid om de afkoopsom van 13 miljoen euro te betalen. Even was Boulahrouz de nieuwe Nederlandse voetbalrelevatie. Een avontuur bij de topclub Chelsea, dat was toch onvoorstelbaar?
Het bleek ook onvoorstelbaar, want de verdediger kwam in Engeland niet echt uit de verf en werd daarom afgelopen seizoen dan ook verhuurd aan het Spaanse FC Sevilla. Ook het Spaanse avontuur werd geen succes voor Boula: hij raakte vroeg in het seizoen geblesseerd en zou pas in mei 2008 fit genoeg zijn om wedstrijden te voetballen.

Ondertussen bouwde Boulahrouz ook aan zijn internationale voetbalcarrière. In 2004 werd hij voor het eerst opgeroepen voor het Nederlands Elftal en debuteerde hij in de gewonnen wedstrijd tegen Liechtenstein (3-0). Marco van Basten zag het wel zitten in de kannibaal en posteerde hem daarom in bijna alle kwalificatiewedstrijden voor het WK 2006. Tijdens het mondiale voetbaltoernooi in Duitsland moest Khalid Boulahrouz zijn basisplaats echter afstaan aan André Ooijer, waarna hij deze plaats al snel weer terug had veroverd. In de achtste finales speelde Nederland de beruchte wedstrijd tegen Portugal. Het zou de boeken in gaan als de hardste wedstrijd ooit gespeeld op een WK. De Russische scheidsrechter deelde 16 gele en 4 rode kaarten uit. Een wedstrijd die precies in het straatje van Boulahrouz past. Ook hij moest het veld verlaten na zijn tweede (en goedkope) gele kaart. Hieronder in Video 2, zie je een weergave van de eerste overtredingen van Boulahrouz in de wedstrijd tegen de Portugezen.

Herstellende van zijn ernstige liesblessure besloot bondscoach Marco van Basten om Boula niet mee te nemen naar het EK2008 in Oostenrijk en Zwitserland. Omdat Ryan Babel echter zijn enkelbanden scheurde, mocht de verdediger alsnog inrukken. De laatste geruchten zijn zelfs dat hij vanavond in de wedstrijd tegen Italië mag gaan starten! In dat geval zit ik niet nagelbijtend voor de TV, want met Boulahrouz in de verdediging is Luca Toni kansloos voor mij.

Khalid Boulahrouz. Een kannibaal. Een ijzervreter. Een typische speler voor Zuid-Europa, maar voor het Nederlandse voetbal veel te hard. Toch vind ik het een genot om naar te kijken. Een voetballer die tot het gaatje gaat en letterlijk en figuurlijk zal vechten voor een overwinning, al lijkt die uitgesloten. Dit was mijn favoriete voetballer (van het EK).

De visie van Allard

2008-06-04T16:44:00.003+02:00

Het was de avond na Three of a Kind deel 20. Allard plaatste zijn gebruikelijke reactie op een meer dan redelijke blog van mij. Allard geeft altijd zijn ongezouten mening, dus ook als ik een slechte blog heb, of dat er naar zijn mening iets niet klopt, weet Allard me dat altijd haarfijn uit te leggen. Niet zelden ontaard dat in een leuke discussie op MSN over de meest onzinnige dingen. Dat zijn leuke momenten en ik waardeer het ook enorm dat er sprake is van wat tegenspraak. Normaal hoor je alleen de positieve reacties, maar de negatieve zijn net zo belangrijk voor een journalist in spe!

Dit keer was de reactie van Allard geen directe reactie op mijn blog (die over mijn voorspelling van het naderende EK ging). Allard verbaasde mij met een voetbaltechnisch en schrijfvaardig stukje dat mijn oren bijna deed klapperen. Nu rijst bij mij de vraag…is Allard geschikt voor een maandelijkse gastcolumn? Veel grootheden doen het al. Zo kent De Wereld Draait Door een ‘gastpresentator’, Veronica Magazine een ‘gasthoofdredacteur’ en diverse grote bladen en kranten kennen de zogenaamde ‘gastcolumnist’.

Met het oog op de toekomst kan ik natuurlijk niet achter blijven. In het kader van het publiekelijk bekend maken van mijn weblog ‘Veritas odium Paret’ kan een gastschrijver niet uitblijven. De bezoekersaantallen stijgen, de lezers willen wel eens wat anders. Helemaal als ik over een jaar meer dan vijftig bezoekers per dag wil hebben (ter vergelijking: in mei waren dat er twaalf). Lees daarom hieronder de visie van Allard op het EK 2008 en oordeel of Allard een geschikte gastschrijver is!

Ik citeer Allard:

"Net mijn EK-pool ingevuld. Altijd weer een bult werk om dat ding een beetje naar behoren in te vullen.

Ik vrees dat Nederland het in de poulefase toch af zal moeten leggen tegen grootmachten Frankrijk en Italië. Frankrijk heeft een sterke verdediging en ook de aanval met Henry en Ribery is niet verkeerd. Italië is uiteraard ook favoriet voor de poulewinst en zien we terug in de kwartfinale. Tijdens het zorgvuldig invullen van mijn pool zag ik dat Duitsland inderdaad goed heeft geloot. Bij winst van hun poule (en dat moet te doen zijn met Oostenrijk, Kroatië en Polen) spelen ze tegen de nummer twee van poule A, bij mij het thuisspelende Zwitserland. Voor ze het weten zitten de oosterburen dus in de halve finale. Duitsland kan dus eenvoudig groeien in het toernooi en het karakter van ze helpt ze daar bij en bij mij stranden ze dus ook in de finale.

In de finale ook Frankrijk. Zij worden bij mij eerste in de "poule des doods" en komen vervolgens het verrassende - is het eigenlijk nog een verrassing als ze verrassen? - Rusland. Na deze lastige kwartfinale komen ze in de halve finale wederom Italië tegen. Ik voorspel een strafschoppenserie waarin Frankrijk aan het langste eind trekt. De Duitsers zijn vervolgens de lastige tegenstander in de finale. Die Mannschaft zullen er alles aan doen om te winnen, maar toch zie ik de Fransen winnen. Penalty in de laatste minuut voor Frankrijk door een stomme actie van een Duitse verdediger.

Als laatste heb ik in de halve finale Portugal. De laatste jaren steeds een gevaarlijk team. Toch denk ik niet dat ze in de finale komen. Waarom niet? Geen idee. Gevoel. Niet onbelangrijk bij het invullen van een pool. Polen en Rusland dan. Van Polen verwacht ik weinig. Ik denk dat Kroatië en Duitsland simpelweg beter zullen zijn. Oostenrijk wordt de schlemiel van de poule. Rusland heb ik inderdaad als tweede in de poule in de kwartfinale geplaatst. Van Zweden en Griekenland verwacht ik weinig en Hiddink lootst de Russen redelijk eenvoudig de kwartfinale in. Tegen de #1 van de poule Spanje wordt gelijkgespeelt, maar zij hebben een beter doelsaldo.

Dit doelsaldo brengt me nog op de topscorer. Ook deze moest ik invullen. Het eerste wat ik dacht was mijn held van het WK (bijna de poule mee gewonnen 2 jaar geleden) Fernando Torres. Maar helaas, Spanje scoort veel in de poulefase, maar strandt in de kwartfinale. Om dezelfde reden valt David Villa, een outsider voor deze titel, af. Vervolgens keek ik naar de finale. De Fransen hebben Tierry Henry en ook Franck Ribery. Deze twee zullen vechten om het been, maar toch gaat de derde er mee heen: Miroslav Klose. Het moet mij een hoop punten opleveren hoop ik. En nu maar kijken hoeveel geluk ik heb in de pooltjes!"

Three of a Kind 20: Polen en Rusland gaan verrassen

2008-06-02T23:49:00.003+02:00

Mannen van het goede leven,

Net als jullie maak ik van deze ‘three of a kind’ geen boekwerk, mijn voorspellingen in onze EK-poul verschijnen vanzelf voor het grote publiek en voor jullie.

Je kunt er nog geen zender op zetten of er wordt gespeculeerd over het komende EK. Belangrijkste gespreksonderwerp is dan meestal het Nederlands Elftal. Gaat ‘ons’ Oranje Europees kampioen worden? Of vliegen ‘we’ er na de eerste ronde al uit? Natuurlijk hoop ik het beste voor het team van Marco van Basten, al heb ik er een hard hoofd in. De groepsronde komen we brekebenend door, maar de halve finales zullen we denk ik niet halen.

Er wordt gesproken over Duitsland en Italië, maar ook Portugal en Frankrijk als grote titelkandidaten. Duitsland en Italië zie ook ik in de finale eindigen. Italië op pure klasse, maar Duitsland met standaard geluk. Het begint al bij de veel te opzichtige makkelijke poule die ze hebben. Daar viel jij ook al over Johan. Keer op keer hebben onze oosterburen de weg naar de finale vrij.

Ik heb twee Nederlandse bondscoaches in de eindfase van het EK met twee absolute outsiders. Ik denk dat Polen (Beenhakker) en Rusland (Hiddink) opvallend hoge ogen gaan gooien deze zomer. Zoniet, dan heb ik een probleem. Ook denk ik dat Oostenrijk en Zwitserland niet onderschat moeten worden. Uit het verleden is gebleken (Zuid-Korea, Portugal, Nederland, Frankrijk) dat gastlanden vaak ver komen op hun eigen grote voetbaltoernooi.

Duitsland zal wel weer de finale gaan halen met schwalbe-voetbal

Grote verliezer van dit EK worden toch wel Frankrijk en Kroatië. Frankrijk zal zich net als op het mislukte WK 2002 niet uit de groepsronde kwalificeren. Kroatië werd in de kwalificatiereeks groepswinnaar, maar daar zal naar mijn mening (in tegenstelling tot die van jouw Jitse) de komende weken geen schim meer van te zien zijn.

Jongens, we hebben de Nederlandse selectie, tegenstanders van Oranje en de EK-voorspelling achter de rug. Het is tijd voor wat achtergrondinformatie voor onze trouwe lezers. Een ronde favoriete speler op het EK lijkt me daarvoor zeer geschikt. We kiezen allemaal een voetballer (die op het EK kan uitkomen) uit en schrijven daarover onze motivatie. Ik zit al te twijfelen... doe ik Lukasz Gargula van Polen of toch Alexandros Tzorvas van Griekenland? Nee, mijn keuze is al gemaakt.... ingewijden zullen het misschien al weten.... maar dat bewaar ik voor T.o.a.K nummer 23. Jitse, jij mag eerst!

Three of a Kind 17: Roemenië is geen kansloze underdog

2008-05-31T18:25:00.003+02:00

Jongens,

Ik heb mij donderdagavond weer groen en geel geërgerd aan het Nederlands Elftal. Een slap, levenloos ‘team’ stond in Eindhoven een potje te ballen tegen die jongens uit Denemarken. Van een nationaal team dat zich opmaakt voor een groot toernooi had ik wel iets anders verwacht. Boulahrouz is afgevallen en dat doet mij pijn. Zonder de kannibaal heb ik geen vertrouwen in het EK. Vooral als het Joris Mathijsen is die dat plekje centraal in de verdediging van ‘Boulah’ overneemt. Alleen die naam al…. ‘Joris’. Daar lachen Luca Toni en Nicolas Anelka om. ‘Khalid’ zegt wat mij betreft al genoeg!

Jitse en Johan, jullie hebben jullie licht laten schijnen over de selecties van respectievelijk Frankrijk en Italië, twee tegenstanders van Nederland in de poulefase. Het fris ogende sterrenensemble van Frankrijk is een geduchte concurrent voor Nederland. Om over de Italianen nog maar niet te spreken. Als ik de namen in de verdediging zie (ik noem een Materazzi, Zambrotta of Cannavaro) denk ik aan een nieuw soort scheermes van Gilette. En zo voetballen deze jongens ook!

Er is echter nog een derde tegenstander voor Oranje in poule C, namelijk Roemenië. Roemenië is het lelijke eendje in de ‘poule des doods’. Niemand spreekt over deze ploeg, die toch boven Nederland is geëindigd in de kwalificatiereeks voor het EK in Oostenrijk en Zwitserland deze zomer. De ploegen van poule C, met in het bijzonder het Nederlands Elftal, hebben dus geen enkele reden om de Roemenen te onderschatten.

Daarom geef ik jullie vier redenen waarom Roemenië tóch gaat verrassen op het EK. Redenen waarom Frankrijk, Italië en vooral Nederland hun borst nat kunnen maken.

Kennen is Kunnen
Roemenië speelt als één van de weinige landen met zoveel spelers uit haar eigen competitie. Maarliefst 11 van de 23 geselecteerde spelers komen uit voor een Roemeense club. Hofleverancier is Steau Boekarest met vijf spelers. De selectie van Roemenië is dus veel beter op elkaar ingespeeld dan de overige selecties. De spelers kennen elkaar allemaal veel beter.

De Reuzendoder
Roemenië in een ‘poule des doods’. Dat moet volgens de voetbalkenners een zekere uitschakeling worden voor de Oostblokkers. De geschiedenis leert dat hier niet te makkelijk over moet worden gedacht.
Op haar derde EK (na 1984 en 1996) in 2000 werd Roemenië ook ingedeeld in de poule des doods. Het land was in 1984 en 1996 direct in de eerste ronde uitgeschakeld dus werd hen geen kans gegeven. Met de tegenstanders Duitsland, Portugal en Engeland was een kwartfinaleplaats ook onmogelijk. Het tegendeel werd bewezen:

Roemenië won namelijk van Engeland en speelde gelijk tegen Duitsland en zo was plaatsing voor de kwartfinale een feit. Toevalstreffer? Ik dacht het niet! In de kwalificatiereeks voor datzelfde EK eindigde Roemenië boven het grote Portugal in de eindrangschikking.

Roemenië kwalificeerde zich op jammerlijke wijze niet voor het WK van 2006. In de poule met onder andere Nederland en Tsjechië kwam het twee punten tekort voor kans op kwalificatie. In de kwalificatiereeks voor 2008 liet Roemenië opnieuw zien dat het een sterke selectie heeft. Nederland werd achter zich gehouden, na de 1-0 winst in Boekarest op 13 oktober 2007. Komend EK komt Nederland dus voor de vijfde keer in ruim drie jaar tijd Roemenië tegen.

Ervaring
In de verachte basisopstelling van Roemenië komen slechts twee spelers voor die minder dan 30 interlands hebben gespeeld. Bondscoach Victor Piturca houdt van een vaste selectie. Ook op de reservebank zitten veel spelers met internationale ervaring. Als iets op een groot toernooi van belang is, is dat wel een ervaren selectie.

Topspits, Topverdediger
Nederland mist wat Roemenië wel heeft op het EK. Een type Boulahrouz: Christian Chivu. Een ijzersterke verdediger die tot het laatste fluitsignaal vecht. Bovendien een rustpilaar op moeilijke momenten en spelverdelend staat hij zijn mannetje. In de Roemeense spits loopt een jongen die geen moment alleen moet worden gelaten. Adrian Mutu bewees dit seizoen aan een halve kans genoeg te hebben: in 62 wedstrijden vond hij 32 keer het net. Ook in zijn zestig gespeelde interlands bewees hij een neusje voor de goal te hebben, want hij scoorde maarliefst 27 maal voor zijn vaderland.

Met deze vier argumenten in het achterhoofd nemen we tenslotte een kijkje naar de selectie van de Roemenen. Veel onbekende namen passeren de revue.

De Selectie

Doel: Bogdan Lobont (Dinamo Boekarest), Marius Popa (FC Politehnica 1921), Eduard Stancioiu (1907 Cluj).

Bogdan Lobont kennen we allemaal nog wel. Was doelman bij Ajax, maar is teruggekeerd naar Roemenië. Redelijke keeper, de reservekeepers komen van Roemeense subtoppers en zijn niet bekend.

Defensie: Cosmin Contra (Getafe), Christian Chivu (Internazionale), Cristian Sapunaru (Rapid Boekarest), Sorin Ghionea (Steaua Boekarest), Dorin Goian (Steaua Boekarest), Cosmin Moti (Dinamo Boekarest), Gabriel Tamas (Auxerre), Razvan Rat (Shakhtar Donetsk), Stefan Radoi (Lazio).

Ook in de verdediging zien we veel onbekende namen terug. Met name de voetballers die in het binnenland voetballen laten geen belletjes rinkelen. Toch kent de Roemeense selectie in Christian Chivu een uitstekende bullebak. Cosmin Contra (ex-Atletico Madrid) is ook een ervaren kracht. Razvan Rat, een linksback, zal ook een basisspeler zijn. Natuurlijk mag Radoi niet in het verdedigende vijftal ontbreken.

Middenveld: Florentin Petre (CSKA Sofia), Banel Nicolita (Steaua Boekarest), Razvan Cocis (Lokomotiv Moskou), Paul Codrea (Siena), Mirel Radoi (Steaua Boekarest), Nicolae Dica (Steaua Boekarest), Adrian Cristea (Dinamo Boekarest)

Op het middenveld zal op het EK waarschijnlijk een drietal spelen. Op de midmid de enige Europees bekende speler: Paul Codrea. De 27-jarige speelt voor het Italiaanse Siena. Florentin Petre zal naar alle waarschijnlijkheid op rechtsbuiten staan en de linksbuiten is Razvan Cocis. Ik heb meegekregen dat Cocis in zijn land erg populair is en dat men hem ziet als een talentvolle buitenspeler. Ondanks zijn 25-jarige leeftijd is zijn huidige club (Lokomotiv Moskou) ook zijn eerste grote club. Aan hem om zich op het EK te bewijzen.

Aanval: Adrian Mutu (Fiorentina), Ciprian Marica (VfB Stuttgart), Marius Niculae (Inverness Caledonian Thistle FC), Daniel Niculae (AJ Auxerre)

De aanval is duidelijk. Adrian Mutu dient geen uitleg meer, een echte topspits. Naast hem heeft bondscoach Piturca de keuze uit diverse spitsen met ervaring in grote Europese competities. Marico zal waarschijnlijk aan het langste eind trekken. Het 22-jarige talent verdedigde tot 2007 de kleuren van Dinamo Boekarest en later het Oekraïnse Shaktar Donetsk.

Wat mij betreft zit mijn teambespreking erop. Het is weer eens tijd voor een poule tussen Jitse, Johan en ikzelf. We hebben het concept eerder uitgeprobeerd bij een speelronde in de Champions League. Toen was Johan de winnaar. Dit keer gaan we het EK voorspellen. Spelregels volgen bij de eerste voorspelling, dat is die van Jitse. Bovendien moeten we dan hebben beslist wat de inzet is. Doen we ouderwets om de harde euro’s? Of verzinnen we een opdracht voor de verliezer(s)? Jongens, ik ben benieuwd wie jullie het EK zien winnen.

Three of a Kind 14: 'No nonsense' Boulahrouz moet mee

2008-05-19T01:19:00.004+02:00

Kameraden,

Mijn zogenaamd ‘pro-Twentse’ visie blijkt achteraf toch zeer gegrond: 18 mei 2008 was voor mij een memorabele dag. Niet alleen omdat mijn mooie, lieve vriendin Ellen haar 21ste verjaardag vierde, maar ook omdat FC Twente zich ten koste van Ajax kwalificeerde voor de voorronde van de Champions League. In alle eerlijkheid: ik had het niet verwacht! Ik sloot het tevens niet uit, zeg maar een fifty-fifty gevoel. Jitse bleek sportief en belde mij tussen de koffie en verjaardagstaart om me te feliciteren met de winst van FC Twente.

Maar laat ik het eens hebben over het Nederlands Elftal, één van de meest besproken voetbalonderwerpen de laatste dagen. Clarence Seedorf liet bondscoach Marco van Basten weten zich niet beschikbaar te stellen voor het EK in Oostenrijk en Zwitserland. Hulde aan Seedorf! Deze man beschikt namelijk over de ultieme zelfkennis dat hij gewoon niet in het Nederlands Elftal hoort. Bij AC Milan een waardige speler, maar in de vele interlands (87) die hij speelde heeft hij amper een degelijke indruk kunnen wekken, tijd om op zoek te gaan naar een vervanger dus.
Wat mij meer dwars zit is dat Mark van Bommel niet meegaat naar het EK. Ook hij heeft een onderling geschil met Marco van Basten en heeft besloten niet meer uit te komen voor Oranje. Als ik de bondscoach zou zijn, zou Van Bommel honderd procent deel uitmaken van mijn selectie. De middenvelder van Bayern München liet menig Bundesliga-voetballer het in zijn broek doen en was één van de belangrijke factoren in het kampioenschap van de ‘Rekordmeister’.

Een keeperstrio is belangrijk voor een EK. Het is te riskant om twee doelmannen mee te nemen in verband met blessures. Natuurlijk zouden in mijn oranje Edwin van der Sar en Maarten Stekelenburg worden geselecteerd. Hoewel ik niet zo gecharmeerd ben van de sluitpost van Ajax, acht ik hem op dit moment de beste keuze achter Van der Sar. De positie van derde doelman is veelbesproken. Velthuizen zou een goede optie zijn, maar hij gaat al mee naar de Olympische Spelen. Voor Waterman geldt hetzelfde verhaal. Timmer is voor mij afgeserveerd na de interland tegen Oostenrijk. Nu kom ik toch weer terug op de wedstrijd Ajax-Twente van gisteren. Boschker liet opnieuw zien dat hij er op de belangrijke momenten staat en dat hij een elftal door het vuur kan slepen. Voor mij is dit heel belangrijk voor een keeper op het EK en daarom zou ik Boschker meenemen naar Oostenrijk en Zwitserland.

Ik val misschien al in herhaling, maar ook ik vind dat de verdediging de zwakste schakel is van het Nederlandse voetbal. De echte ‘no-nonsense’ verdedigers zijn tegenwoordig ver te zoeken. Tegenwoordig kijken we naar halve middenvelders, pingelaars en softe figuren. Daarom staat één centrale verdediger voor mij muurvast: Khalid Boulahrouz. Deze spijkerharde ‘kannibaal’ van het Spaanse Sevilla vecht tot de laatste snik en kan gelukkig net op tijd fit zijn voor het begin van het EK 2008. Grootste verrassing in mijn verdediging is ook net als bij jullie, Jitse en Johan, Dirk Marcellis. Het jonge PSV-talent heeft in zijn prille carrière een ontzettend goede indruk op me gemaakt. Het is een lefgozer die net als Boulahrouz het duel niet schuwt.

Boulahrouz pakt door zijn felheid geregeld een kaart

Op het middenveld dus geen Seedorf voor mij, zoveel is in ieder geval al duidelijk. Wel wordt Mark van Bommel weer van stal gehaald en kan ook FC Twente-revelatie Orlando Engelaar rekenen op een uitnodiging. Tot verbazing van vele Nederlanders, maar niet die van jullie mannen, zou ik ook Theo Janssen meenemen. Jullie weten inmiddels dat de middenvelder een speciale plek bij mij heeft gewonnen en dat ik hem absoluut niet op het Europese Landentoernooi wil missen.

De aanvallers ten slotte. Ik zal er geen doekjes om winden. Wat mij betreft maakt Ruud van Nistelrooij deze zomer deel uit van de Nederlandse selectie thuisblijvers. Een spits moet naar mijn mening scoren, altijd en overal. RvN is een uitstekende afmaker, als hij de bal op een presenteerblaadje krijgt en er niet teveel mee moet doen. Klaas-Jan Huntelaar is een goed voorbeeld hoe een spits in mijn Nederlands Elftal moet zijn. Tukker Jan Vennegoor of Hesselink ontbreekt ook niet in mijn selectie en zal puur als pinchhitter worden gebruikt. Dirk Kuyt gaat mee om zijn vechtlust en kan tegen een ploeg als Roemenië heel erg nuttig zijn. Een debutant gaat mee in de aanval. Naast Robben en Van Persie moet er nóg een buitenspeler mee. Eentje die op beide flanken een eventuele blessure kan opvangen. Daar is voor mij maar één geschikte naam: Ejero Elia. De razendsnelle en behendige buitenspeler van FC Twente heeft zich dit seizoen ongelofelijk ontwikkeld en kan rekenen op een plekje in mijn selectie.

Klaas-Jan Huntelaar scoort altijd en overal

Een overzicht van mijn 23-koppige EK-selectie:

Doel: Edwin van der Sar, Maarten Stekelenburg en Sander Boschker.

Verdediging: Mario Melchiot, Jan Kromkamp, André Ooijer, John Heitinga, Khalid Boulahrouz, Dirk Marcellis, Wilfred Bouma en Giovanni van Bronckhorst.

Middenveld: Wesley Sneijder, Rafael van der Vaart, Theo Janssen, Orlando Engelaar, Demy de Zeeuw en Mark van Bommel.

Aanval: Arjen Robben, Robin van Persie, Eljero Elia, Dirk Kuyt, Jan Vennegoor of Hesselink en Klaas-Jan Huntelaar.

Met als basisopstelling:
Van der Sar;
Melchiot, Heitinga, Boulahrouz, Bouma;
Van Bommel, Sneijder;
Robben, Van der Vaart, Van Persie;
Huntelaar.

Jongens, wij stomen ons gedrieën klaar voor het EK voetbal. Onze selecties zijn bepaald, maar ook onze tegenstanders zullen hun beste beentje voor willen zetten in die onderlinge confrontaties in de groepsfase. En wat voor groepsfase! Samen met meervoudig Europees en wereldkampioen Frankrijk, eeuwig titelkandidaat Italië en het stugge Roemenië gaat Nederland strijden voor één van die twee plekken in de kwartfinale. Om onze lezers kennis te laten maken met deze tegenstander stel ik voor om alle drie een tegenstander uit te lichten. Welke resultaten behaalden zij in het verleden? Wat zijn hun sterke spelers of hun opstelling? Waarom kunnen zij Oranje het wel of juist niet moeilijk maken?
Jitse, jij mag gaan aftrappen in de volgende reeks en daarom mag jij van mij zelf een tegenstander uitkiezen. Verras ons!

Aan Liv:Feestdagen voor mij geen feest

2008-05-12T03:08:00.002+02:00

Collega Liv is een van mijn trouwste webloglezers en heeft altijd een eerlijk woordje klaar voor mijn nieuwste blog. Donderdag, tijdens het werk bij de Albert Heijn, sprak Liv mij aan over mijn laatste blog, want ‘het ging weer eens over voetbal’. Ik begrijp natuurlijk als geen ander dat je al je lezers tevreden moet houden dus heb ik Liv beloofd speciaal voor haar een blog te schrijven, dus bij deze Liv!

Je vroeg me iets te schrijven over iets waar ik me ontzettend aan stoor, omdat je dat leuk vindt om te lezen. Dat moet voor mij niet moeilijk zijn, want ik heb normaal gesproken een ellenlange lijst met dingen waaraan ik me stoor. Nu je mij vraagt om iets erover te schrijven, kan ik niet meteen ergens op komen. Ik weet wel iets storends waar ik me op dit moment mee bezig houd, maar de tijd is nog niet rijp om daar over te praten op mijn blog.

Waar kan ik dan wel over praten? We hebben weer een periode achter de rug vol met feestdagen. Eerst was er natuurlijk Pasen, daarna de meivakantie met Koninginnedag, Hemelvaart en Bevrijdingsdag en dit weekend hebben we Pinksteren achter de rug. Wat ik me afvraag: wie viert er überhaupt nog Pinksteren? Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet eens weet wat Pinksteren inhoudt. Ik heb even zitten zoeken op internet en het blijkt dat op Pinksteren de uitstorting van de heilige geest wordt herdacht. Erg leuk en aardig, maar het ontgaat mij volledig! Bevrijdingsdag doe ik niks aan. Wel houd ik elk jaar twee minuten stilte tijdens de Nationale Dodenherdenking, in tegenstelling tot vele Nederlanders. Ik kan me er aan ergeren dat er mensen zijn die het in deze twee minuten niet kunnen laten over straat te schreeuwen. Koninginnedag is me dit jaar (wederom) ontgaan. Toen ik wakker werd zag ik net de afscheidsspeech van de Koningin. Ik ben absoluut niet koningshuisgezind, dus heb ik er niet van wakker gelegen.

In Cuijk wordt nog Pinksteren gevierd

Ik heb het niet zo met de feestdagen. Om nou gelijk te gaan roepen dat ik er een hekel aan heb is een groot woord, want het zijn wel extra vrije dagen. Met Pinksteren heb ik absoluut niks. Met kerst heb ik misschien nog wel het meest. Het kan in principe gezellig zijn, al liet ik het in mijn kerstblog van 2007 niet echt merken. Aan oudjaar heb ik een hekel. Waarom zou je een nieuwjaar moeten vieren? Een nieuw jaar vier ikzelf niet. Mijn verjaardag vier ik voor naaste vrienden, maar niet voor mezelf en al helemaal niet voor familie. Elk nieuw jaar, is een jaar dichter bij de dood. En er is nog zoveel te doen!

Pasen: nog zo’n nutteloos feest Liv! Christenen staan er misschien bij stil en daar heb ik dan ook wel respect voor, maar ik heb er zo’n hekel aan dat dit soort feesten zo commercieel uitgebuit worden. Als de kerstmannetjes de winkel zijn uitgereden, staan de chocoladepaaseieren al bijna klaar. De betekenis van zo’n feest wordt dan volledig teniet gedaan, maar de massa koopt wel massaal in. Hoeveel kilo’s paaseitjes, paashagel, paasbrood, paasijs en andere paastroep heb ik wel niet in die winkelkarretjes zien vliegen? Hoeveel mensen heb ik wel niet zien vechten en duwen voor die laatste paashaasjes?

Nu ik het over het uitbuiten van feesten heb. Valentijnsdag, moederdag, vaderdag en dierendag. Laat me niet lachen! Voor een bosje rozen dat anders 3,50 euro kost, moet je rond Valentijn en moederdag al bijna 6 euro neertellen. Schandalig! Ik heb een jaar of drie geleden een duidelijk statement naar mijn ouders gemaakt: Ik doe niet aan vaderdag en moederdag. Het kwam toen als een lichte schok (vader boos), maar ze zijn er inmiddels aan gewend geraakt. Ik laat me niet meesleuren door de commerciële bende. Nu ben ik niet helemaal eerlijk, want stiekem heb ik dit jaar wel iets aan Valentijnsdag gedaan.

Kortom Liv: waar ik een hekel aan heb zijn feestdagen die worden uitgemolken. In de media en in de winkels, je ontkomt er tegenwoordig niet aan. Toch wil ik niet dat ze worden afgeschaft of worden ‘geruild’ tegen andere potentiële vrije dagen, zoals een aantal politieke grapjassen vorig jaar opperde. Waarom geen suikerfeest in ruil voor Tweede Pinksterdag? Sorry, maar dan heb ik liever dat de geschiedenis, cultuur en identiteit van Nederland gehandhaafd blijft. Het zou wel erg gek worden als we over een paar jaar vrij krijgen omdat de profeet Mohammed moet worden herdacht, of omdat Boedda moet worden geëerd. Dan zit ik toch liever op Tweede Pinksterdag te vervelen op de bank en kijk ik reikhalzend uit naar jouw volgende blog!

Three of a Kind 11 Gezocht: geschikte trainer voor FC Twente

2008-05-07T02:08:00.002+02:00

Jongens, ik let eigenlijk niet zoveel op Ajax. Het is totaal niet mijn club en om eerlijk te zijn zie ik PSV en zelfs Feyenoord liever kampioen worden van Nederland dan die verwende jongens in Amsterdam. Om eerlijk te zijn zie ik Ajax volgend jaar ook niet zomaar kampioen worden. Zoals jij al aangeeft Johan, Ajax is er nog lang niet. De voorspelde topaankopen zijn nog niet binnen.

Terug naar het roze wolkje waar ik me op bevind. FC Twente is goed bezig, daar kan niet over getwijfeld worden. Vorige week werd NAC in de play-offs met 8-1 over twee wedstrijden (3-0 thuis, 5-1 uit) weggezet. Zelfs de meest optimistische Twente-supporters hadden deze uitslagen waarschijnlijk niet verwacht. Wie weet speelt de club uit de grensstreek volgend seizoen wel in de voorronde van de Champions League! Voordat het zover is moet Ajax wel verslagen worden… een hele lastige opgave, maar zeker niet onmogelijk.

Maar hoe moet het nu verder? Fred Rutten gaat weg naar Schalke 04. Ongetwijfeld zal hij enkele Twente-spelers meenemen naar Gelsenkirchen. FC Twente blijft een subtopper, een leverancier voor topclubs, dus moet er elk seizoen weer aan een team gebouwd worden. Volgend seizoen wordt het des te moeilijker zonder trainer/technisch directeur Rutten. Het speculeren over de nieuwe trainer is al bijna twee weken bezig. Ron Jans is al benaderd, maar heeft vriendelijk bedankt. Zijn missie bij Groningen is nog niet ten einde. Zonde, want Jans zie ik graag voor de spelersgroep van FC Twente staan.

Ron Jans bedankte voor de eer

Ik ben er bang voor Johan. Ik ben bang dat Joop Munsterman Erik ten Hag naar voren schuift als de nieuwe hoofdtrainer. Het zou typisch zijn voor FC Twente: vertrouwen in je eigen kwaliteiten en talenten. Dat is helemaal niet verkeerd, maar Twente wil iets gaan betekenen in het Nederlandse voetbal. Naar mijn mening gaat dat niet met Ten Hag. Niet als hoofdtrainer in ieder geval. Ik zie Ten Hag als een ideale assisent-trainer, samen met Cees Lok (die de beloften van Twente maandag kampioen maakte).

Johan, je vroeg me ook om mijn eigen visie. Welke trainer zie ik graag in de dug-out van FC Twente plaatsnemen volgend seizoen? Je denkt vast dat deze vraag een inkoppertje voor mij zal zijn, maar het tegendeel is waar! Ik vind eigenlijk dat er een ervaren trainer op de trein naar Enschede moet stappen. Liefst één die gelijk de vrijgekomen rol van technisch directeur op zich kan nemen. Die trainers vind je niet op elke straathoek. Louis van Gaal blijft tóch bij AZ, Co Adriaanse heeft zich net genesteld in Salzburg in Oostenrijk, Martin Jol vertrekt naar alle waarschijnlijkheid naar HSV. Dan houden de haalbare opties voor Twente al op. Verbeek was een ideale kandidaat geweest voor een volksclub als Twente, maar deze Tukker vertrekt al naar Feyenoord. Als je het mij vraagt Johan, is een tandem Ten Hag / Lok nog niet eens zo onlogisch. Je kunt beter voor eigen talent kiezen, dan uit wanhoop een uit de gratie gevallen semi-toptrainer aanstellen. Maar: stel dan tenminste wel een ervaren technisch directeur aan.

Toch is er nog hoop op een geschikte trainer! Mario Been, zoals jij al aangaf Johan, ons idool. Been is toe aan een stapje hoger, dat heeft hij dit seizoen bij NEC wel bewezen. Boven alles: Mario Been heeft lef! Hij durft keuzes te maken en is niet bang om op zijn bek te gaan. Zo’n lefgozer kan Twente wel gebruiken. Naar mijn mening is de man van de veelbesproken (perfecte) balaanname de meest serieuze kandidaat voor de trainerspositie bij de trots van Enschede. Maar jongens, wat dachten jullie van Jan Everse. De trainer van FC Zwolle heeft dit seizoen laten zien wat je met een jonge, relatief onervaren team kunt bewerkstelligen. Promotie naar de eredivisie behoort nog tot de mogelijkheden. Of Hans Meyer. Eind jaren ’90 stond hij garant voor behoorlijke prestaties. Een trainer die precies in het straatje van Rutten past. Nog een optie, die ik nergens hoor: Mark Wotte. Ik heb Wotte altijd een goede trainer gevonden. De geboren Enschedeër zou de beoogde dubbelrol bij Twente kunnen invullen, maar moet nog wel uit de zandbak bij Al-Ahli (Qatar) worden weggetrokken.

Mario Been: ideale trainer voor Twente

Zo kun je te pas of te onpas nog vele namen noemen. Voor mij is er een duidelijke kandidaat: Mario Been. Toch denk ik dat Munsterman voor toekomst kiest boven directe topambitie. In dat geval worden Erik ten Hag en Cees Lok de nieuwe trainers van FC Twente. Om even bij Twente te blijven: nog nooit stonden spelers van de volksclub zo in de belangstelling van de vertegenwoordigende elftallen van Nederland. Boschker en Engelaar zitten in de voorselectie voor het EK 2008. Wielaert, Braafheid en Brama in de voorselectie voor de Olympische Spelen. Over de eerstgenoemde selectie wil ik het graag hebben. Want Jitse, zou het niet leuk zijn als we in deze ronde Three of a Kind allemaal ‘onze’ EK-selectie van 23 spelers voor het Nederlands Elftal zouden geven. Ik ben reuze benieuwd wie jij en Johan zullen selecteren. Bij Johan kan ik enkele posities zo invullen. Patrick Kluivert zal ongetwijfeld deel uitmaken van zijn selectie. Bij jou ben ik me niet zo zeker, behalve dat de hofleverancier Ajax heet. Zo niet, bewijs me het tegendeel. Jitse, hoe ziet jouw ideale EK-selectie er uit?

Alleen nog geknipt door Babs

2008-04-26T04:22:00.003+02:00

Gisteren moest ik weer naar de kapper. Mijn haar had al weer een memorabele lengte bereikt en ik moest foto’s laten maken voor een nieuwe identiteitskaart. Sinds de invoering van de nieuwe fotoregels op officiële documenten (hoofd recht, beide oren zichtbaar, niet lachen) moet mijn haar dus achter mijn oren. Om praktijken zoals op mijn rijbewijs te voorkomen besloot ik maar naar de kapper te gaan. Op mijn rijbewijs is namelijk een knappe langharige jongen te zien (maar helaas door regen en wind geteisterd) die al zijn haren achter de oren moet doen: vreselijk. En ik zit er tot 2016 aan vast!

Ik heb iets met wachtkamers en afspraken. Dan voel ik me altijd zo ongemakkelijk, dat zit nu eenmaal in me. Ik heb dat zoals velen bij de dokter en bij de tandarts, maar echter ook bij de kapper. Ik ga niet graag naar de kapper. Eerst weet niet hoe lang wachten in die ongemakkelijke stoeltjes, dan nog in die kappersstoel zitten. Dat gepruts en getrek aan je haar… soms doet het zelfs pijn!

Maar gisteren niet, want Babs moest werken bij Kapsalon Gerard. Ik wist net voor een moeder met twee kinderen binnen te wippen, kwam binnen en kon vrijwel direct bij Babs aanschuiven. De spontane, blonde Babs, ik gok een jaar of 22 tot 25, heeft mij drie keer eerder geknipt, maar ik wil niemand anders meer. Alle drie keren ben ik niet gewond geraakt, is er geen haartje uit mijn hoofd getrokken en heb ik geen klachten over mijn kapsel gehad. Kortom: Babs staat garant voor een voorzichtige en zorgvuldige afhandeling van je haarmodel. Ze is zelfs de enige kapster die het lokje in mijn pony precies op maat weet te krijgen!

Ook belangrijk: Babs is ook erg aardig en houdt wel van een praatje. Ik ben zelf niet zo’n prater, maar schrik soms van die vrouwen die je knippen met een gezicht van een wasbeer. Godsechagrijnig! Dan ben ik bang om te praten, want mijn oren wil ik liever niet kwijt. Gisteren was Babs (ik denk een afkorting voor Babette) weer lekker enthousiast, ondanks wat haar deze week is overkomen. Ze was namelijk gedupeerde geworden van pinpasfraude bij het tuincentrum. Ze kon nog niet vertellen of er ook geld was gestolen (haar pas werd namelijk geblokkeerd), maar het zorgde wel voor veel ellende: “Tegenwoordig kunnen ze ook alles met die technieken”. Ik kon alleen maar instemmen. Ze verzekerde me dat ik in de kapsalon wel veilig kon pinnen, maar begon te twijfelen toen ze de prijs opnoemde: “Je mag de pas doorhalen, dat wordt 15 euro….. of misschien wel 1500 he”. Gelukkig ging het om een grapje.

Slechts dertig minuten ben ik de kapsalon geweest, maar ik was weer voorzien van een vlot kapsel. Over drie maand staat me ongetwijfeld weer een nieuwe knipbeurt te wachten. Dat wil zeggen, als mijn agenda aansluit op het werkschema van de beste kapster van Enschede. Voordat ik de kapsalon in stap wil ik één ding geregeld hebben: Ik wil geknipt worden door Babs.

Three of a Kind 8:Wie moeten er mee naar Peking?

2008-04-24T14:37:00.006+02:00

Ja, Peking 2008 komt eraan. Het veelbesproken Peking 2008. Ik zal er verder geen woorden aan vuil maken of de Olympische Spelen van Beijing (Zoals Peking officieel heet) wel of niet geboycot moeten worden. Wat mij betreft wél, maar wat mij betreft hadden ze in 2001 nooit moeten besluiten de Spelen in China te houden.

Wij blijven bij het voetbal. Johan, jij vroeg mij een reactie te geven op de keuze van Foppe de Haan voor Roy Makaay als eerste dispensatiespeler. Nu hoorde ik zelfs dat Roy Makaay aanvoerder gaat worden tijdens de Olympische Spelen.
Voordat ik mijn reactie ga geven zal ik het principe van dispensatiespelers even uitleggen, want niet iedereen lijkt het nog te snappen.

Op de Olympische Spelen wordt ook gevoetbald. Omdat de speelschema’s van de internationals al zo druk zijn (deze zomer is bijvoorbeeld het EK 2008) is er besloten dit Olympisch voetbalkampioenschap voor spelers onder de 23 jaar te laten zijn. Een goed initiatief, zodat jonge talentvolle spelers kansen krijgen zich in de kijker te spelen. Echter, er is ook besloten dat elk deelnemend land drie spelers mag meenemen die ouder zijn dan 23 jaar (of beter gezegd: die voor 01/01/1985 zijn geboren). In de theorie betekent dat Brazilië Ronaldinho mag meenemen, Portugal Cristiano Ronaldo en Duitsland mag zelfs de bijna 40-jarige Oliver Kahn oproepen. In de praktijk zal dit niet gebeuren. Wanneer de Olympische Spelen bezig zijn, begint het voetbalseizoen al voor veel grote clubs. Geen enkele club wil zijn topspelers afstaan aan een Olympisch Elftal.

Voor Nederland betekende dit onlangs al dat Clarence Seedorf, Mark van Bommel en Arjen Robben sowieso niet mee zullen gaan naar Peking 2008, mochten ze afvallen voor de EK-ploeg van Marco van Basten. Bondscoach Foppe de Haan zag het wel zitten met de spelers, maar respectievelijk AC Milan, Bayern München en Real Madrid lieten weten hier niet voor open te staan. Natuurlijk zijn er genoeg opties voor Foppe, want Van Basten heeft heel veel ervaren internationals de deur dichtgegooid.

Over de keuze voor Roy Makaay ben ik erg positief. Makaay is een hele goede aanvaller, kende bij Feyenoord geen superseizoen, maar liet blijken nog altijd een neusje voor de goal te hebben. Verder is Makaay ervaren met het spelen op een groot toernooi en kan hij de jonge spelers nog wat bijbrengen. Foppe de Haan wilde eind maart zo graag ‘wat meer goals zien’. Met het betrekken van Makaay bij de Olympische Ploeg denk ik dat hij een goede keuze maakt.

Johan, je vroeg me ook de andere twee dispensatiespelers in te vullen. Hoe ik het zou doen. De eerste, Roy Makaay, was ik namelijk mee eens. De selectie waarmee Foppe een keuze voor Peking wil gaan maken is waarschijnlijk:

Doel: Piet Velthuizen (Vitesse), Kenneth Vermeer (Willem II).
Achterhoede: Ryan Donk (AZ), Henrico Drost (sc Heerenveen), Dirk Marcellis (PSV), Calvin Jong-A-Pin (sc Heerenveen), Erik Pieters (FC Utrecht), Gianni Zuiverloon (sc Heerenveen).
Middenveld: Wout Brama (FC Twente), Geert Arend Roorda (SC Heerenveen), Kees Luijckx (Excelsior), Ruud Vormer (AZ), Ismail Aissati (PSV)
Aanval: Nordin Amrabat (VVV-Venlo), Royston Drenthe (Real Madrid), Othman Bakkal (PSV), Leroy George (FC Utrecht), Evander Sno (Celtic), Roy Beerens (SC Heerenveen)

Er zullen 18 spelers mee mogen naar Peking, dus moet er nog veel in de selectie gebeuren. Ik denk dat Foppe voor twee doelmannen kiest, 6 verdedigers, 5 middenvelders en 5 aanvallers.
Makaay gaat mee, dus George en Amrabat vallen wat mij betreft af. De andere aanvallers schat ik net wat beter in.
In het doel zou ik niks veranderen. Velthuizen is een hele goede keeper, net als Vermeer. Een andere keeper zal toch geen goede optie zijn, want met een Boscher of een Gentenaar overtref je een Velthuizen niet.

Als ik de selectie zou gaan samenstellen, zou er dus nog een verdediger en een middenvelder bij moeten. Een rechtsback in dit geval, in plaats van Erik Pieters. Als ik aan een ervaren rechtsback denk, die niet onmogelijk mee te nemen is, denk ik aan Mario Melchiot. Ooijer zal door Van Basten worden opgeroepen en Fernando Ricksen is niet meer goed genoeg. Melchiot dus in het Olympisch Elftal, wat mij betreft. Op het middenveld kan een ervaren spelverdeler á la Van der Vaart goed van pas komen. Van Bommel zal niet meegaan en valt dus af. Mijn gedachte kan dan maar uitgaan naar twee personen: Edgar Davids en Theo Janssen. Beide spelers gaan niet mee naar het EK 2008, dus zijn eventueel vrij voor een avontuurtje. Davids vertrekt bij Ajax en speelt dus geen voorronde Champions League, Janssen met FC Twente misschien wel. Eerste keuze dus Edgar Davids, net als Makaay een uitstekende leraar voor de jonge spelers. Deze selectie zal dan ten koste gaan van Ruud Vormer. Om een lang verhaal kort te maken: Wat mij betreft selecteert Foppe de Haan Roy Makaay, Edgar Davids (of Theo Janssen) en Mario Melchiot voor de Olympische Spelen.

Update: Johan maakte mij er pijnlijk op attent dat Melchiot waarschijnlijk meegaat naar het EK. Nouja, zo goed als zeker zelfs. Hierdoor valt mijn plan in duigen, maar heb intussen een andere optie bekokstoofd: Boudewijn Zenden, een van mijn favoriete voetballers. Hij is zowel inzetbaar op de linksback, linksmidden en linksbuiten. De gehele linkerflank is op deze manier 'gecoverd' en in geval van nood ook wel de rechterkant. Bovendien wil hij zelf ook erg graag. Of Olympique Marseille wil meewerken is de vraag, maar dat is natuurlijk niet aan mij. Boudewijn Zenden dus!

Voordat je meteen over de naam Melchiot valt Jitse: het is een ervaren verdediger. Bovendien vind ik niet dat je de centrale verdediging (Donk en Marcellis) moet gaan aanpassen om een oudere speler mee te kunnen nemen. Voor jouw volgende blog had ik je eigenlijk willen vragen over het naderende kampioenschap voor Inter Moengotapoe in de Surinaamse eredivisie. Er kwam mij echter wat nieuws op het spoor. De feeststemming bij PSV is gauw gesust. Doelman Heurelho Gomes (op handen gedragen in de lichtstad) spuit kritiek naar Jan Reker, de directeur van zijn club. Wat denk je Jitse, is deze hetse een vorm van media-aandacht, om maar zo snel mogelijk een transfer naar bijvoorbeeld Tottenham te forceren? Of meent Gomes het en wil hij niet meer met de directeur samenwerken?

Three of a Kind 5: Een veelbelovend competitieslot

2008-04-14T03:08:00.005+02:00

Johan, je vraagt me een voorspelling te doen over het competitieslot van de eredivisie. Dat lijkt wel onmogelijk. Het lijkt dit jaar net zo’n hectische slotdag te worden als in 2007. Toen konden echter nog drie ploegen kampioen worden. Nu gaat de strijd om de felbegeerde ‘schaal’ tussen Ajax en PSV. Omdat Groningen – Ajax werd uitgesteld vanwege een stadionbrand in het Euroborg, loopt Ajax een wedstrijd achter op de koploper uit Eindhoven. Die heeft het kampioenschap echter geheel in eigen hand: een gelijkspel tegen Vitesse is voldoende. Ajax moet (na woensdag tegen Groningen te hebben gespeeld) volgende week thuis tegen Heracles Almelo). FC Groningen is zeker van play-offs UEFA Cup, maar voor Vitesse en Heracles is er nog wat te halen. De stand na 33 speeldagen:

Ik denk eerlijk gezegd dat PSV gewoon het kampioenschap gaat pakken. Een gelijkspel bij het Vitesse van galbak Aad de Mos is namelijk voldoende. Vitesse hoopt net als FC Utrecht nog op een plek bij in de play-offs voor UEFA Cup, maar die wordt waarschijnlijk ingenomen door het NEC van de steengoede trainer Mario Been. Heel opvallend, want voor de winterstop stond NEC troosteloos onderin de rangschikking. Het team heeft een ongekende vooruitgang geboekt in de tweede helft van de competitie.

AZ wordt de grote verliezer van 2007/2008. Geen kampioenschap, geen play-offs Champions League, geen play-offs UEFA Cup, maar slechts play-offs voor de poedelprijs: Intertoto Cup.
De grote winnaar van dit seizoen is NAC. Geheel uit het niets en met steenkolenvoetbal weet trainer Ernie Brandts prestaties neer te zetten met de club uit Breda. Toch zal in de play-offs ware klasse het onderscheid gaan maken. Op dit front zal het NAC het naar mijn inzicht afleggen tegen de andere deelnemers.

Wie die deelnemers gaan worden staat nog helemaal open, maar mijn voorspelling volgt. Ik hoop dat ‘mijn cluppie’ FC Twente zich in ieder geval bij de minicompetitie in het naseizoen gaat vervoegen. In alle eerlijkheid vind ik ook dat ze het hebben verdiend. FC Twente speelde lange tijd veruit het mooiste voetbal in de eredivisie, maar moest het na de winterstop even ontgelden in een mindere periode. Hadden ze die niet gehad, dan had ik Twente nu boven aan de ranglijst zien staan, zonder dat ik nu te overdreven ben. Voor volgend seizoen ben ik huiverig. Aan de ene kant, vertrouw ik op de kwaliteiten van de spelers en met de nieuwe aanwinst Theo Janssen ben ik meer dan tevreden. Uitbundig misschien wel. Janssen is al jaren een van mijn favoriete voetballers uit de eredivisie. Als Fred Rutten en Orlando Engelaar na dit seizoen vertrekken zie ik het echter wat somberder in. El Ahmadi mag in principe weg van mij. Janssen is een meer dan waardige vervanger en sinds de winterstop heb ik Karim bijna niet in beeld gezien. Nu het grote geld (Feyenoord) lonkt lijkt de Marokkaanse middenvelder snel vertrokken.

Wat gaat er gebeuren? Wie wordt er kampioen? Welke clubs spelen voor welke prijzen? Ik heb mijn voorspellingen hieronder in een hypothetische eindstand gezet. Hierbij ga ik ervan uit dat Roda JC de bekerfinale wint van Feyenoord en plaats tien dus recht geeft op play-offs.

PSV

Ajax
NAC
FC Twente
Heerenveen

Feyenoord
FC Groningen
Roda JC (Roda of Feyenoord speelt dus UEFA Cup op basis van bekerresultaat)
NEC
FC Utrecht

AZ
Vitesse
Sparta
Heracles

De Graafschap

Willem II
Excelsior

VVV

Mijn idee over de slotfase van de competitie staat dus vast: PSV wordt kampioen en VVV degradeert na één jaar alweer naar de Jupiler League. Ajax of FC Twente speelt in de voorronde van de Champions League. Eerlijk gezegd ben ik bang dat het 'lucky Ajax' wordt, maar aan de andere kant weet ik niet of de Amsterdammers duizenden zingende tukkers in Gelsenkirchen kunnen doorstaan.

Als Feyenoord de beker niet wint, speelt het ook geen UEFA Cup. NEC of FC Groningen zal zich daarvoor plaatsen. Ook hier durf ik geen winnaar te noemen. Beide ploegen heb ik hoog zitten.

Intertoto Cup is er natuurlijk voor AZ, maar ik vraag me af of ze er blij mee zijn. Halverwege juli begint deze Europese voorronde al en de club van Dirk Scheringa kan alle tijd gebruiken om samen met de opvolger van Louis van Gaal een nieuw team op te bouwen.

In de nacompetitie spelen Willem II en Excelsior. Excelsior degradeert, ongeacht de tegenstander in de nacompetitie. Willem II durf ik geen woord over los te laten, maar als ze ADO Den Haag of RKC zullen treffen, kunnen ze volgend seizoen ook in Tilburg gaan genieten van de Jupiler League.

Citaat van Gert-Jan Verbeek: “Binnen vier jaar wordt een subtopper kampioen”. Hier kan ik me volledig in vinden. De nivellering tússen top en subtop is al jaren geleden ingezet door AZ. Nu de Alkmaarse club lijkt af te haken, staan potentiële titeljagers als NAC, FC Twente en SC Heerenveen op. Feyenoord is al verslagen. PSV en Ajax voelen de hete adem in hun nek. Jitse: Binnen vier jaar een subtopper kampioen of blijft de traditionele top 3 de kampioenschaal tot 2038 uitwisselen, wat denk jij?

Three of a Kind 2: “Aad de Mos is een galbak”

2008-04-09T00:41:00.003+02:00

Deze blog maakt deel uit van een nieuwe rubriek op mijn weblog: ‘Three of a Kind’. In deze rubriek schrijven mijn journalistieke klasgenoten Jitse en Johan en ik om de beurt een blog over een onderwerp (in het voetbal). Dit onderwerp is echter gekozen door de voorganger. Johan heeft de openingsblog gewijd aan Gert-Jan Verbeek. Hij heeft het stokje aan mij overgedragen met als onderwerp Aad de Mos, trainer van Vitesse. De nieuwe rubriek is via de links aan de rechterkant te volgen op de weblogs van Johan en Jitse en is altijd duidelijk aangegeven met de titeltekst ‘Three of a Kind’.

Beste J. en J.,

Trainers zie je in veel verschillende soorten en maten. Johan, zo noemde jij Gert-Jan Verbeek een ideale trainer. Daar ben ik het absoluut mee eens: lekker nuchter, geen gezeur, maar voetballen. Er zijn echter ook hele andere figuren. Van die trainers die zich continu met andere dingen bemoeien dan wat er op het veld gebeurt. Zo zetten Louis van Gaal, Andries Jonker en Aad de Mos zich keer op keer in de spotlights van de media. ‘Mediageil’ zegt mijn vader dan altijd en daar kan ik hem geen ongelijk in geven.

Op die laatstgenoemde, Aad de Mos, wil ik wat verder op in gaan. Waar ik voor Van Gaal en Jonker nog respect of enige begrip kan opbrengen, kan ik dat bij 61-jarige oefenmeester van Vitesse totaal niet. De beste man kan beter met vervroegd pensioen, want de laatste weken heeft hij duidelijk laten blijken dat het aflopende zaak met hem is.

De Mos ligt onder vuur. Hij wisselde onlangs Haim Megrelishvili twee wedstrijden achter elkaar binnen een kwartier speeltijd. Oké, de Israëliër speelde op die momenten niet echt goed, maar met dit soort acties maak je zo’n jongen mentaal helemaal kapot. Het verbaast me dat Megrelishvili zijn coach niet aanvloog na zijn tweede wisselbeurt! Dit is niet het enige voorval bij de bijna failliete club uit Arnhem. Theo Janssen, spelmaker en ‘het gezicht’ van Vitesse, werd diverse keren buiten de selectie gehouden omdat hij ‘beneden de ondergrens’ zou hebben gepresteerd op de training. Vorig seizoen was het Purrel Fränkel die door Aad de Mos als zijn zondebok werd gebruikt.

De Mos lijkt voortdurend op zoek te zijn naar een zwart schaap binnen de selectie, die hij dan voorlopig weer even het leven zuur kan maken. Hij spuit kritiek. Op zijn spelers, op de media, maar niet op zichzelf. O nee, de grote Aad de Mos, de succesvolle trainer is voor alles weggelegd. ‘Luister naar Aad de Mos en we halen de play-offs’, zei de trainer over zichzelf in een interview vorige week. Ook bij Studio Voetbal liet hij zondagavond weten nog een hoge pet van zichzelf op te hebben. Diverse keren heb ik hem horen roepen wat voor goede trainer hij wel niet is, wat hij allemaal wel niet goed deed en wat zijn kwaliteiten zijn.

Interessant dacht ik vanmiddag: ik pak zijn CV’tje er even bij en kijk wat de toptrainer zoal heeft gepresteerd. Dan zie ik dat de Hagenees alleen successen boekte met Ajax, KV Mechelen (eind jaren tachtig) en Anderlecht (begin jaren negentig). Vooral de prijzen met KV Mechelen (Europacup, Belgische Beker en Belgische competitie) zijn eerlijk gezegd heel erg netjes. Hierna is het echter aflopende zaak. De Mos komt nog uit voor PSV, Werder Bremen, Standard Luik, Sporting Gijon, het illustere Urawa Red Diamonds uit Japan, nogmaals KV Mechelen en Al-Hilal (wie kent het niet) uit Saoedi-Arabië. Alvorens De Mos besluit naar Vitesse te vertrekken is hij ook nog heel even bondscoach van de Verenigde Arabische Emiraten. ‘Aadje Afkoopsom’ luidt een weinig eervolle bijnaam van De Mos, omdat hij zo vaak werd ontslagen.
De laatste prijs van De Mos? Buiten de Saoedische Beker (2003) stamt zijn laatste échte prijs uit 1991: de Belgische titel met Anderlecht.

Aad de Mos een toptrainer… laat me niet lachen. De Mos is een galbak, moet eerst eens in de spiegel kijken en dan kritiek geven op zijn spelers. Bovendien doet Vitesse het zo slecht nog niet. Dikke kans dat ze de play-offs nog halen. Over de play-offs gesproken Jitse: die liggen net als De Mos steeds vaker onder vuur. Wat vind jij daar nou van? Zijn de play-offs een aanwinst of kan de competitie beter op een andere manier spannend worden gemaakt?

25 meest schokkende tv-momenten

2008-03-09T21:36:00.007+01:00

Wat een regelrechte onzin!

Ik vind het altijd wel leuk om op SBS 6 te kijken naar die programma’s met van die overzichtjes. De 25 meest emotionele/spannende/grappige/etc. tv-momenten.
Vandaag was er weer zo’n overzichtje op de SBS, getiteld, de 25 meest schokkende tv-momenten. Leuk! Dacht ik, maar toen ik nummer 8 voorbij zag vliegen kreeg ik al mijn eerste twijfels over de journalistieke waarde van het programma.

Op nummer 8 stond namelijk Patty Brard. Deze altijd jankende schreeuwlelijk zou tijdens een uitzending van het al even zo slechte ‘De nieuwe Uri Geller’ bijna een acteur (want ga me niet vertellen dat dit allemaal echt is) met een zwaard hebben doorboord. Als dit moment al de nummer 8 is, dan zullen de ‘break-up’ van Ellemieke Vermolen en Jan Smit en de tongzoen tussen Britney en Madonna ongetwijfeld iets hoger hebben gestaan. Dit is mij echter volledig ontgaan, want pas bij de nummer 4 viel ik weer in.

Nummer 4: De Moord op Pim Fortuyn. Ja, geen grote verrassing dacht ik. Pim Fortuyn was een van de iconen in de Nederlandse politiek vlak voor zijn dood. Het was nog nooit voorgekomen dat een Nederlandse politicus zo bruut werd vermoord om alleen zijn mening.

Nummer 3: Jahoor, daar zullen we hem hebben. Voor mij staat het heel dichtbij: de vuurwerkramp in Enschede. Lichtelijk verbaasd ben ik, dat wel. Had deze ramp toch wel op plaats twee verwacht, maar er zullen ongetwijfeld wel twee ergere rampen zijn voorgekomen. De WTC-ramp staat natuurlijk op plaats één, dat kan niet missen, maar wat is dan de nummer twee?

Nummer 2: Ongelooflijk, de vliegtuigen die het WTC in New York doorboren. Ik ben overladen met verbazing. Hoe kan dat? Duizenden mensen lieten het leven omdat een groep doorgedraaide moslims zonodig het ‘paradijs’ wilde bereiken en dan staat dit schokkende moment niet op nummer één? Ik ben aan het denken….. De moord op J.F. Kennedy misschien? De dood van prinses Diana?

Nummer 1: De onthulling van Peter R. de Vries in de moordzaak van Natalee Holloway. Dat dit tv-moment bovenaan staat is op zichzelf al het meest schokkende tv-moment te noemen. Het bewijs dat SBS amper aandacht heeft voor de journalistieke procedure. De commercie druipt er van af. Natuurlijk, Peter R. de Vries werkt voor de SBS, dan moet die man wel een beetje in de aandacht blijven. Dit moment is absoluut goed genoeg voor een top 15, maar kom nou SBS, een eerste plaats is wel erg bevooroordeeld.

Bij deze nomineer ik 'De 25 meest .....' van SBS 6 voor 'De Loden Lama' - mijn zelfverzonnen prijs voor het slechtste tv-programma. Dit vanwege de ongelooflijk onjournalistieke en commerciële opzet.

Journalist vs. Journalist

2008-02-26T01:32:00.001+01:00

Afgelopen zondagmiddag kon ik eindelijk de kicksen aantrekken. Na maanden een verveelde zondagochtend te hebben beleefd werd er weer eens gevoetbald. En laat er nou net die wedstrijd tegen Mediterraneo op het programma staan……

Bij Mediterraneo speelt kameraad en mede-journalist Johan. Omdat hij eerst met zijn eigen team in het naburige Lonneker moest voetballen, kon hij pas in de tweede helft invallen. Voor de eindstand mocht het niet baten, want wij (De Tubanters 4) konden een zwaarbevochten 0-1 zege al halverwege de eerste helft veilig stellen.

Tot een echte ‘clash’ is het niet gekomen. De lange Syriër (die bij onze eigen ‘lange’ overigens slechts tot de schouders komt) speelde voor de gelegenheid centraal in de verdediging, terwijl ik zelf ben gepositioneerd op de rechtsback.

Hoewel de teamprestaties behoorlijk tegenvielen (wat gedeeltelijk te maken had met de slechte staat van het veld) waren de voetballende journalisten amper op een fout te betrappen.

Ondertussen is de kampioenskar voor het vierde elftal nog altijd niet afgezegd. Als Tubanters 4 de laatste negen wedstrijden weet te winnen (waar we ondanks de chronische blessures gewoon van uit gaan) wordt het team voor het eerst in de herinnerbare historie kampioen.

Te gast bij Holland Sport

2008-02-15T02:53:00.001+01:00

Na Jensen! en De Wereld Draait Door werd het weer eens tijd voor verschijning op de Nederlandse televisie. Daarom besloot ik om samen met mijn geliefde klasgenoten Daan, Jitse en Johan een uitzending bij te wonen van Holland Sport. Maarliefst 563.000 Nederlanders stemden maandag 11 februari af op Nederland 3 om ons in beeld te zien (zie: kijkonderzoek.nl) en 73.000 mensen wilden ons donderdagochtend ook nog eens in de herhaling bekijken.

Op TV.... ik omcirkeld. Links naast mij Johan, Daan en Jitse.

We waren echter niet de enigste bekende Nederlanders die te gast waren in de studio:
- Ireen Wüst en Paulien van Deutekom (beiden schaatsters),
- Nachtburgemeester van Rotterdam Jules Deelder,
- Reinder Nummerdor en Richard Schuil (beachvolleyballers),
- en Nick Driebergen (talentvoller zwemmer) waren ook van de partij.
De presentatie lag zoals vanouds in de handen van DWDD-kopstuk Matthijs van Nieuwkerk en de kale Wilfried de Jong.

Omdat de dag voor ons al heel lang bezig was (de uitzending begon om 20:30 in Amsterdam), hebben we eerst de binnenstad van Amsterdam onveilig gemaakt. Toen na Daan zelfs Jitse begon te zeuren over zijn vermoeide benen was een tussenstop bij één van de circa 26 plaatselijke McDonalds echter noodzakelijk. Het mocht de pret niet drukken, want met een lege maag op de tribune is niet wat. In café Eik en Linde, om de hoek van de studio, werden ook nog de nodige alcoholische versnaperingen genuttigd. Een klein, knus café, maar ondanks onze aanwezigheid bleef de gemiddelde leeftijd toch steken rond de vijftig.

In de studio viel me gelijk één ding op: Ireen Wüst. Waarom kleedt deze 21-jarige dame zich niet elke week zo op de schaatsbaan? Laat die titel of dat wereldrecord maar zitten…. het gaat immers ook om het imago. Wat een krultang, opmaakpoedertjes en de juiste kleding wel niet kunnen verrichten! Hulde!

Hoogtepunt in de uitzending (voor de bezoekers) is altijd ongetwijfeld de ‘petje op, petje af quiz’. In deze quiz krijgt het publiek enkele vragen voorgeschoteld die men moet beantwoorden door de bij de ingang verkregen pet óp of juist áf te zetten. De winnaar mag soms meefietsen in het eindspel, maar krijgt sowieso een Holland Sporttas cadeau. Met vragen over Egypte (voornamelijk voetbal) kon ons gouden kwartet alleen maar hoge ogen gooien natuurlijk!
Achteraf gezien bleek deze voorspelling iets te voorbarig. Al bij de eerste vraag moesten we weer plaats nemen op de banken. De winnaar van het spel was een jongetje (net uit de luiers) van zo'n tien jaar oud. Alle sympathie naar deze jongeman, maar na bestudering van de videobeelden lijkt het er verdacht op dat de bengel bij de eerste vraag heeft vals gespeeld. In afwachting van het onderzoek van de arbitragecommissie zal ik verder geen uitspraken doen, maar het riekt naar competitievervalsing!

Ik kon het niet laten het bekende petje toch nog even op te zetten...

Na zo’n lange dag is de terugreis vaak nog wel het ergste. Vooral met een legemaag en iemand die telkens een scheetje in de coupé laat. Een etenspauze in Amersfoort was het gevolg, terwijl Daan ondertussen alweer in de trein naar het afgelegen Harderwijk zat. Daarna weer op naar Enschede. Tijd van thuiskomst: 01:20.
Een leuke dag en een mooie ervaring, wat wil je nog meer?